tag:blogger.com,1999:blog-89806715568585997142011-08-01T13:46:20.059-07:00hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.comBlogger1451100tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-58654721088189574372009-06-27T04:38:00.000-07:002009-06-27T05:06:20.183-07:00မတ္လ၏ ေႏြညမ်ား<br /><br /><p align="justify">“ဟယ္”<br />ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေဒၚေလးရဲ႕ ရွည္လ်ားလွတဲ့ အံ့အားတသင့္ အာေမဋိတ္သံက ဆီးႀကိဳလိုက္တဲ့အျပင္ ေဘးမွာရွိေနတဲ့ ေမေမရဲ႕ ကြက္ခနဲပ်က္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာတို႔ကို ၾကည့္ရင္း ေႏြ ေၾကာင္သြားသည္။<br />“ကေလးကို လာတြဲၿပီး အိပ္ရာထဲကို ပို႔ေပးလိုက္ပါ”<br />ေမေမက ေဒၚေလးကို လွမ္းေျပာလိုက္ေသာ္ျငား ေႏြ လက္ခါျပလိုက္ရင္း ဗိုက္ကေလးကို ႏွိပ္ျပလိုက္သည္။<br />“ေၾသာ္ သမီး အေပါ့သြားခ်င္လို႔လား။ ေဒၚေလး ေခၚသြားလိမ့္မယ္ေလ။ ေမေမ အထုပ္ေလးေတြ ခ်လိုက္ဦးမယ္ေနာ္”<br />ေျပာရင္းဆိုရင္း ကားေနာက္ခန္းမွ ဓာတ္ဘူး၊ ေရခြက္ အစံုထည့္ထားသည့္ ျခင္းေတြ အိတ္ေတြကို ေမေမနဲ႔ မမတို႔က ခ်ေနသည္။<br />ေၾသာ္ အိမ္ကို ျပန္ရမွာမုိ႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ခံစားခ်က္က ခုေတာ့လည္း တစ္မ်ဳိးပါလား။<br />ေႏြ ေတြေ၀ေနသည္။ စိတ္သြားတိုင္း မပါႏုိင္သည့္ ခႏ`ဓာကိုယ္ကို ေလးကန္စြာ သယ္ေဆာင္ရင္း ေဘးမွ တြဲထားသည့္ ေဒၚေလးကို အားနာစြာ ၾကည့္လိုက္သည္။<br />“သမီးေလး ေတာ္ေတာ္ေနေကာင္းသြားၿပီပဲ။ လာလာ၊ ၿပီးရင္ တံခါးေခါက္လိုက္ေနာ္။ ေဒၚေလး ဒီေရွ႕မွာပဲ ရွိေနမယ္”<br />ေႏြ အားယူကာ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ၀င္လိုက္သည္။ မွန္... မွန္ဘယ္မွာဘဲ။<br />“ေနမေကာင္းတဲ့လူက မွန္းမၾကည့္ရဘူး သမီးရဲ႕၊ မွန္ၾကည့္ရင္ ေရာဂါက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေပ်ာက္တတ္ဘူးတဲ့”<br />ေဆးရံုမွာရွိေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေမေမတို႔က မွန္မျပခဲ့။ ခု ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွ မွန္ကေရာ။ ေႏြ မ်က္ေမွာင္ေလးတစ္ခ်က္ၾကဳတ္ကာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ရင္ထဲမွ ပ်ဳိ႕အန္ခ်င္သလိုလို။ တံခါးကို အဆက္မျပတ္ ထုလိုက္သည္။<br />“သမီး ၿပီးၿပီလား”<br />အျပံဳးတစ္စႏွင့္ ေဒၚေလးက လွမ္းေမးလိုက္ေသာ္ ေႏြ ပါးစပ္ကို လက္ညွိဳးထိုးျပလိုက္သည္။<br />“အန္ခ်င္လုိ႔လား၊ သမီး အန္ခ်င္လို႔လား။ မအန္ပါနဲ႔ သမီးရယ္၊ မအန္ပါနဲ႔။ ေမေမ့ကိုသနားရင္ မအန္ပါနဲ႔”<br />လက္ထဲမွ အထုပ္တစ္ထုပ္ကိုပစ္ခ်ရင္း ေမေမ ေျပးလာေလသည္။ ေႏြ ကိုယ္ေလးကို ေတာင့္လိုက္ကာ လက္ဖ၀ါးထဲကို စာေရးဟန္ျပလိုက္သည္။<br />“ကေလး notepad ေပး”<br />မမကို ေမေမ လွမ္းေအာ္သည္။<br />“သမီး မအန္ခ်င္ပါဘူး ေမေမရယ္၊ ဒါေပမဲ့ အလုိလို ပ်ဳိ႕ေနတယ္”<br />ေရးရင္း မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလာသည္။<br />“သမီး လွဲခ်င္တယ္၊ အိပ္ရာထဲ ပို႔ေပးပါ”</p><hr color="#C0C0C0">ေန႔လယ္ 11 နာရီ 40 မိနစ္။<br /><p align="justify">သူနာျပဳဆရာမေလးႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာကာ ေႏြ႕ကို လာေခၚသည္။ ေမေမက ေႏြ႕လက္ဖ၀ါးေလးကို ဆုပ္ထားသည္။<br /> “အ၀တ္အစားေတြ ခၽြတ္လိုက္ပါေနာ္၊ ၿပီးရင္ ဒီဟာေလး ၀တ္ေပးပါ”<br /> ေမေမက ေႏြ႕ထံလွမ္းေပးေသာ အစိမ္းေရာင္၀တ္ရံုရွည္ႀကီးကို လွမ္းယူကာ ေႏြ႕ကို ၀တ္ေပးသည္။<br /> “အို အကုန္ခၽြတ္ရမွာရွင့္၊ ဒီ၀တ္ရံုတစ္ထည္ပဲ ၀တ္ေပးပါ”<br /> သူနာျပဳဆရာမေလးစကားကိုၾကားေတာ့ ေႏြ တြန္႔သြားသည္။ ေမေမ့ကိုပင္ ရွက္ရြံ ႔ဟန္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေမေမက စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈမ်ားၾကားက ျပံဳးျပလိုက္ေသးသည္။<br /> “သမီး ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးက အရမ္းေတာ္တာ။ ခုတင္ေပၚေရာက္တာနဲ႔ သမ`ဗဳေဒ`ဓ ရြတ္ေနေနာ္သမီး”<br /> “ရပါၿပီ၊ ကၽြန္မနဲ႔ လိုက္ခဲ့ပါ”<br /> သူနာျပဳဆရာမေလးေခၚေဆာင္ရာေနာက္ လိုက္သြားေသာ ေႏြ႕ေျခလွမ္းမ်ား သာမာန္ထက္ ပိုမုိေတာင့္တင္းေနတာ ေမေမသိသြားမွာစိုးသျဖင့္ ေႏြ ခပ္သြက္သြက္လွမ္းလိုက္သည္။<br /> “ေခါင္းအံုးကို ဖယ္လိုက္”<br /> “ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူး အသင့္ျပင္”<br /> “ေခါင္းစြပ္က မလံုဘူး၊ ဆံပင္ေတြ ထြက္ေနေသးတယ္ေလ။ အျမဲေျပာတယ္၊ ဆံပင္ကို စုခ်ည္ၿပီးမွ ေခါင္းစြပ္ စြပ္ပါလို႔”<br /> မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ကာ ဘုရားစာရြတ္ေနပါေသာ္လည္း ၾကားေနရေသာ အသံမ်ားကို ဥေပကၡာမျပဳႏုိင္။ ရုတ္တရက္ ရင္ဘတ္အစံုေအးစက္သြားေတာ့ မ်က္လံုးကို ကပ်ာကယာ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ရင္ဘတ္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ေအးစက္စက္ စတီးလ္ျပားႏွစ္ခုကို ကပ္ထားတာ ေတြ႕ရသည္။ လက္ထဲကိုလည္း ေဆးထိုးအပ္ေတြ ႀကိဳးတန္းလန္းႏွင့္ ထိုးၾကသည္။ ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားကိုၾကည့္ရင္း ေႏြ အားေလ်ာ့သလို ခံစားလာရသျဖင့္ မ်က္စိအစံုကို ဇြတ္မွိတ္လိုက္ျပန္သည္။<br /> “ဒါ ေမ့ေဆးမဟုတ္ေသးဘူးေနာ္ သမီး၊ သမီး အားရွိေအာင္ ဆရာမႀကီးက ထိုးေပးမွာ”<br /> ဆရာ၀န္မႀကီးတစ္ေယာက္က ညာလက္ထဲသုိ႔ ေဆးထိုးရန္ျပင္ဆင္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။ ခုခ်ိန္ထိ ေႏြ႕ကို ခြဲစိတ္မည့္ ဆရာ၀န္ႀကီးကို မေတြ႕ရေသး။ လက္ဖ်ံမွ စူးခနဲ နာက်င္စြာ ခံစားလိုက္ရသည္။<br /> “သမ`ဗဳေဒ`ဓ“<br /> “အတၳ၀ီသင္စ”</p><hr color="#C0C0C0">“ေႏြ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလား၊ ရတယ္ အန္တီ၊ သမီးတို႔ ေစာင့္ေနလိုက္မယ္ေလ။ အန္တီ ခဏနားလုိက္ေပါ့”<br /><p align="justify">“ရပါတယ္ သမီးရယ္၊ သမီးေလးက အန္လို႔မရဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ အနားမွာ မျပတ္ေစာင့္ေနရတာ”<br />“ေၾသာ္ ဟုတ္။ ေႏြ႕ကို ေအာ္ပေရးရွင္းလုပ္တဲ့ေန႔က သမီးတို႔အရမ္းစိတ္ပူေနတာ။ သမီးတုို႔က မဟာၿမိဳင္ေဆးခန္းမွာ ေန႔လယ္ ႏွစ္နာရီမထိုးခင္ အမီ သြားေစာင့္ေနတာေလ။ ေအာ္ပေရးရွင္းခန္းထဲကေန 2 နာရီေလာက္ထြက္ၿပီး မဟာၿမိဳင္ကို ေရာက္မယ္ေျပာတာကိုး။ ေနာက္ ေရာက္မလာလို႔ ေဆးခန္းမွာ ၀င္ေမးေတာ့ ခုထိ သတိမရေသးလို႔ မလာေသးတာလို႔ေျပာေတာ့ တအားစိတ္ပူသြားတာ။ ဒီၾကားထဲ သူ႔ဖုန္း တတီတီကိုလည္း ျပန္ေျဖရေသးတယ္”<br />“ဟုတ္တယ္ သမီးရယ္၊ ဆရာ၀န္ႀကီးက 11 နာရီ 45 စၿပီး 2 နာရီေလာက္ဆို ၿပီးၿပီလို႔ ေျပာသြားတာ။ 3 နာရီလည္း ထြက္မလာ၊ 4 နာရီလည္း ထြက္မလာ။ အန္တီ့မွာ ရြတ္ရဖတ္ရတာလည္း စံုလို႔။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကီးက ထြက္လာၿပီး မိန္းကေလးက အားနည္းတာေရာ၊ အားငယ္တာေရာ ေပါင္းၿပီး ခုထိ သတိမရေသးဘူး။ စိုးရိမ္စရာေတာ့ မရွိဘူး၊ အေမ ၀င္ၾကည့္လို႔ရတယ္ ေျပာလို႔ အန္တီ၀င္သြားေတာ့ သမီးက ခုတင္ေပၚမွာ လံုး၀သတိမရေသးဘူး။ 4 နာရီခြဲေလာက္က်ေတာ့မွ နည္းနည္းလႈပ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်က္စိက ေကာင္းေကာင္းမဖြင့္ေသးဘူး။ သမီး သတိရလား။ ေမေမ့ကို မွတ္မိလား၊ ျမင္လား ေမးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျပန္အိပ္သြားတယ္။ သူနာျပဳဆရာမကေတာ့ ေမ့ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းမႏိုးေသးတာလို႔ေျပာတယ္။ အဲဒီေန႔က သား မပါဘူးေနာ္”<br />“ဟုတ္တယ္ အန္တီ၊ တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ အဲဒီေန႔က ရံုးမွာ project အသစ္ စလုပ္ရတဲ့ေန႔။ အဲဒီမတိုင္ခင္ကတည္းက ႀကိဳသိေနရတာ။ project လုပ္ဖို႔ကေတာ့ ရက္ေျပာင္းလို႔မရဘူးေလ။ တျခား အဖြဲ႕၀င္ေတြလည္း ရွိေသးေတာ့။ မျဖစ္မေန ကၽြန္ေတာ္ ပ်က္လိုက္ရင္ ရေပမဲ့ ေႏြကလည္း နင္ မလာပါနဲ႔။ project ၿပီးရင္သာ ငါ့ကို ျပန္ရွင္းျပဆုိလုိ႔ မလာေတာ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ရံုးကေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ဆီ ဖုန္းဆက္ဆက္ၿပီး ေမးေနတာ။ ခုေရာ သူ ဘာစားလို႔ရလဲ။ ေဆးခန္းကေရာ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ျပရမွာလဲ အန္တီ”<br />“အင္း တစ္လခြဲေလာက္ထိကို ထမင္းမေျပာနဲ႔၊ အဖတ္ ဘာအဖတ္မွ စားလုိ႔မရဘူး။ ၾကက္သားကို ေပါင္းၿပီး အရည္ကိုေတာင္ ေရစစ္နဲ႔စစ္ၿပီးမွ တုိက္ရတယ္။ အနည္က ပါတဲ့ အဖတ္ေလးေတာင္ စားလုိ႔မရဘူး။ အရည္ၾကည္ၾကည္ပဲ တိုက္ရတယ္။ ရင္ထဲမွာ အစာမရွိေတာ့ ပူတာေပါ့သမီးရယ္၊ ေနကလည္း တအားပူ၊ မီးကလည္း မမွန္ေတာ့ ေန႔ခင္းဘက္ဆို အိပ္ရာထဲမွာ မေနႏုိင္ဘူးဆိုၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ပိုက္ဖ်ာေလးခင္းၿပီး ၀င္ေနတယ္။ အန္တီ့မွာ အေအးပတ္မွာစိုးလို႔ ေျပာေနရေပမဲ့ သူ ဘယ္လုိမွမေနႏိုင္ေတာ့လည္း ေစာင္ေတြထပ္ခင္းၿပီး အဲဒီေပၚမွာ လွဲခိုင္းရတာပဲ။ ေဘးက ေၾကြျပားေတြကို လက္နဲ႔ပြတ္လိုက္၊ ေအာက္က ေစာင္လြတ္တဲ့ေနရာေလးကို လက္နဲ႔ပြတ္လိုက္နဲ႔”<br />“ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပံုမွန္လူေတြေတာင္ ေန႔ခင္းဆို အျပင္မထြက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပူတာ။ ဆရာ၀န္ႀကီးက မဟာၿမိဳင္မွာတုန္းက ဘာေျပာေသးလဲ အန္တီ၊ အကုန္ အုိေကတယ္တဲ့လား”<br />“အင္း သူက အားရတယ္လို႔ေျပာတယ္။ သမီးငယ္ ပထမဆံုး ေဆးခန္းသြားတဲ့အခ်ိန္ကို အန္တီ့ကို ျပန္ေျပာျပေသးတယ္။ အေမ ပါမလာဘူးလားေမးေတာ့ ေမေမ စိတ္မေကာင္းမွာစိုးလို႔ လုိ႔ေျပာတယ္တဲ့။ အဲဒါ ေအာ္ပေရးရွင္းလုပ္ရင္ ျဖစ္ႏိုင္မလား၊ ဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲ အစံုေပါ့။ ဆရာ၀န္ႀကီးက သမီးက အရမ္းလိမၼာတဲ့ ကေလးပဲ၊ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရမွာေပါ့။ သမီးက အရမ္းေနာက္က်ေနၿပီ။ တျခားသူဆို မလုပ္ေပးေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သမီးကိုေတာ့ လုပ္ေပးမယ္ဆုိၿပီး ဘာေတြ လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ေျပာျပလိုက္တယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ခါလာရင္ေတာ့ ေမေမ့ကို ေခၚလာခဲ့ဆုိၿပီး မွာလိုက္ရတယ္တဲ့”<br />“အင္း ဟုတ္တယ္၊ အဲဒီတုန္းက သူ႔မ်က္ႏွာမေကာင္းလို႔ေမးေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ၿပီးေတာ့ နင့္မွာ စုထားတဲ့ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ရွိလဲတဲ့။ သမီးစိတ္ထင္ အန္တီ့ကို မေျပာဘဲ သူ႔ဘာသူ လုပ္လို႔ရရင္ လုပ္လိုက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ရွိတယ္။ သူ႔ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာကို အန္တီသိသြားလုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ တအားေၾကာက္တယ္ထင္တယ္”<br />“ဟုတ္တယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အန္တီ ပိုၿပီးစိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ။ သူက အေမကို အရမ္းခ်စ္တာေလ။ အဲဒီတုန္းက အန္တီက ဘုရားဖူး သြားဖို႔ ပိုက္ဆံေတြဘာေတြ သြင္းၿပီးၿပီ။ အဲဒီကိစၥ သိလုိက္ရေတာ့ မသြားေတာ့တာေတာင္မွ ေမေမ သြားပါ၊ ျပန္လာမွ လုပ္မယ္ ေျပာေသးတယ္။ ဆရာ၀န္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျမန္ေလ ေကာင္းေလပဲလို႔ ေျပာတာေတာင္မွ။ ဒါနဲ႔ သားတို႔ သမီးတို႔လည္း ေဆးရံုတက္တုန္းကလည္း လာရ၊ အိမ္ကိုလည္း ခဏခဏလာရနဲ႔”<br />“ရတယ္ အန္တီ၊ ေႏြ႕ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းတာပဲ။ သူျမန္ျမန္ေနေကာင္းပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းရတယ္”<br />“ဟုတ္တယ္၊ အန္တီလည္း သူ႔အတြက္ အခ်ိန္ရတိုင္း ရြတ္ဖတ္ေပးေနရတာပဲ။ အဓိ႒ာန္ေတြလည္း ၀င္တယ္။ သနားတယ္သမီးရယ္၊ ဘာမွလည္း မစားရ၊ စကားလည္း မေျပာရဆိုေတာ့။ သမီးတို႔ ခဏထိုင္ဦးေနာ္၊ အန္တီ ေအာက္မွာ သမီးႀကီးကို ေျပာစရာရွိလို႔”<br />“ရတယ္ ရတယ္ အန္တီ၊ စိတ္ခ်လက္ခ်သြားပါ”</p><hr color="#C0C0C0"><p align="justify">“ေႏြ၊ ဒါ နင့္အတြက္ ဆုေတာင္းၿပီး လုပ္ထားတာ။ အားလံုးကို ငါကိုယ္တိုင္လုပ္ထားတာေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ဒါက notepad။ နင္ ေအာ္ပေရးရွင္းလုပ္ၿပီးရင္ စကားမေျပာရဘူးဆိုေတာ့ ဒါက လိုအပ္မွာပဲ”<br />ေခါင္းရင္းဘက္ ရွိဳးေက့စ္ထဲမွ သူငယ္ခ်င္းေပးထားေသာ ၾကယ္ဘူးေလးကို ထုတ္ကာ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားကို အိပ္ရာေပၚ သြန္ခ်လိုက္သည္။ ေဖာင္းေဖာင္းအိအိ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားက အေရာင္အေသြးစံုျဖင့္ ခ်စ္စဖြယ္ ေတာက္ပလ်က္။ ရုတ္တရက္ သတိရလိုက္မိသျဖင့္ notepad ကို ဆြဲယူလိုက္သည္။<br />“ေႏြ၊ နင့္အတြက္ ငါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စပ္ထားတယ္။ ဒီ notepad ထဲမွာ။ ဖတ္ၿပီး နင္ က်ိတ္ရယ္မေနနဲ႔ေနာ္”<br /><br /> အျမဲလုိလို<br /> ၾကည္လင္တဲ့ အျပံဳး<br /> တိတ္ဆိတ္စိတ္ၿငိမ္မႈနဲ႔<br /> စိုးထိတ္တဲ့နင့္အၾကည့္ေတြက<br /> ငါ့ခင္မင္မႈကို ဖဲ့ခ်ခဲ့တယ္။<br /><br /> တစ္ခါတစ္ရံ<br /> အျပံဳးေတြဆိတ္သုဥ္း<br /> တက္ၾကြလႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔<br /> ထီမထင္တဲ့ နင့္အၾကည့္ေတြက<br /> ငါ့စိတ္ေတြကို ညွိဳ႕ယူခဲ့တယ္။<br /><br /> ႏႈတ္ခမ္းနီ မဆိုးနဲ႔ေနာ္ဆိုတဲ့ ခ်စ္သူ<br /> ႏႈတ္ခမ္းနီမေလးေနာက္ ပါသြားတဲ့ ပံုျပင္ေတြ<br /> ဆံပင္ရွည္ထားပါလားဆိုတဲ့ ခ်စ္သူ<br /> ဆံပင္ရွည္ေတြနဲ႔ တုပ္ေႏွာင္မထားႏို္င္ခဲ့တာလည္းရွိသလို<br /> အသံေတြရဲ႕ကေ၀ “စပီးယား” လည္း<br /> သူ႔ခ်စ္သူ Dancer ေလးကို<br /> အသံေတြနဲ႔ မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /><br /> အရာရာဟာ ေနသားတက်ၿပီးဆံုးသြားမွာပါလို႔ေတြးတဲ့ေန႔<br /> အဲဒီေန႔မွာ<br /> မ်က္စိတ္ကို မွိတ္ စိတ္ကို ေသြးလုိ႔<br /> သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုၾကည့္<br /> အရာရာဟာ ေနသားတက် ၿပီးဆံုးသြားပါလိမ့္မယ္။<br /><br /> သူငယ္ခ်င္းေလး<br /> ငါ နင့္အနားမွာ အျမဲရွိခ်င္တယ္<br /> နင္ရယ္ရင္ လိုက္ရယ္ဖို႔<br /> နင္ငိုရင္ ေခ်ာ့ျမွဴဖို႔<br /> နင္စိတ္ဓာတ္က်တဲ့အခါ အားေပးေျဖသိမ့္ဖို႔။ <br /><br />ေႏြ သည္ကဗ်ာေလးကို အႀကိမ္ေပါင္းမည္မွ် ဖတ္ၿပီးသည္ မသိ။<br />ေက်းဇူးပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္ဟု စိတ္ထဲက ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္လိုက္မိသည္။ တစ္ေန႔က်ရင္ေတာ့... ေႏြ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ အဲဒီတစ္ေန႔ဆိုတာ ရွိခဲ့ရင္ေပါ့... သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ယွဥ္တြဲလမ္းေလွ်ာက္ရင္း သီခ်င္းေတြ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ဆိုလိုက္ခ်င္သည္။ အရင္တုန္းက မလုပ္ခဲ့ဖူးေသာ အျပဳအမူမ်ဳိး ေႏြ ျပဳဖူးခ်င္သည္။ အရာရာကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ခံစားၾကည့္ခ်င္သည္။<br /></p><hr color="#C0C0C0"><p align="justify">“သမီးေဆးရံုတက္ေနတုန္းက မဂ`ဂဇင္းတိုက္က ဖုန္းဆက္တယ္။ ဆရာ “ေလး” တဲ့။ သမီးရံုးကိုဆက္ေတာ့ ေနမေကာင္းလို႔ ခြင့္ယူထားတယ္ဆိုလို႔ အိမ္ကိုဆက္လိုက္တာတဲ့။ ေဒၚေလးလည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိတာနဲ႔ သမီးေနေကာင္းတဲ့အခါ ဖုန္းျပန္ဆက္ခိုင္းလိုက္ပါ့မယ္လို႔ပဲ ေျပာလိုက္တယ္”<br />ေဆးပုလင္းကုိ လႈပ္ခါရင္းက ေဒၚေလး ေျပာသည္။ ၿပီးေနာက္ ခြက္ေလးထဲသုိ႔ ေဆးထည့္ကာ မီလီ အခ်ိန္အဆကို တိုက္ၾကည့္ေနျပန္သည္။<br />“15 မီလီေသာက္ရတဲ့ေဆးက ပူရွိန္းရွိန္းနဲ႔လို႔ သမီးေျပာတယ္ေနာ္။ အဲဒါေကာင္းတာေပါ့ သမီးရဲ႕၊ ေဒၚေလးဆို ပူရွိန္းရွိန္း သိပ္ႀကိဳက္၊ ေနဦး သမီးအေမကို ေခၚလုိက္ဦးမယ္ ေဆးတိုက္ခိုင္းဖုိ႔”<br />ေျပာရင္း ေဒၚေလး ေအာက္ဆင္းသြားေတာ့ ေႏြ မဂ`ဂဇင္းတိုက္ကို သတိရသြားသည္။ ကဗ်ာ ပါလာလို႔မ်ားလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၀တၳဳလား။<br />ေမေမ့ကိုဖုန္းဆက္ခုိင္းရမည္။ ေႏြ စာမူေလးကို ျမင္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာသည္။ သရုပ္ေဖာ္ပံုက ဘယ္လိုဆြဲထားမည္လဲ၊ ထိုအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိေတာ့ ရင္ခုန္သံေတြေတာင္ ျမန္သြားသလိုလို။ ပြင့္အံက်မလာေသာ ကဗ်ာတစ္စကို ညည္းလိုက္စဥ္ ေ၀ဒနာကို ေႏြ လံုးလံုးေမ့ေလ်ာ့သြားေလသည္။<br /> ရင္ထဲက အႏုပညာကုိ<br /> ႏွလံုးသားနဲ႔ စာစီၿပီး<br /> တိတ္ဆိတ္မႈ သံစဥ္ေပၚမွာ<br /> စိတ္တြင္းက ခပ္ပါးပါးရြတ္ဆိုတယ္<br />ကဗ်ာက ရင္ဘတ္ထဲမွ အျပည့္အ၀ထြက္က်မလာခဲ့။ တခ်ဳိ႕ကဗ်ာေတြ ေႏြ အကုန္မမွတ္မိေတာ့။ ေမ့ေဆးအရွိန္မေျပေသးရ်္မ်ားလားဟု သံသယ၀င္မိသည္။ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေႏြေရးခဲ့ဖူးေသာ ကဗ်ာေတြ၊ ၀တၳဳေတြ အားလံုးကို ေႏြ႔ႏွလံုးသားထဲမွာ အကန္႔လိုက္ အကန္႔လိုက္ သိမ္းဆည္းထားသည္ပဲ။ အခ်ိန္မေရြး လိုအပ္သလို ထုတ္ယူစားသံုးသည္။ အရည္ၾကည္ၾကည္သာ ေသာက္ရၿပီး အဖတ္လံုး၀မစားရပါဘဲလ်က္ ေႏြ ေကာင္းမြန္စြာ အသက္ရွင္သန္ေနတာပဲမဟုတ္လား။ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ေႏြ ယံုၾကည္ကိုးစားသည္။ အႏုပညာကို ျမတ္ႏိုးသည္။ ေနာက္ဆံုးဆိုတဲ့အခ်ိန္ထိ ေႏြ လုပ္ႏိုင္သမွ်ေတြ လုပ္သြားခ်င္သည္။</p><hr color="#C0C0C0"><p align="justify">အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ ညမ်ားစြာထဲက တစ္ညမွာ ေႏြ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးလိုက္ေသးသည္။<br />ထိုညက...<br />ေ၀ဒနာကို အျပင္းအထန္ခံစားရသျဖင့္ ေႏြ အိပ္မရ။ အခ်ိန္က ညဥ့္ႏွစ္ခ်က္ထိုးခါနီး။ ပင္ပန္းလြန္းသျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ေမေမ့ကို ၾကည့္ကာ ေႏြ သနားေနမိသည္။<br />“ေမ ေမ”<br />ေႏြ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္သည္။ ရိွဳက္ႀကီးတငင္ငိုရင္းက အက်ယ္ႀကီးေအာ္လိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ စိုးစဥ္းမွ်ထြက္မလာေသာ အသံက အိပ္ေပ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္ကို ႏုိးထေစမည္တဲ့လား။ ေမေမ့ကို ႏႈိးလိုေသာ ဆႏၵလည္း ေႏြ႕ထံတြင္ မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ အလိုလိုေနရင္း လိႈက္တက္လာသည့္ ရင္ထဲက ၀မ္းနည္းမႈကိုမူ မေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္။ ဘာအတြက္လဲ၊ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ေႏြ႕မွာ အေျဖမရွိ။ စိတ္ေသာကဆိုတာ မိမိ မယူရဘဲ တင္ေနတဲ့ အေၾကြးအတြက္ အတိုးေပး စုရျခင္းျဖစ္တယ္။<br />၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြနဲ႔ ေလးလံၿပီးသား ဘ၀တစ္ခုကို အပို၀န္ေဆာင္မႈ မျဖစ္ေစနဲ႔ဟု စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ေႏြ ဖတ္ဖူးသည္။ Do not take life too seriously. You will never get out of it alive (ဘ၀ကို သိပ္ၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေလးေလးနက္နက္ မခံယူပါနဲ႔။ အဲဒီအထဲက သင္ အသက္ရွင္ၿပီး ထြက္လာႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး) တဲ့။ ဟုတ္သည္။ ေ၀ဒနာကို ေႏြ တြန္းလွန္ရမည္။ သူ႔ကို ခံစားေနလွ်င္ သူက ေႏြ႕ကို အႏိုင္ယူသြားမည္ေလ။ ေႏြ တျခားတစ္ခုခုကို စဥ္းစားဖို႔ျပင္သည္။ ဘာျဖစ္ႏိုင္မလဲ၊ ေႏြ ဘာကိုစဥ္းစားရမလဲ။ ေႏြ ေဖေဖ့ကို သတိရလိုက္သည္။ ဟိုးငယ္ငယ္က ေဖေဖနဲ႔အတူ ေလဆိပ္တာ၀ါေပၚမွာ တက္ထိုင္ၾကတာ အမွတ္ရသည္။ ခုေန အဲဒီေနရာေလးမွာသာ ထိုင္လ်က္ ေဖေဖ၊ ေမေမတို႔နဲ႔ တူတူေနေနရရင္ ေႏြ ေ၀ဒနာကို ေမ့ေလ်ာ့ေနႏိုင္ေကာင္းသည္။ မဟုတ္ေသးဘူးေလ၊ တျခားတစ္ခုကို စဥ္းစား၊ သို႔ေသာ္ ေႏြ ေဖေဖ့ကိုပင္ ထပ္မံသတိရမိသည္။ အဲဒီတုန္းက ေဖေဖ့ရံုးခန္းျခံ၀င္းထဲက ဆီးခ်ဳိသီးေတြ ခူးစားၾကသည္။ ေဖေဖက ေရေဆးေပးသည္။ ဘာမွမဆုိင္ပါဘဲ ဆီးခ်ဳိသီးစားလိုက္ ေရခဲေရေသာက္လိုက္ႏွင့္ ျပံဳးေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ရုတ္တရက္ ထိုင္းပန္းရနံ႔ သင္းသင္းေလးကို ရွဴရွိဳက္မိသလိုလို။ ေဖေဖက အျမဲေရစိမ္ေပးထားတတ္သည္ပဲ။ “သမီးေလးက ေလယာဥ္မယ္ေလးနဲ႔တူတယ္” သမီးေတြကိုခ်စ္လြန္းသျဖင့္ တစ္ခါဖူးမွ် မရိုက္ရက္ခ့ဲေသာ ေဖေဖ။ ရင္ထဲက တလွပ္လွပ္ လိႈက္တက္လာျပန္သည္။ မ်က္ရည္ေတြက ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္။ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ေႏြ ဘာကိုမွ်မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့။ အသံတိတ္ ေႏြ႕ရိႈက္သံေတြက ရင္ထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနသည္။ notepad ကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ စိတ္ကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ထားရင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ ႀကိဳးစားသည္။<br />2 နာရီ 45 မိနစ္၊ 3 နာရီ... လက္တံေတြ တစ္ခ်က္ခ်င္း ေရြ႕လ်ားေနသည့္အလိုက္ ေႏြ႕လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြလည္း တစ္ခ်က္ခ်င္း လႈပ္ရွားေနသည္။ ေနာက္ဆံုး ေရးၿပီးသြားခ်ိန္မွာ ​ကဗ်ာေလးကို စ ဆံုး တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္လိုက္သည္။ အနည္းဆံုး အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ ေႏြ သက္သာရာရသြားသည္ပဲ။ ဒါ အႏုပညာရဲ႕စြမ္းအားပဲမဟုတ္လား။ ေခါင္းစဥ္ကို ေႏြ စဥ္းစားသည္။ စဥ္းစား မရ။ ေနာက္မ်ားမွေပါ့။ ခုေတာ့ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မပီျပင္ေသးခင္ ညတစ္ညကို ေကာင္းစြာပုံေဖာ္ရဦးမည္။ ခႏ`ဓာရွိရင္ ေ၀ဒနာရွိမယ္ ဟူရ်္ ေႏြ ၾကားနာဖူးသည္။ ယခုလည္း ခႏ`ဓာတည္သေရြ႕ မျမဲျခင္းတရားထဲမွာ ေႏြ လည္ပတ္ရဦးမည္ေလ။<br /></p><hr color="#C0C0C0"><p align="justify">မနက္က်လွ်င္ မဂ`ဂဇင္းတိုက္သို႔ သြားရမည္။ စာမူခ ႏွင့္ မဂ`ဂဇင္း သြားယူရန္ျဖစ္သည္။ notepad ေလးကို အိပ္ရာေဘးတြင္ ေထာင္လုိက္သည္။ ဟုိးတစ္ညက ေႏြေရးခဲ့ေသာ ကဗ်ာေလး ျဖစ္သည္။ ထိုကဗ်ာေလးကို မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ရင္း မ်က္လံုးေတြ အေညာင္းကို ေႏြ ေစာင့္သည္။ ေႏြ အိပ္ခ်င္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္စက္ျခင္း မဲ့၊ လႈပ္ရွားျခင္းမဲ့စြာျဖင့္ ေႏြ ၿငိမ္ေနမိသည္။ ထိုစဥ္ နံေဘးမွာ အိပ္ေမာက်ေနၿပီျဖစ္ေသာ ေမေမ့ထံမွ အသံထြက္လာသည္။ “သမီး အိပ္ေပ်ာ္ရဲ႕လား” တဲ့။ ေႏြက “ဟုတ္” ဟု ျပန္လည္ေျဖလိုက္ျငား ေမေမ့ထံမွ အသံမထြက္လာေတာ့။ ေမေမ ျပန္လည္အိပ္ေမာက်ေနေလၿပီ။ ေၾသာ္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ေႏြ႕ကို ေမေမ စိတ္မခ်ႏုိင္ပါလား။ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိပါဘဲ ကဗ်ာတစ္စကို ေႏြ ညည္းလိုက္သည္။ စကားလံုးေတြက တုိးလ်လ်။ ႏြမ္းပါးေသာ အသံေတာ့မဟုတ္။ ေလးနက္မႈအျပည့္ပါေသာ၊ သို႔ေသာ္ ေႏွးေကြးလွေသာ ကဗ်ာရြတ္သံ။</p><br /><p align="justify"><br />ကုိယ့္ကို လူေတြက ေအးတယ္တဲ့<br />တကယ္ေတာ့ ေအးတာဟာ ၿငိမ္ဆိတ္ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း<br />တစ္နည္း<br />ဘ၀အေပၚ အသံတိုးျပျခင္းပါ<br />တိတ္တိတ္ေနျခင္းဟာလည္း<br />ဘ၀ရဲ႕အသံကို ပိတ္လိုက္ျခင္း မည္တယ္<br />ကိုယ္ ေအးေအးေလးေနခ်င္ခဲ့တယ္<br />အစြန္းအစကေလးေတာင္မထြက္ဘဲ<br />အနားသတ္ညီညာတဲ့မ်ဥ္းထဲ ကိုယ္ေနထိုင္ခ်င္ခဲ့တယ္<br />ဒါေပမဲ့<br />အျမဲညံဆူေနတဲ့ကမၻာႀကီးထဲ<br />ဘ၀ရဲ႕အသံေတြကို ပိတ္ၿပီး<br />က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလး ကိုယ္ေနထိုင္တယ္<br />ကိုယ္ တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ေနပါတယ္။<br /><br />စကတည္းက ရယူလိုစိတ္မရွိတဲ့<br />ကိုယ့္အခ်စ္ရဲ႕ ရင္နင့္ေအာင္ရိုးသားခဲ့ျခင္းအေပၚလည္း<br />ဦးေႏွာက္အသိညာဏ္က နာက်င္စြာ လက္ခံခဲ့တယ္<br />ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တာ ဘာလဲ<br />တရားသေဘာအရ ရွိျခင္းဟာ ပ်က္ျခင္း<br />ဒီလိုနဲ႔<br />ကိုယ္ ဘ၀ရဲ႕အသံေတြကိုပိတ္<br />တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ေနပါတယ္။<br /><br />ကိုယ္ေနထိုင္တဲ့အခန္းရဲ႕နံရံေတြဟာ<br />အေႏြးဓာတ္ကိုေပးပါတယ္<br />မျမင္ႏိုင္တဲ့ လက္တစ္စံုကလည္း<br />ကိုယ့္ကို ကာဆီးေပးပါတယ္<br />ဒါေပမဲ့<br />ကိုယ့္ႏွလံုးသားေအးစက္မႈကိုေတာ့ မလံုျခံဳေစခဲ့တာ အမွန္ပဲ<br />ဒီအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမဲ့မဟုတ္တဲ့ ေရာင့္ရဲျခင္းမ်ဳိးနဲ႔<br />ကိုယ္ ဘ၀ရဲ႕အသံေတြကိုပိတ္<br />တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ေနပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္ႏွလံုးသားေစခိုင္းသလို ရင္ဖြင့္ခြင့္ရွိတဲ့<br />တစ္ခုတည္းေသာအရာအျဖစ္နဲ႔ ကဗ်ာေတြေရးခဲ့တဲ့ ကိုယ္ဟာ<br />တစ္ခါတစ္ခါလည္း အရမ္းလူသားဆန္ေနတတ္ျပန္တယ္<br />ပိုင္းျခားတတ္တဲ့ အသိညာဏ္၊ ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုးသား<br />မေသခ်ာမႈမ်ားနဲ႔<br />ၾကာေတာ့<br />ကိုယ္ ကဗ်ာေရးရမွာေၾကာက္လာတယ္<br />ရင္ထဲကလာတဲ့ စကားလံုးေတြ ရင္ထဲမွာ မ်ဳိခ်<br />ေျမႀကီးကလာတဲ့ လူေတြ ေျမႀကီးထဲ ျပန္သြားရ ဆိုတဲ့စကား ၾကားေယာင္ရင္း<br />ကိုယ္ ဘ၀ရဲ႕အသံေတြကိုပိတ္<br />တိတ္တိတ္ကေလးပဲ ေနပါတယ္။<br /><br />ကဗ်ာရြတ္သံက ေႏွးသထက္ ေႏွးလာသည္။ ေနာက္ဆံုး တိမ္ ၀င္ ေပ်ာက္ ကြယ္။<br />ေႏြ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလၿပီလား၊ သို႔မဟုတ္ တိတ္တိတ္ကေလး ၿငိမ္ေနသလား ေႏြကိုယ္တိုင္ မေရရာေတာ့ပါ။</p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5865472108818957437?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-90696753223229355132008-08-29T04:30:00.000-07:002008-08-29T04:55:32.039-07:00<div style="text-align: center;">၀ိညာဥ္ကူးတဲ့ ည<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ပလတ္စတစ္ထိုင္ခံုေလးေပၚမွ ခႏၶာကုိယ္ကို ဟိုယိမ္းသည္ႏြဲ႕လုပ္လုိက္၊ ခါးမတ္လိုက္လုပ္လ်က္ မ်က္လံုးအစံုက ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ေပၚမွ မခြာသည့္ သမီးငယ္ကို ေဒၚယုယုႏြယ္ ျခင္္ေထာင္ထဲမွ ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ သားသမီးဆိုတာ မိဘရဲ႕ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြ အားလံုးကို ရၾကတာ ဓမၼတာမဟုတ္ပါလား။ ေပ ၂၀ ပတ္လည္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ အေမတစ္ခု သမီးတစ္ခုဘ၀ကို စၾကၿပီဆုိကတည္းက ေဒၚယုယုႏြယ္ သမီးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကိုယဥ္ထြန္း ဆံုးၿပီးကတည္းက အေဖမဲ့သမီးေလးရဲ႕ဘ၀... ဆရာ၀န္အမွတ္မမီရင္ အင္ဂ်င္နီယာပဲတက္ေပါ့ သမီးရယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးေပမဲ့ ရိုးရိုးေမဂ်ာနဲ႔သာ ဘြဲ႕တစ္ခုရခဲ့တဲ့ သမီးေလးကို ေတြးမိတိုင္း ေဒၚယုယုႏြယ္ ရင္ထဲမေကာင္းျဖစ္ရသည္။ သို႔ေသာ္ျငား သမီးကေတာ့ တစ္ခါမွ် မိခင္အေပၚ အျပစ္မတင္ခဲ့ဖူးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သမီးအတြက္ တတ္ႏိုင္သမွ်ထက္ပို၍ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ခဲ့မိသည္။<br /> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ေန႔လံုး အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေမေမ့ကို အရမ္းသတိရေနတာ။ အိမ္မွာ ေမေမတစ္ေယာက္တည္း အရမ္းပ်င္းေနမွာဆိုၿပီး အေျပးလာခ်င္ခဲ့တာ...</span> ေျပာရင္း ေ၀့တက္လာတဲ့ မ်က္ရည္ဖံုး မ်က္လံုးအိမ္ႀကီးေတြနဲ႔အတူ မုန္႔ဘူးေလးကို လွမ္းေပးေတာ့ သမီးေလးကိုၾကည့္ကာ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ခဲ့ရဖူးသည္။ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္လာၿပီျဖစ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္မွာ အားငယ္မႈေတြ ျပည့္ေနတတ္ခဲ့ၿပီလားမသိ။ သမီး ခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္က မပင္ပန္းေပမဲ့ ၀ါသနာပါလွတယ္လည္း မဟုတ္ဘူး ေမေမရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ေမေမ့ကိုလည္း ကိုယ္ပိုင္ကားကုိ ကိုယ္တိုင္ေမာင္းႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သမီး စင္ကာပူမွာ အလုပ္သြးလုပ္မယ္ေလ။ ေလာေလာဆယ္ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးေတာ့ လိုတယ္ ေမေမရဲ႕။ သမီး ဆြဲႀကိဳးနဲ႔ လက္စြပ္ ေရာင္းလိုက္မယ္ေနာ္။ အဲဒါေတြ မ၀တ္ရလို႔ သမီး ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီးရွာႏိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့။<br /> ရည္မွန္းခ်က္ေတြျပည့္ေနတဲ့ သမီးေလးကို ေဒၚယုယုႏြယ္ ပိတ္ပင္စကား မေျပာခ်င္ပါ။ မိခင္တစ္ေယာက္ ပီသစြာ အရန္သင့္ လမ္းခင္းမေပးႏိုင္ေပမဲ့ လမ္းထြင္ေနတဲ့သမီးေလးကိုေတာ့ စိုးစဥ္းမွ် အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစလိုပါ။ သမီးေလးေျပာခဲ့သလို ကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းႏိုင္တဲ့အခ်ိန္အထိ အသက္ရွင္မေနရင္ေတာင္ သမီးေလးအတြက္ စိတ္ေအးခဲ့ရရင္ပဲ ေက်နပ္ႏိုင္ၿပီမဟုတ္လား။<br /> သမီး စာလုပ္ေနတာလား၊ အလုပ္က ယူလာတဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနတာလား<br /> အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ ရီေ၀ေ၀မ်က္လံုးေတြနဲ႔အတူ ျခင္ေထာင္ထဲမွ ေဒၚယုယုႏြယ္ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br /> အလုပ္ ေမေမရဲ႕၊ ကာဗာတစ္ခုကို ‘ဒီဇိုင္းလုပ္ေနတာ။ မ်က္စိေနာက္စရာ လႈပ္ခတ္ေနတာမ်ဳိး မဟုတ္ရဘူး၊ ပံုေသပန္းခ်ီလိုလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူးဆိုလို႔ လုပ္ခ်င္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ပစ္လိုက္ၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သံုးေသာင္းေတာ့ ရမွာေပါ့၊ ဟဲဟဲ။<br /> သမီးေလးက ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ ရယ္ရယ္ေမာေမာေျပာေနေပမဲ့ အလုပ္တစ္ခုလုပ္တိုင္း စိတ္တိုင္းမက်မခ်င္း လုပ္တတ္တဲ့ သမီးေလးရဲ႕အက်င့္ကို သိၿပီးသားမုိ႔ သိပ္လည္း ညဥ့္မနက္ေစနဲ႔ဦး သမီး၊ မနက္က်လည္း အလုပ္ ဆင္းရဦးမွာမဟုတ္လား ဟု ေျပာရင္း ကိုယ္ကို တစ္ဖက္သို႔ ေစာင္းလွည့္လိုက္သည္။ ခုတေလာ ရာသီဥတု မမွန္ျခင္းေၾကာင့္လားမသိ၊ ခႏၶာႀကီးက ေဖာက္ျပန္ခ်င္ေန၏၊ ဟိုက နာ၊ သည္က က်င္ႏွင့္။<br /></div>*<br /><div style="text-align: justify;"> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">လူေတြရဲ႕ ဆႏၵနဲ႔ အိပ္မက္ေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မတူညီႏုိင္ဘူး သမီး၊ အနည္း အမ်ား အနိမ့္ အျမင့္ ထုပမာဏေတြ ကြာသြားေပမဲ့ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အိပ္မက္ကို ရယူႏုိင္ခဲ့ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာၾကရတာပဲ။ သမီးလည္း သမီး အတိုင္းအတာနဲ႔ သမီးျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျပည့္စံုၿပီဆုိတဲ့တစ္ေန႔ ေမေမ့ဆီ အျမန္ျပန္လာခဲ့ေနာ္</span><br /> ဘုရားရွိခုိးၿပီးတုိင္း ေမေမ့ရဲ႕လက္ေရးေလးေတြ စီထားတဲ့ သည္စာေလးေပၚကို ေႏြ အၾကည့္ေရာက္တတ္ျမဲ။<br /> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">လူေတြဟာ ဘ၀အတြက္ ျပည့္စံုမႈေတြ ေတာင့္တၾကတယ္၊ ေတာင္းဆုိၾကတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြရၿပီး ျပည့္စံုမႈေတြရွိသြားရင္ ေပ်ာ္ရႊင္သြားၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ လူအမ်ားစုဟာ ကိုယ္ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ၊ ဘာကို လိုခ်င္တာလဲဆိုတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ခံစားမႈအစစ္အမွန္ကို နားလည္ေအာင္ မႀကိဳးစားၾကဘဲ လမ္းလြဲလုိက္ရင္း သူတို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြကို အလဟႆ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ နားလည္ပါ သမီး၊ ႀကိဳးစားတဲ့သူတိုင္းအတြက္ ေနရာတစ္ေနရာ အျမဲရွိေနမွာပါ။ ေနတတ္ေအာင္ ေနဖို႔ လိုသလို ေနခ်င္တဲ့ေနရာ ျဖစ္ဖို႔လည္း လိုတယ္ေလ။</span><br /> ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ေျပာခဲ့တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕စကားေတြက ေႏြ႕နားထဲမွာ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကားေနရဆဲ။ မ်က္လံုးအစံုမွာ မ်က္ရည္ေတြ ၀ိုင္းလာခဲ့သည္။ လမ္းစေပ်ာက္ေနေသာ အိပ္တန္းပ်ံငွက္တစ္ေကာင္၏ ေၾကကြဲမႈကို မည္သူမွ်သိၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။<br /> ထိုတစ္ညကိုေတာ့ ေႏြ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနဆဲ။ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြကို မ်က္စိမွိတ္ ရပ္နားပစ္လိုက္ရင္း ေညာင္းကိုက္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ေမေမ့ေဘးနား၀င္လွဲလိုက္ေတာ့ သမီး အိပ္ၿပီလား ဟု တစ္ခ်က္ညည္းရင္း ေမေမ ျပန္လည္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ အေမွာင္ရိပ္က်ေန၍ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရေသာ္လည္း ေမေမ့ရဲ႕မ်က္ခြံေတြ အရင္လိုျပည့္ေဖာင္းမေနေတာ့တာ ေႏြ သတိထားမိလိုက္သည္။ ေလ်ာ့ရဲရဲပါးျပင္ေပၚမွာ ေစတနာ ေမတၱာေငြ႕မ်ား ယွက္၀န္းလႊမ္းဖြဲ႕ေနေသာ လိႈက္လဲသိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့သည့္ အျပံဳးေတြေၾကာင့္ ေမေမ့ရဲ႕ဇရာကို ေႏြ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့မိသည္လား။<br /> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အလိုဆႏၵေတြဆိုတာ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕႐ိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ထဲက ျဖစ္ေပၚလာရတာ။ အမ်ားစုက ကိုယ့္ရဲ႕ရင္ထဲက အစစ္အမွန္ လိုလားေတာင့္တမႈကိုေတာ့ ၾကည့္ျမင္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္လိုခ်င္တာေတြကိုရဖို႔အတြက္ သူတို႔ရဲ႕လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို စေတးပစ္ၾကရတယ္။ လိုခ်င္တာေတြ ရေတာ့ေကာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈရွိရဲ႕လား။ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ မ်ားလာရင္ ဆံုးရွံဳးရမွာကို ေၾကာက္ရြံ႕လာတယ္။ ပူပင္ေသာကေတြ ႀကီးမားလာတယ္။</span><br /> ေမေမ ေျပာမထြက္ခဲ့တဲ့စကားေတြကို တစ္စတစ္စ ေႏြ သိျမင္လာခဲ့သည္။ ခဏေလးပဲ သည္းခံပါ ေမေမ။ ေႏြ ႀကိဳးစားပိုက္ဆံရွာၿပီး ေမေမ့ကို ခ်မ္းခ်မ္းသာသာထားမွာပါလို႔ ဦးေႏွာက္တစ္ေနရာက လံႈ႕ေဆာ္ေနေပမဲ့ ႏွလံုးသာမွာေတာ့ တဆစ္ဆစ္နာေနခဲ့သည္။<br /> ခလုတ္ေတြကိုႏွိပ္ေနတဲ့ ေႏြ႕လက္ေတြ သိသိသာသာ တုန္ယင္ေနသည္။ ဖုန္းလာကိုင္ပါ ေမေမ၊ ဖုန္းလာကိုင္ပါ။ ရင္ထဲမွာ ဘယ္ႏွႀကိမ္ ဘယ္ႏွခါ ဆုေတာင္းေနမိသည္ မသိ။ သမီးေလး ဆုိတဲ့ ေမေမ့ရဲ႕အသံ ၾကားလိုက္ရေတာ့ ေႏြ႕တစ္ကိုယ္လံုး ေပ်ာ့ေခြသြားခ်င္ခဲ့သည္။ ေနမေကာင္းလုိ႔လားလို႔ တအားစိတ္ပူသြားတယ္ သမီးရယ္။ ေနေကာင္းတယ္မဟုတ္လား။ တစ္ပတ္ တစ္ခါပဲ ဆက္ပါ သမီးရယ္၊ သမီး ပိုက္ဆံကုန္ပါတယ္....<br /> ေမေမဆက္ေျပာတဲ့စကားေတြကို ေႏြမၾကားေတာ့ပါ။ ေႏြမ်က္ရည္က်တာကိုသာ သိရင္ ေမေမပါ ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ငုိေနမယ္မွန္း ေႏြသိသည္။ ေမေမ့ကို ခ်စ္တယ္ေနာ္။ သမီးကို အရမ္းလြမ္းေနလား။ ေမေမတစ္ေယာက္တည္း အရမ္းပ်င္းေနမွာပဲ။ သမီးျပန္လာရင္ လာႀကိဳေနာ္၊ ဒါပဲေနာ္ ေမေမ။<br /> ပလံုးပေထြးစကားေတြကို ဆိုရင္း လည္ေခ်ာင္းမွာ ဆုိ႔ေနသည္။ သမီးအတြက္ ရွိေနေပးပါ ေမေမရယ္။<br /> ..... ..... .....<br /> မ်က္လံုးအစံုကို ျဖည္းေလးစြာဖြင့္လိုက္ရင္း မ်က္ႏွာၾကက္ဆီသုိ႔ အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ ေငးေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းစိတ္သည္ ရင္ထဲသို႔ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာသည္။ ေႏြ ငိုခ်င္သြားသည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ ခင္ခင္မင္မင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စကားေျပာခ်င္သည္။ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကမဲ့ ဟစ္ေအာ္ရယ္ေမာလိုသည္။ တကယ္ေတာ့ စကားေျပာေဖာ္ရဖို႔က ဘာမွ်မခဲယဥ္း။ ကမၻာရြာႀကီးရဲ႕ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ခုိနားရင္း မိတ္ေဆြရွာေဖြသူမ်ားႏွင့္ စကားေျပာႏိုင္သည္။ ၿငီးေငြ႕ေနသည့္ စိတ္အာရံုေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ သည္လိုခံစားမႈမ်ဳိးကို ေႏြ မလိုခ်င္။ ေမေမ့ေပါင္ေပၚ ေခါင္းအံုး၍ ေမေမ ေခ်ာ့သိပ္သည့္ အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္၊ ေတးသီခ်င္းတို႔ကို နားဆင္ခြင့္မရရင္ေတာင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ေမေမ့ကိုယ္ေငြ႕ေလးနဲ႔ ထိစပ္ခ်င္ေနမိသည္။<br /> လွဲေနရာမွ ထလိုက္ရင္း ျပတင္းေပါက္ဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ေန႔တစ္ေန႔ ကုန္ဆံုးေတာ့မည့္အခ်ိန္၊ အလင္းေရာင္သည္ မႈန္ပ်ပ်။ ေကာင္းကင္တြင္ အေမွာင္သည္ တိုး၀င္ျဖန္႔က်က္ ေနရာယူေနေလၿပီ။ သည္လိုအခ်ိန္ ေရာက္တိုင္း လူေတြအားလံုး အိပ္တန္းပ်ံငွက္ေတြလို ကိုယ့္ေနရာေလးဆီသို႔ ျပန္ၾကေရာ့မည္။ ဟိုမွသည္မွ သြားလာေနသူမ်ား... ႏြမ္းဖတ္ေနေသာ သူတို႔မ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ဟူသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စံု၍ ျပံဳးရႊင္ၾကည္ႏူးေကာင္း ၾကည္ႏူးေနမည္။ ေနလံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ႏွင့္ အေမွာင္ရိပ္က ဖံုးလႊမ္းလာသည္။ အေမွာင္သည္ တိတ္ဆိတ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာ။<br /> ခပ္သြက္သြက္ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ေမာ္ေတာ္ကားေလးေပၚမွ ေႏြေလပူ တံလွ်ပ္မ်ားထံသို႔ ခံစားမႈအာရံု ကင္းမဲ့သူလို ေႏြ ေငးေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ အမည္ေဖာ္မရသည့္ ေၾကာင့္ၾကစိုးရိမ္မႈ... မည္သည့္အရာမွ် ခံႏိုင္စြမ္း ရွိေတာ့မည္မထင္ပါ။ သည္ေျမ၊ သည္ေနရာ၊ သည္အခန္းေလး... ေႏြ႕ရင္အံုသည္ တဒုန္းဒုန္းခုန္ေနသည္။ အခန္းေလးအတြင္းသို႔ ေႏြ ေျခလွမ္းလိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္အိုတစ္လံုး၊့ စာၾကည့္စားပြဲတစ္ခုႏွင့္ ပန္းကန္စင္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျမင့္ခဲ့ေသာ္လည္း မေျပာင္းလဲသည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္သည္။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ေႏြ႕မ်က္လံုးေတြ ေ၀၀ါးလာသည္။ ရင္ထဲမွာ မီးညြန္႔မီးစေတြ ထိုးဆြေနသည့္အလား ပူေလာင္စူးရွသြားသည္။ ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ငိုခ်လိုက္ခ်င္ပါသည္။ ေလသည္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတိုက္ခတ္ရင္း အခန္းအတြင္းသို႔ ေဆာင့္တိုး ၀င္လာခဲ့သည္။ အံတင္းတင္းႀကိတ္ထားေသာ္လည္း ပါးျပင္ေပၚသို႔ မ်က္ရည္ေတြ လိမ့္ဆင္းက်လာခဲ့သည္။<br /> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">အျမင့္ဆံုးေနရာက လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ အရာအားလံုးဟာ သူ႔ေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္ရွိေနၾကၿပီး တခ်ဳိ႕အရာေတြဟာ သူ႔အျမင္မွာ ေသးေကြးမႈန္၀ါးေနၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အျမင့္ဆံုးမွာရွိေနတဲ့သူနဲ႔ ေအာက္ေျခမွာ ရွိေနတဲ့သူတို႔ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကြာျခားမႈမရွိပါဘူး။ အျမင့္ဆံုးေနရာမွာရွိတဲ့သူကိုလည္း ေအာက္ကေန ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရင္ သူဟာ ပံုသဏၭာန္အားျဖင့္ ေသးငယ္ၿပီး</span> <span style="color: rgb(51, 204, 0);">သဲမႈန္တစ္မႈန္ေလာက္ပဲ ရွိမွာပါ။</span> ေမေမက ေျပာလက္စ စကားကိုရပ္ကာ ေႏြ႕ကိုၾကည့္လိုက္ရင္း ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ျပံဳးလိုက္သည္။ ထာ၀ရတည္ျမဲေနသည့္ ေႏြးေထြးမႈအျပံဳး။ ေမေမ့မ်က္ႏွာတြင္ အလိုရမၼက္မ်ားကင္းေ၀း၍ အျမဲတမ္း သိမ္ေမြ႕ေအးခ်မ္းေနစျမဲျဖစ္သည္။ ေမေမႏွင့္အတူ အေမွာင္လႊမ္းေနေသာ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမွ်ာ္ကာ ေငးရီၾကည့္ေနမိသည္။ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးထဲမွ အလင္းစက္မ်ားသည္ ျမဴေငြ႕ေတြထဲမွာ မွိန္ေဖ်ာ့ေနၾကသည္။<br />သြားေတာ့ေလ သမီး တိုးတိုးေျပာသံ ၾကားလိုက္ရသည္။ ေမေမ့မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးရိပ္ ေႏြ႕ထံ ကူးစက္သြားသည္လား၊ ေႏြ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ျပံဳးလုိက္မိသည္။ ၾကည္လင္ေသာ အျပံဳး၊ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေသာ အျပံဳး။ ေႏြ ခုတင္ေလးေပၚ လွဲခ်လိုက္သည္။ ေမေမ့လက္ေမာင္းအိုေလးက ခါတုိင္းထက္ က်စ္လ်စ္ေနသေယာင္။ ေၾကာင့္ၾကပူပန္မႈ၊ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈ၊ အထီးက်န္ဘ၀ျဖင့္ အလိုမက်မႈမ်ား၊ ေလာဘ၊ ေဒါသႏွင့္ မာနမီးလွ်ံမ်ား အားလံုးကင္းၿငိမ္းလို႔ ေႏြ ခဏေလးပဲ ေမွးစက္ပါရေစ ေမေမ။<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br />(တန္ဖိုးထားသူကို ေလးစားျခင္းအျပင္ ရင္ထဲမွာသိမ္းထားတဲ့ အျမတ္တႏိုးစာမ်ားစြာထဲက ၀ိညာဥ္ကူးတဲ့ ည ဆိုတာေလး တစ္ခုကို လိုလားစြာ ဆြဲထုတ္လိုက္တာပါ။ အိပ္မက္ မက္သူလို ေယာင္ယမ္းႏိုးထလာတာလားလို႔ ထင္ေကာင္း ထင္ႏုိင္ၾကေပမဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္စံုတစ္ရာမရွိပါဘဲ ခရီးတစ္ေထာက္နားရဦးမွာမို႔ တစ္ဆင့္စကားနဲ႔ စာေတြလိုက္ဖတ္ရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္လို႔....)</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-9069675322322935513?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-14122244288581561232008-06-02T05:06:00.000-07:002008-06-02T05:48:28.852-07:00ရွိေနဆဲပါ ၾကယ္...<br /><br /><p align=justify>တနဂၤေႏြတစ္ေန႔မွာ ဆရာက topic တစ္ခု ခ်ေပးတယ္။<br />ီDescribe an important thing in your life တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး essay တစ္ပုဒ္လည္း လက္တန္းခ်ေရးဖို႔ ၄၅ မိနစ္ အခ်ိန္ေပးတယ္။ ကြၽန္မဘ၀မွာ အေရးအႀကီးဆံုးဆုိတဲ့အရာကို မ်ားမ်ားစဥ္းစားဖို႔ မလိုပါဘူး။ အခ်ိန္တိုင္း ကြၽန္မဦးေႏွာက္ထဲ၊ အ႐ိုးထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲထိ စြဲထင္ေနတဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ေလးပဲေပါ့။ ၄၅ မိနစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာဟာ သာမန္လူေတြအတြက္ေတာ့ ပိုလြန္းေနမွာျဖစ္ေပမဲ့ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ အစပ်ဳိးေလာက္႐ံုပဲ ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာရရင္ ကြၽန္မဘ၀တစ္ခုလံုးကို ေျပာျပရမွာေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္၊ ကြၽန္မအသက္ ၈ ႏွစ္ သမီးက ရခဲ့တဲ့ လမ္းျပၾကယ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ စကၠန္႔တုိင္း၊ မိနစ္တိုင္းမွာ ကြၽန္မဘ၀ရဲ႕ အေရးႀကီး အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနခဲ့ပါတယ္။</p><br /><p align=center>*</p><br /><p align=justify>၄၅ မိနစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္ကို Time's up ဆိုတ့ဲ ဆရာ့ရဲ႕အသံက အတည္ျပဳသတ္မွတ္လိုက္တဲ့အခါ ကြၽန္မတို႔အားလံုး ၿပီးဆံုးျခင္း အေနအထားကို ေရာက္ရွိေနပါၿပီ။</p><br /> "First Row, Joanne"<br /><p align=justify>ဆရာ့ရဲ႕မူအရ essay တစ္ပုဒ္ ေရးၿပီးတိုင္း တစ္ေယာက္စီ အလွည့္က် အတန္းေရွ႕ထြက္ၿပီး ကိုယ္ေရးခဲ့တဲ့ essay ကို တစ္တန္းလံုး ၾကားေအာင္ ရြတ္ျပရပါတယ္။ ကိုယ့္အလွည့္မဟုတ္လို႔ အာရံုစိုက္ နားမေထာင္ခ်င္လို႔လည္း မရပါဘူး။ တစ္ေယာက္ဖတ္ၿပီးသြားတုိင္း က်န္တဲ့ အတန္းသားေတြကို ဆရာက စိတ္ႀကိဳက္ လက္ညႇဳိးထိုးၿပီး ရြတ္ျပသြားတဲ့ essayို ကိုယ္နားလည္သလို ျပန္ေျပာခုိင္းတတ္တာမို႔ တစ္တန္းလံုးရဲ႕ အာရံုဟာ essay ရဲ႕ အႏွစ္သာရအေပၚမွာပဲ က်ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။</p><br /><p align=justify>လူေတြရဲ႕ဘ၀မွာ အေရးႀကီးဆံုးပစၥည္း ဆုိတာေတြဟာ အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေစ်းႏႈန္းသတ္မွတ္ခ်က္အရ တန္ဖိုး ျမင့္ၾကတာေပါ့။ တခ်ဳိ႕က လည္ဆြဲ တဲ့။ အခ်ိန္တိုင္းဆြဲထားတာ အိပ္ေနရင္ေတာင္ မခြၽတ္ဘူးလို႔ေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အရုပ္၊ ေမြးပြရုပ္တဲ့။ တစ္ရုပ္ပ်က္သြားတဲ့အခါ ေနာက္တစ္ရုပ္ ခ်က္ခ်င္း၀ယ္တယ္။ အဲဒီအရုပ္မရွိရင္ မေနတတ္ေအာင္ ဘ၀မွာ အေရးပါသတဲ့။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း နားကပ္၊ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ကား တဲ့။ ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ ကိုယ္မို႔ အားလံုးရဲ႕စိတ္ကူးေတြဟာ ကြၽန္မရဲ႕နားထဲမွာ ဆန္းသစ္ေနပါတယ္။ ကြၽန္မဘ၀ရဲ႕ အေရးႀကီးဆံုးပစၥည္းေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕နားထဲမွာ ၿငီးေငြ႕စရာ ျဖစ္ေနမလားပဲ။</p><br /> ေရွ႕ဆံုးတန္းရဲ႕ အစြန္ဆံုးခံုက ငါးေယာက္ေျမာက္လူျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မအလွည့္ ေရာက္လာပါၿပီ။<br /> "Melinda"<br /><p align=justify>ဆရာ့ရဲ႕ ေအာင္ျမင္ခန္႔ညားတဲ့အသံက တည္ၿငိမ္စြာ ထြက္ေပၚလာပါတယ္။</p><br /> ဆရာ့ကို ကြၽန္မ စာအုပ္ကေလးေပးလိုက္တဲ့အခါ ဆရာက ok ဟု ေျပာၿပီး စာအုပ္ကေလးကို ဖြင့္လွန္လိုက္ပါတယ္။<br /><p align=justify>ကြၽန္မကိုယ္စား ဆရာက တစ္လံုးခ်င္း ေလးနက္စြာ ဖတ္ျပပါေတာ့တယ္။ ရင့္က်က္မႈ၊ တည္ၿငိမ္မႈ၊ စာနာမႈတို႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕အသံဟာ တစ္တန္းလံုးရဲ႕ အာရံုကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ့ေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ ကြၽန္မကေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ essay ထဲမွာ အသက္၀င္လႈပ္ရွားလို႔ ေနပါတယ္။</p><br /> တကယ္ေတာ့ ခုလို ကြၽန္မရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ေလးကုိ အမ်ားသူငါေရွ႕မွာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပခြင့္ရဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ဖူးပါဘူး။ <br /><p align=justify>"My father gave me as my birthday present. He knew how the darkness and dreariness always got me down. What would have been more perfectly timed more attuned to my need"</p><br /><p align=justify>ဆရာ့ရဲ႕အသံက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကြၽန္မနားထဲကို ၀င္ေရာက္လာပါတယ္။ တကယ္ပါ၊ ကြၽန္မရဲ႕၀ိညာဥ္က ဆရာ့ကို ပူးကပ္သြားသလိုမ်ဳိး ကြၽန္မဟာ စိတ္ရွိလက္ရွိ တစ္ေၾကာင္းခ်င္း အားရစြာ ဖတ္ျပေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ႐ုပ္ရွင္တစ္ကား အေႏွးကြက္ျပသလို အာရံုမွာ ထင္ဟပ္လာခဲ့တယ္။</p><br /><p align=center>*</p><br /><p align=justify>ေမွာင္လြန္းတဲ့ ညဟာ အဲဒီေန႔ကစလို႔ ကြၽန္မအတြက္ အျမဲ လျပည့္ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ အေဖဟာ ကြၽန္မရဲ႕ ၈ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔အတြက္ ကြၽန္မအိပ္ရာရဲ႕ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ တိမ္ဆိုင္ေတြ အျပည့္တပ္ဆင္လို႔ လျပည့္ည မီးသီး ၀ိုင္းစက္စက္ေလးနဲ႔အတူ အဏုျမဴၾကယ္ေလး တပ္ဆင္ေပးခဲ့တယ္။ ညစဥ္ညတိုင္း အေဖနဲ႔အတူတူ၊ တစ္ခါတစ္ရံ အေမနဲ႔အတူတူ ကြၽန္မေကာင္းကင္ကို ၾကည့္တယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ေကာင္းကင္ဟာ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ အျမဲ တစ္ရာသီပဲေပါ့။ ရက္ေပါင္း ၂၀ တိတိ ျပည့္တဲ့ တစ္ေန႔မွာ အေဖက တျခားဘ၀တစ္ခုကို ကြၽန္မထက္အရင္ သြားႏွင့္တယ္။ အဲဒီညမွာ တစ္ရာသီေကာင္းကင္ကေတာင္ မိုးေတြရြာေနတာ ကြၽန္မမ်က္၀န္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ သည္းသည္းမည္းမည္းပါပဲ။</p><br /><p align=justify>ေနာက္ပိုင္း အေမလာတဲ့ ညေတြမွာ အေမနဲ႔အတူတူ ကြၽန္မ ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္ၿပီး၊ တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့အခါေတာ့ ကြၽန္မေကာင္းကင္ေပၚက အေဖနဲ႔အတူ စကားေတြေျပာတယ္။</p><br /> "Hard times almost over. Hold on, keep going on, Light is coming soon"<br /> အေဖဟာ ေကာင္းကင္ေပၚကေန ကြၽန္မကို ညတိုင္း အဲဒီလို အျမဲေျပာတတ္တယ္။<br /> ဒုကၡေတြ ၿငိမ္းေအးၿပီး ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဘ၀ခရီးကို ေလွ်ာက္စမ္း၊ ရပ္မေနနဲ႔။ ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္ေနာ္၊ အလင္းေရာင္ လာေတာ့မယ္တဲ့။<br /><p align=justify>ဆြံ႕အျခင္း ဆုိတဲ့ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ ဆည္းလည္းသံဟာ တစ္ခါတစ္ရံ ကြၽန္မဘ၀ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကိုေတာင္ ေမွးမွိန္ေစပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ နာၾကည္းမုန္းတီးစိတ္ေတြဟာ အေဖ့ရဲ႕ေကာင္းကင္ေအာက္မွာေတာ့ က်ရွဳံးသြားစျမဲပါ။ ကြၽန္မဘ၀ လမ္းမေပ်ာက္ေစခ်င္တဲ့ အေဖ့ရဲ႕ ေမတၱာနဲ႔ အေဖ့ရဲ႕လမ္းျပၾကယ္ဟာ ကြၽန္မရဲ႕ ၿငီးေငြ႕စရာ အထီးက်န္ဘ၀ကို ေရွ႕ေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ကိုျမင္ရတိုင္း ကြၽန္မအတြက္ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ လံုျခံဳမႈေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။</p><br /> အေဖေျပာျပတတ္တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ေတြထဲမွာ ကြၽန္မ ၀င္ေရာက္ခံစားႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူတို႔လိုမျဖစ္ရင္ေတာင္ ကြၽန္မဘ၀ အဓိပၸာယ္မဲ့ ေသဆံုးမသြားဖို႔ ကြၽန္မရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ေလးကို ကတိေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။<br /><p align=center>*</p><br />ႈ I missed him terribly, though I know he would always be a part of me, together with the atomic star.<br /><p align=justify>ဆရာ့ရဲ႕ ရြတ္ဆိုသံအဆံုးမွာ ဆရာဟာ ကြၽန္မကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး ေညပာသမန လို႔ ေမးလာပါတယ္။ ကြၽန္မ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္တဲ့အခါ ဆရာက marker ကို လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ကြၽန္မကို ေပးတယ္။ ရင္ထဲမွာ က်န္ရွိေနတာေလးေတြကို whiteboard ေပၚ ကြၽန္မ ခ်ေရးလုိက္တယ္။</p><br /><p align=justify>"How is he now? Where is he? I felt guilty for having doubts, but sometimes, I thought, faith is so hard. Atomic star built my faith for a life time"</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1412224428858156123?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-1099225075050215742008-05-20T04:25:00.001-07:002008-05-20T07:23:52.010-07:00သဘာ၀ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္မ်ား<br /><br /><p align="justify">ညထဲမွာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔ ေမဇြန္ ႏိုးလာခဲ့တယ္။ အေမွာင္က ညဥ့္နက္နက္ကို သ႐ုပ္ျပေနသလိုပဲ။ ညေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ မနက္၊ သို႔မဟုတ္ မနက္ေယာင္ေဆာင္ထားတ့ဲ ည ျဖစ္မွာေပါ့။ နာက်င္ကိုက္ခဲေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို တစ္ခ်က္လူးလြန္႔လိုက္ေတာ့ ေက်ာက္တံုးလို႔ထင္ရတဲ့ အရာတစ္ခု ေမဇြန္႔ကိုယ္ကို လာေရာက္ထိခတ္တယ္။ လက္ထဲမွာ မေတာ္တဆ ဖမ္းဆုပ္မိလိုက္တာက ၾကမ္းရွရွသဲေတြ။ ေမဇြန္ ဘယ္ကိုေရာက္ေနတာလဲ။</p><p align="justify"> ပိန္းပိတ္ေနတဲ့အေမွာင္ထဲၾကားမွာ ေခ်ာက္ခ်ားစြာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္စမ္းလိုက္ေတာ့ ေမဇြန္႔တစ္ကိုယ္လံုး စိုရႊဲလို႔ပါလား။ အထိအေတြ႕ ေအးစက္စက္ေၾကာင့္ ခုမွ ခ်မ္းရမွန္းသိလာတယ္။ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ျမန္ဆန္လွတဲ့ လံႈ႕ေဆာ္မႈက မေ၀းလွတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုကို အမွတ္ရေစလိုက္တယ္။ အေမ..... တုန္ယင္လိႈက္လွဲစြာနဲ႔ အာေခါင္ကို ျခစ္ၿပီး ေမဇြန္ အသံကုန္ေအာ္လိုက္တယ္။ မေန႔က ညေနခင္းရဲ႕ ေၾကာက္မယ္ဖြယ္ပုံရိပ္ေတြ ေမဇြန္႔အာ႐ံုမွာ ေပၚလာတယ္။ အေမ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ၿပီးေတာ့ မႀကီးတို႔ေရာ.....။ အေမ... အေမ သမီးေဘးမွာ ရွိေနလား။ သမီးကို တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔ အေမရယ္... သမီးေၾကာက္တယ္။ သမီး ခု ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ။ အေမ ဘယ္မွာလဲ။ တေပါက္ေပါက္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ေမဇြန္ စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာေနမိတယ္။ အေမွာင္က ေမဇြန္႔ကို ျပက္ရယ္ျပဳေနသလားပဲ။ လိႈက္တက္လာတဲ့ ၀မ္းနည္းမႈကို ရင္တြင္းမွာသာ ထားၿပီး ဖင္တရြတ္ဆြဲရက္ ေရႊ႕သြားလိုက္တယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ေမဇြန္႔အတြက္ အေမနဲ႔ေတြ႕ရဖို႔ကလြဲၿပီး တျခား ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ မေတာင့္တပါဘူး။</p><p align="justify"> ၅ မိနစ္ေလာက္ သြားၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမဇြန္႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက မလႈပ္ရွားခ်င္ေလာက္ေအာင္ နာက်င္ေနခဲ့ၿပီ။ ႐ုတ္တရက္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ အသိစိတ္ေၾကာင့္ ေဘးကို လက္စမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ လူတစ္ေယာက္၊ ေသခ်ာတယ္ ဒါလူတစ္ေယာက္။ ဘယ္သူလဲ၊ အေမလား...။ အေမ... အေမ... အလ်င္လိုစိတ္နဲ႔အတူ အေမ့နာမည္ကို တြင္တြင္ေအာ္ၿပီး တစ္ေနရာၿပီး တစ္ေနရာ စမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ေအးစက္စက္ လက္တစ္စံု။ အေပၚကို တိုးၿပီး စမ္းလိုက္တယ္။ အေမ မဟုတ္ပါေစနဲ႔၊ အေမ မေသရဘူးဆိုတဲ့ စကားေတြက ရင္ထဲမွာ အထပ္ထပ္ ပဲ့တင္လ်က္။</p><p align="justify"> ရႊဲရႊဲနစ္ေနတဲ့ ခါးထိေရာက္ ဆံပင္ေတြက အေမ့ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ရာပါပဲလား။ အေမ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ... သူလည္း လူတစ္ေယာက္ပဲ။ လႈပ္ရွားေနတဲ့ လက္အစံုက ဦးေႏွာက္သိနဲ႔ တျခားလက္တစ္ဖက္ကို စမ္းလိုက္တယ္။ ေသဆံုးေနတဲ့ မိန္းမရဲ႕လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့၊ ေျဖထုတ္လို႔မရတဲ့ တျခားလက္တစ္စံု။ ဒါ... ဒါ ဘယ္သူလဲ။ ျမန္ဆန္သြားတဲ့ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္ကိုေရႊ႕လိုက္ၿပီး တျခားလက္တစ္စုံပိုင္ရွင္ကို သိဖို႔ ရွာေဖြလိုက္တယ္။ အေမေရ... ကေလးေလး..... ကေလးေလး ပါလား။ အေမ... ေမဇြန္ အ႐ူးတစ္ပိုင္းလို ထပ္မံေအာ္ဟစ္လိုက္ျပန္တယ္။ ေၾကာက္တယ္ အေမရယ္... သမီးေၾကာက္တယ္။ သာယာခဲ့တဲ့ ေမဇြန္တို႔ရြာေလး ခု ဘယ္လုိျဖစ္ေနၿပီလဲ။ ၿပီးေတာ့ အေမေရာ.....။<br /></p><div style="text-align: center;">*<br /></div><p align="justify">ေန႔ခင္းပိုင္းအခ်ိန္ႀကီးျဖစ္ၿပီး နီျမန္းလာတဲ့ ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္ရင္း ပဲတိုက္ေနတဲ့ အစ္မေတြကို သိမ္းဖို႔ဆည္းဖို႔ အေမ ေျပာေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမဇြန္က အေမနဲ႔အတူ အ၀တ္ေလွ်ာ္လို႔ေပါ့။ ႐ုတ္တရက္ ရြာခ်လိုက္တဲ့ မိုးစက္မုိးေပါက္ေတြရဲ႕ေနာက္မွာ လူသားေတြကို၀ါးမ်ဳိမယ့္ မုန္တိုင္းဆိုတဲ့ အရိပ္ အေငြ႕အသက္ေတြကို ေမဇြန္တို႔ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ၾကဘူး။ မိုးရြာရင္ ဒီည အိပ္ေကာင္းဦးမယ္ အေမ လို႔ေတာင္ ေမဇြန္ ေျပာေနခဲ့ေသးတာ။ တစ္စထက္တစ္စ ျပင္းထန္လာတဲ့ ေလျပင္းမုန္တိုင္းေတြက တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ေမဇြန္႔ကို အရမ္းေခ်ာက္ခ်ားေနေစခဲ့တယ္။</p><p align="justify"> အိမ္ကေလးေပၚမွာ အေမရယ္၊ ေမဇြန္တို႔ ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္ရယ္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ဖက္ၿပီး ေစာင္ေတြအထပ္ထပ္ျခံဳလုိ႔ ဘုရားစာေတြ တစ္သီႀကီးရြတ္ေနခဲ့ၾကတာ။ ၀ုန္း ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ေမဇြန္တို႔အိမ္ကေလး သိမ့္သိမ့္တုန္ခါသြားျပန္တယ္။</p><p align="justify"> အေမ... သမီးတို႔ အျပင္ထြက္ကိုထြက္ၿပီး မိုးေလလံုမယ့္ တစ္ေနရာရာကို ေျပးမွ ျဖစ္မယ္နဲ႔တူတယ္။ ေလက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ၿပီးဦးမယ္မထင္ဘူး။ ေရေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္တက္ေနၿပီ အေမ</p><p align="justify"> အစ္မႀကီးက စိုးရိမ္တႀကီး အေမ့ကို စကားေျပာရင္းက တစ္ခ်က္ ၀င္ေဆာင့္လိုက္တဲ့ လိႈင္းရဲ႕ ႐ုိက္ခ်ေၾကာင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ လြင့္က်သြားတယ္။ မႀကီး.... ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြရဲ႕ ၀ိုင္းေအာ္သံနဲ႔အတူ သမီးႀကီး ဆိုတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ၀မ္းေခါင္းသံႀကီးက ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ထြက္ေပၚလာတယ္။</p><p align="justify"> အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚမွာ ေက်ာက္သားေတြလို ၾကမ္းရွတဲ့ မိုးေပါက္ေတြၾကား၊ လူသားေတြကို ၀ါးမ်ဳိမယ့္ လိႈင္းလံုးေတြရဲ႕ၾကား ကေလးေတြ၊ မိန္းမေတြ၊ သားနဲ႔ သမီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ၿပီး အသက္လုေျပးလႊားေနတဲ့ ေယာက္်ားေတြ၊ အေမ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တယ္။ အေမ ေသရင္ ငါလည္း ေသမယ္။ ငါ့ကို ထားခဲ့ပါ ဆိုတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံနဲ႔အတူ သမီးေရ... သားေရ... ဆိုတဲ့ ငိုေၾြကးသံေတြ။ တကယ့္ကို ကမၻာပ်က္ေနတာပါပဲ။ ႐ုတ္တရက္ ဟီး... ဟီး... ဆုိ ငိုခ်လုိက္တဲ့ အစ္မလတ္ရဲ႕ အသံနဲ႔အတူ ေမဇြန္တို႔အိမ္ကေလး လြင့္ထြက္သြားတယ္။ ဒါ မုန္တုိင္း တဲ့။ လူတစ္ရပ္ အျမင့္ထက္ ေက်ာ္ေအာင္ တက္လာတဲ့ လိႈင္းလံုးႀကီးေတြက ကမ္းစပ္က သဲေတြကို ဆြဲယူသလို လူေတြကုိ ေခၚေဆာင္သြားျပန္တယ္။ အေမရယ္ ေမဇြန္တို႔ ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္ရယ္ လြင့္စဥ္သြားတဲ့ေနရာကေန ေအာ္ဟစ္တႀကီးနဲ႔ ျပန္စုစည္းၾကျပန္တယ္။ အေမ့လက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ထား၊ သမီးႀကီးက ညီမေလးေတြကို တင္းတင္းကုိင္ထား၊ အားလံုး တစုတစည္းတည္း သြားၾကမယ္။ အံကိုႀကိတ္ၿပီး အေမေျပာေတာ့ မိုးေရေတြနဲ႔ ေရာေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြၾကားက ညီအစ္မေတြအကုန္လံုး ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကတယ္။</p><p align="justify"> ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္လွတဲ့ ေလျပင္းက ခႏၶာကိုယ္က အ၀တ္ကိုေတာင္ ခ်မ္းသာမေပးခ်င္ဘူး။ ေရွ႕မွာ လဲက်လိုက္ ျပန္ထေျပးလိုက္နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ကြၽန္မတို႔ဘက္ကို ေျပးလာေနတယ္။ ဒီဘက္ကို မလာနဲ႔။ ေရေတြ တအားတက္ေနၿပီ။ ဟိုဘက္ကို ျပန္ေျပး၊ ျပန္ေျပး အေမက ကုန္းေအာ္တယ္။</p><p align="justify"> ဘြားဘြားေရ၊ ဘြားဘြား၊ ဟီး... ဟီး... ဆုိတဲ့ အသံကို ၾကားေတာ့ ေမဇြန္တို႔ အကုန္ အံ့ၾသမင္သက္သြားတယ္။ ဒါ ေမဇြန္႔တူေလးရဲ႕ အသံ။ သားေလး သားေလး လာ လာ၊ သား ေၾကာက္ေနၿပီလား။ ဘြားဘြားဆီလာ မ်က္ရည္ေတြမထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ငိုရင္းက အေမ ေအာ္ေျပာျပန္တယ္။</p><p align="justify"> သမီးတို႔ဆီမွာ အိမ္ေတြ တစ္အိမ္မွ မရွိေတာ့ဘူးအေမ။ ၿပီးေတာ့ အစ္ကို... အစ္ကိုလည္း...<br /></p><p align="justify">ဟီး... ဟီး...အစ္မက ေျပာရင္းနဲ႔ ငိုျပန္တယ္။</p><p align="justify"> လာ... လာ... ေ၀းႏုိင္သေလာက္ ေ၀းေ၀းေရာက္ေအာင္ ေျပးရမွာပဲ။ ဘုရားကိုသာ အာ႐ံုျပဳထား၊ ကေလးကို အလယ္မွာ ထားလိုက္။ လက္ကို ျမဲျမဲခ်ိတ္ထား အကုန္လံုး....</p><p align="justify"> အေမ့ရင္ထဲ ဗေလာင္ဆူေအာင္ ျဖစ္ေနမွာေသခ်ာေပမဲ့ သားသမီးေတြ၊ ေျမးေတြရဲ႕ၾကားမွာ အေမက သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္လို အံတင္တင္းႀကိတ္ရင္း ေျပာတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေမဇြန္တို႔ တစ္သီတစ္တန္းႀကီး ေျပးလိုက္၊ လဲက်လိုက္။ မိုးဒဏ္ ေလဒဏ္ေအာက္မွာ ေမဇြန္တို႔လို ဘ၀တူ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာအသံေတြနဲ႔အတူ ေျပးလႊားေနတဲ့ လူမမည္ကေလးေလးေတြ။</p><p align="justify"> အေမ.... ကြၽန္မတို႔ အကုန္ ၀ုိင္းေအာ္လိုက္ၾကတယ္။ သြားၿပီ၊ ေမဇြန္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြ။ အေမ၊ ေမဇြန္တို႔ေမာင္ႏွ ငါးေယာက္၊ ၿပီးေတာ့ အစ္မနဲ႔ တူေလး။ အရွိန္နဲ႔ ေဆာင့္ခ်ၿပီး ျပန္လည္ ဆြဲယူသြားတဲ့ ေသမင္းရဲ႕ လက္ေတြကို ေမဇြန္တို႔အားလံုး မတြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။<br /></p><div style="text-align: center;">*<br /></div><p align="justify">အေမ... အေမ... သမီးကို လာၾကည့္လွည့္ပါဦး အေမရယ္။ သမီးကို ဒီလိုမ်ဳိးေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔... ဟီး ဟီး။ မႀကီး... မႀကီးေရ... ဟီး ဟီး..... ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ညကို ေမဇြန္႔ရဲ႕ ငိုသံက ဖံုးလႊမ္းသြားျပန္တယ္။ ဖင္တရြက္ဆြဲရက္ သြားေနရင္းက ထိတိုက္မိတဲ့ အေလာင္းေကာင္ေတြ။ အား... ဟား... ေယာက္်ားလား၊ မိန္းမလား၊ ကေလးလား၊ ဘယ္လိုအရြယ္ေတြလဲ၊ ဘယ္သူေတြလဲ ဆိုတာ စမ္းသပ္ရင္းနဲ႔ ေမဇြန္ အ႐ူးတစ္ပိုင္းလို ေအာ္ဟစ္လိုက္တယ္။ မနက္ ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေတာ့ လို႔ ထပ္မံေအာ္လိုက္ျပန္တယ္။ ဒါမွ ဒီ လူေသပင္လယ္ႀကီးထဲက ေမဇြန္ လြတ္ေျမာက္ႏုိင္မွာေလ။ ၿပီးေတာ့ အေမ့ကို ရွာရမယ္။ မႀကီးတို႔ေရာ၊ တူေလး... တူေလးကိုေရာ။<br />ေမဇြန္႔ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ပါဘူး။ ေနမင္း ေပၚလာၿပီး အ႐ုဏ္ဦး ေရာက္လာၿပီျဖစ္ေပမဲ့ ေမဇြန္႔အတြက္ေတာ့ တစ္ေလာကလံုး အေမွာင္တိပါပဲ။ ေမဇြန္႔တစ္ဘ၀လံုး၊ ၿပီးေတာ့ ေမဇြန္တို႔ တစ္ရြာလံုးအတြက္ေတာ့ ျပန္မပြင့္ေတာ့မယ့္ ပန္းေတြလို ေၾြကသြားခဲ့ပါၿပီ။</p><p align="justify"> မိဘမဲ့ တဲ့။ ေမဇြန္က ခုေတာ့ မိဘမဲ့ ျဖစ္ရၿပီေပါ့။ ေမဇြန္ လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ အေမ ရွိေနေသးတယ္။ အေမ ေသရင္ အေလာင္းေတာ့ ရွိရမွာေပါ့။ ခုေတာ့ ဘာမွ မျပႏုိင္ဘဲနဲ႔ ေမဇြန္႔ကို သနားတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ မၾကည့္ၾကပါနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ အႏိုင္က်င့္ဖို႔ မႀကိဳးစားၾကပါနဲ႔။ အေမနဲ႔ အစ္မေတြကို တိုင္ေျပာမွာေနာ္။ အိမ္အမိုးေတြကို နင္းၿပီး ေမဇြန္ ေလွ်ာက္တယ္။ တစ္ရြာလုံးအႏွံ႔ေပါ့။ ေလမုန္တိုင္းႀကီး ၿပီးသြားတာကို အေမ မသိလို႔ ပုန္းေနတာ ေနမွာ။ အစ္မတို႔က တူေလးကို ေခ်ာ့ေနရတယ္ ထင္ပါရဲ႕။</p><p align="justify"> အေမ... အေမ... ထြက္ခဲ့ေတာ့၊ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ အေမ ခ်မ္းေနၿပီလား။ သမီး အဲဒီကို လာခဲ့ခ်င္တယ္ အေမ။ သမီးလည္း အရမ္းလည္း ခ်မ္းတယ္။ အေမ.....</p>(If u know some places which are not getting any help yet, email me immediately.<br />Tell me where it is!<br />Now we are going to work as volunteer and channel for some NGO.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-109922507505021574?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-35001237032984740192008-05-13T03:25:00.001-07:002008-05-13T03:25:38.104-07:00က်ိန္စာ<br><br>ရာစုေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳခ်င္တဲ့ လူတစ္ေယာက္<br>နာရီေတြနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တယ္<br>ဦးတည္ရာမဲ့ လမ္းေပၚမွာ<br>သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္က လက္တံတေရြ႕ေရြ႕<br>ကိုယ္ထူကိုယ္ထလမ္းေတြရဲ႕ေနာက္မွာေတာ့<br>အ၀ါေရာင္ဖဲႀကိဳးမ်ား<br>ႏႈတ္ခမ္းထက္မွာ ေတးသြားတစ္ပုဒ္ ညည္းအန္<br> သံစဥ္မရွိေပမဲ့ အေကြးအေကာက္ေတြ လွပေနခဲ့<br>အိမ္ေျခမဲ့ဟင္းလင္းျပင္နား လတ္ဆတ္တဲ့ေလ ရွဴသြင္းေတာ့<br>ခပ္ေ၀းေ၀းက ေဖ်ာ့ေတာ့မီခိုးေငြ႕ ခဏေမ့သြားတယ္<br>အေတြးထဲက မေရရာျခင္လမ္းညီညီကို<br>ေသခ်ာျခင္းအထီးက်န္ေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း<br> သကၠရာဇ္ေဟာင္းေတြကို ရူးသြပ္စြာ ဖမ္းဆုပ္ေနဆဲ<br>ရင္ဘတ္ထဲက ထြက္က်လာတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br>လူမျမင္ေအာင္ ဖြက္ထားလိုက္တယ္<br>တနလၤာေတြမွာ အျပစ္မရွိဘူးတဲ့ေလ။<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3500123703298474019?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-55405496881445368782008-05-10T05:12:00.001-07:002008-05-10T05:12:25.878-07:00ေက်းဇူးတင္လ်က္<br><br>အားလံုးပို႔သတတဲ့ ေမတၱာေၾကာင့္ သိုးေလး ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ကိုေဇာ္မ်ဳိးယူခိုင္တဲ့ ကုဒ္ဒင္းကို ယူခ်င္ေပမဲ့ သိုးေလး ဘေလာ့ေမးလ္ကို password ေမ့သြားလို႔ ၀င္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ရိုးရိုးပို႔စ္မ်ဳိး၊ စာရိုက္တင္ခ်င္တာမ်ဳိးဆို တျခားေမးလ္ကေန ဘေလာ့ေမးလ္ကို လွမ္းပို႔လိုက္လို႔ရေပမဲ့ ကုဒ္ဒင္းေတြနဲ႔ ျပင္ရ ထည့္ရမွာမ်ဳိး မရေတာ့လို႔ပါ။<br> &nbsp;အျမဲပဲ စာေတြလိုက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္ေန ဘ၀တူ ျပည္သူအတြက္ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့အျဖစ္အတြက္ ထပ္တူထပ္မွ် ေၾကကြဲရပါတယ္။ အားလံုးအတြက္ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးပါတယ္။<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5540549688144536878?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-740261058984728682008-04-19T22:45:00.000-07:002008-04-21T04:52:01.602-07:00ရင္ထဲမွ သူငယ္ခ်င္း ျဖဴ... သို႔...<br /><br />ဘ၀ကို စိတ္ႀကိဳက္နာၾကည္းခြင့္ရွိတယ္<br />ဒါေပမဲ့ ဘ၀ကို စိတ္ႀကိဳက္မဖ်က္ဆီးသင့္ဘူးတဲ့<br />မလိုခ်င္ေလာက္ေအာင္ မုန္းတီးေပမဲ့<br />ငါ ဘာလို႔ တန္ဆာဆင္ေနမိပါလိမ့္ ျဖဴ<br />အေမွာင္ကို ျမတ္ႏိုးသူရဲ႕ ေခ်ာက္ခ်ားညေတြကို<br />နင္ ရင္ဆိုင္ဖူးလား<br />ငါေတာ့ လျပည့္ည ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ<br />ငါ့ဘ၀ကို ဖံုးကြယ္ဖို႔<br />မလံုျခံဳတဲ့အမိုးတစ္ခုေအာက္မွာ ထိုင္ရင္း<br />အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငိုေၾကြးခဲ့ဖူးတယ္ ျဖဴ<br />လူ လူခ်င္းတဲ့<br />ငယ္ငယ္က အေဖ အျမဲေျပာခဲ့ဖူးတယ္<br />ေလာကႀကီးထဲ ရဲ၀ံ့စြာထြက္ဖို႔<br />ငါ စြမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္<br />နင္နဲ႔အတူရွိခဲ့တဲ့ အဲဒီ 2001 အထိေပါ့<br />က်ေရာက္သမွ် မုိးသက္မုန္တိုင္းက<br />ငါ့ကိုခ်ည္း ထိမွန္တယ္ထင္တယ္ ျဖဴ<br />အေဖ... ၿပီးေတာ့ နင္...<br />လြင့္စဥ္သြားတဲ့မုန္တိုင္းေနာက္ကို<br />အရူးတစ္ေယာက္လို လုိက္ရင္း<br />ငါ ရွာေဖြခဲ့မိတယ္<br />အေတာ္ၾကာၾကာကေလးပါပဲ<br />အေမ ငါ့ကိုေျပာခဲ့တဲ့ ေလလြင့္ေနခ်ိန္ေတြေပါ့<br />စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို သည္းခံမႈအျပည့္နဲ႔<br />ဘ၀ခရီးကိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တာ<br />ခုဆို 4 ႏွစ္ရွိၿပီ ျဖဴ<br />ပစ္စလက္ခတ္ထားတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားကို<br />အခ်ိန္မွန္ကုစားေပးသူကေတာ့ အေမေပါ့<br />ေနာက္ထပ္ရလာမယ့္ ဘယ္လိုဒဏ္ရာမ်ဳိးကိုမွ<br />အေမ့ကို မျမင္ေစခ်င္ေတာ့ဘူး ျဖဴ<br />ခရီးဆံုးကို အေမ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔<br />ဘ၀ကို ဘယ္လိုပဲနာၾကည္းေပမဲ့<br />ငါ့ႏွလံုးသား အစိမ္းေသ ေသဆံုးသြားရင္ေတာင္<br />အေမ့ကို ေပ်ာ္ေစမွာပါ ျဖဴ<br />နင္ ဆုေတာင္းေနေပးပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-74026105898472868?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-16804698483392017242008-04-08T03:31:00.001-07:002008-04-08T03:50:18.421-07:00<font color:"white">နားလည္ေပးပါေနာ္<br /><br />တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုမွ ကၽြန္မ ခ်စ္ခြင့္မရွိပါတဲ့<br />ေနပါေစေလ ကိုယ္ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အရိပ္ပဲ<br />အဲဒီအတြက္ ႏွလံုးသားေတြ နာက်င္ရ နာက်င္ရ<br />ကၽြန္မ ခံစားေနမွာပါ<br />ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ.....<br /><br />ပိုက္ဆံထည့္မွ ေတးသံျမည္တတ္တဲ့ ကိရိယာလို<br />လူေတြကို ကၽြန္မ မုန္းတီးမိတဲ့အခါ<br />ကိုယ္ျပန္ၾကားရတဲ့ ေတးသံရဲ႕ ခ်ဳိၿမိန္မႈကိုသာ<br />နားလည္ေနတတ္ဖို႔<br />အတိုင္းအဆမရွိတဲ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို<br />ႀကိုးစားအားထုတ္မႈေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔<br />တကယ္ပါ သူဟာ ကၽြန္မရဲ႕ မီးျပတိုက္ပါပဲ.....<br /><br />ေအာင္ျမင္မႈ ရွံဳးနိမ့္မႈဆိုတာထက္<br />မွန္ကန္တဲ့ ရွင္သန္ျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔<br />မသိခဲ့တဲ့ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ ျပဳမိအမွားေတြကို<br />အံႀကိတ္မ်ဳိသိပ္ခံရင္း<br />ကၽြန္မ ႀကိဳးစားစြာရွင္သန္ေနပါတယ္<br />သူလည္း ေပ်ာ္ႏိုင္မယ္မဟုတ္လား.....<br /><br />သူ မထုဆစ္ေပမဲ့ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဘ၀ပံုစံအတြက္<br />ကိုယ္တိုင္ခ်ဳံခုတ္ လမ္းလုပ္ခဲ့ရေပမဲ့<br />ဆူးေတြထိ စူးၿငိခဲ့ရေပမဲ့<br />မ်က္ရည္စက္လက္ၾကားက ကၽြန္မ ျပံဳးျပေနမွာပါ<br />အဓိပ္ပယ္ရွိေသာရွင္သန္ျခင္းအတြက္<br />သူက အသက္သြင္းေပးသူေလ.....<br /><br />ကၽြန္မဦးေႏွာက္က တားျမစ္ထားတဲ့<br />ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ရဲတဲ့စကားတစ္ခြန္းအတြက္<br />သူ႔ရင္ထဲမွာ အၿပီးအပိုင္ျမဳပ္ႏွံထားတယ္တဲ့<br />ကၽြန္မ ေကာင္းစြာနားလည္ေနပါတယ္<br />ၿငိမ္သက္တဲ့အေျခအေနတစ္ခုမွာ<br />ကၽြန္မအနား တိုးတိတ္စြာေနတတ္ၿပီး<br />ေပ်ာက္ကြယ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ၀မ္းနည္းေနခ်ိန္မွာ<br />သူ႔ရင္ထဲ မခ်ိတင္ကဲျဖစ္ေနတာေတြအတြက္<br />ကၽြန္မ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး အတၱမႀကီးသင့္ဘူးေလ.....<br /><br />ကၽြန္မက အဆိပ္ပန္းတစ္ပြင့္နဲ႔ တူေနမလားပဲ<br />အျမင္တင့္တယ္ေနဦးေတာ့<br />သူတစ္ပါးခူးဆြတ္ေစခ်င္ဦးေတာ့<br />အဆိပ္ပန္းလို႔သိ္လိုက္တာနဲ႔<br />သူတို႔ရဲ႕ထိခိုက္မႈတစ္စံုတစ္ရာအတြက္<br />ေရွာင္လႊဲသြားခံရမယ့္ ပန္းေလ<br />အဲဒီအဆိပ္ပန္းကိုမွ တန္ဖိုးထားခ်င္သူက<br />ကိုယ္တိုင္ အဆိပ္ခတ္ ခံႏုိင္ေပမဲ့<br />သူ႔၀န္းက်င္ကိုေတာ့ မပ်ံ႕ႏွံ႔ေစခ်င္ဘူးထင္ပါရဲ႕<br />ဒါေပမဲ့ သူ အစြမ္းကုန္ေစာင့္ေရွာက္ေနပါတယ္<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္စံုတစ္ရာမပါဘဲ ေပးဆပ္မႈသက္သက္နဲ႔ေပါ့.....<br /><br />ကၽြန္မလည္း ဆုေတာင္းေနဆဲပါ<br />ကၽြန္မဘ၀ အဓိပ္ပယ္ရွိစြာရွင္သန္ရင္းနဲ႔<br />ခြဲခြာခဲ့တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အေဖနဲ႔<br />မသိႏုိင္တဲ့ဘ၀တစ္ခုမွာ အျမန္ဆံုးအတူေနႏုိင္ဖို႔<br />ၿပီးေတာ့ အေမႏွင့္ သူ ေအးခ်မ္းစြာ က်န္ေနရစ္ဖို႔.....</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1680469848339201724?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-28272870751224506192008-03-22T04:57:00.001-07:002008-04-08T03:54:42.770-07:00မက္ခဲ့ဖူးေသာ အိပ္မက္တစ္ခု<br /><br /><p align="justify"> ည..... လေပ်ာက္ေနတဲ့ အေမွာင္ကမၻာထဲမွာ ကြၽန္မ စမ္းတ၀ါး၀ါး သြားေနမိတယ္။ အခုတေလာ ရင္ထဲ ျပည့္က်ပ္ေနသလိုပဲေလ။ ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ မ်က္စိထဲမွာ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုကို ျမင္လုိက္တယ္။ အလင္းေလာ... လွ်ပ္ေလာ... မသဲမကြဲ ေနရာေလးတစ္ခုလည္း ျမင္လိုက္ရတယ္။ အလိုက္သင့္ ေျခေထာက္ ေလးက အဲဒီေနရာဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္။ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုပါပဲ။ ပိုးစုန္းၾကဴးအလင္းေတာင္ မျမင္ရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္ကို ေအးခ်မ္း ေနပါတယ္။ ကြၽန္မ ရပ္တည္ေနတဲ့ေနရာဟာ သဲကႏၲာရလို ေနရာမ်ဳိးလား၊ ေခ်ာက္ကမ္းပါး အစြန္းမွာလား၊ ကမ္းေျခမ်ားလား ဘာတစ္ခုမွ မေရရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မ ရပ္ေနမိတယ္။ ေအးခ်မ္းတယ္ေလ။ မုိးေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပကတိအေမွာင္။ ၾကယ္ေရာင္ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္လည္း မရွိဘူး။ ဆန္ဖြပ္ေနတဲ့ အဘုိးအိုလည္း မျမင္ရဘူး။ အမွတ္မထင္ဘဲ ကြၽန္မ အေ၀းကို ေငးၾကည့္လိုက္ေတာ့ သဏၭာန္တူ လူရိပ္တစ္ခုကို ျမင္ရတယ္။ အလင္းပါးပါးေလး က်ေရာက္ေနတဲ့ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ျခံဳၾကည့္လိုက္႐ံုနဲ႔ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္း ကြၽန္မ သိလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘယ္လိုပံုစံလဲ၊ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔လဲ မသဲကြဲပါဘူး။ သူလည္း ကြၽန္မကို ျမင္သြားတယ္ထင္ရဲ႕၊ ႐ုတ္တရက္ ေစာင္းငဲ့လာတဲ့ သူ႔ဦးေခါင္းအရိပ္ကို ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ကြၽန္မ အၾကည့္လႊဲလိုက္တယ္။ သူ ဘယ္မွာရပ္ေနတာလဲ၊ ကြၽန္မနဲ႔ တစ္ေနရာတည္းမွာလား၊ ေျမျခားေနလား၊ သူနဲ႔ ကြၽန္မၾကားမွာ သမုဒၵရာမ်ား ခံေနမလား... အေတြးေတြ အစံုပါပဲ။</p><br /> အသံအျဖစ္ ထြက္က်မလာတဲ့ စကားလံုးသက္သက္နဲ႔ ကြၽန္မႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ လႈပ္ရွားသြားတယ္။<br /> "ရွင္ ဘယ္သူလဲ"<br /><p align="justify"> ကြၽန္မ သိေနတယ္။ သူ ဘယ္လုိမွ မၾကားႏုိင္မွန္းကို။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မ ျမင္လိုက္ရတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံ ခပ္ဟဟ လႈပ္ခတ္သြားတာကို။ ပကတိ အၾကားမဲ့ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သိေနတယ္။</p><br /> "ခင္ဗ်ားေရာ ဘယ္သူလဲ"<br /><p align="justify">ဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ မသိေသာ အရပ္ႏွစ္ခုကေန ၾကားႏုိင္မဲ့ အသံေတြနဲ႔ အ႐ိုးသားဆံုး စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ နားေထာင္ၾကည့္မလား။</p><br /> <br /> "ခင္ဗ်ား အခု ဘယ္မွာရပ္ေနတာလဲ"<br /> "ကြၽန္မအထင္ အာရွတိုက္ တစ္ေနရာရာမွာပဲ"<br /> "ရွင္ေရာ"<br /> "ကြၽန္ေတာ္က ကမၻာေျမ တစ္ေနရာရာမွာေပါ့"<br /> "ကတ္သီးကတ္သတ္ပဲ"<br /> "ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ား ဘာလို႔ ဒီကိုလာတာလဲ"<br /> "ကြၽန္မ ၀န္းက်င္တစ္ခုကို လြမ္းေနတယ္။ ခြဲရတာ အသားမက်ေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့..."<br /> "ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ"<br /> "ဒီလိုပါပဲ၊ အရာအားလံုးကိုေတြးၿပီးေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္၊ စိတ္တိုင္းမက်လိုက္နဲ႔မို႔ ခဏေလာက္မ်ား ေအးခ်မ္းရမလားလို႔"<br /> "ခင္ဗ်ားက ၀န္းက်င္တစ္ခုကို လြမ္းေနတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီ၀န္းက်င္မွာ ခင္ဗ်ား အသားတက် အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္ခဲ့လို႔လား"<br /><p align="justify"> "ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရွိတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္မွတ္လို႔ ရသတဲ့လား။ ဒါ ေဘးလူ အလုပ္ေလ။ ကြၽန္မ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္တယ္။ ကြၽန္မ အျမဲသတိရျဖစ္တဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားနဲ႔ေျပာရရင္ အဲဒီ၀န္းက်င္မွာ ကြၽန္မကလည္း ခ်စ္တဲ့... ကြၽန္မကိုလည္း ခ်စ္တဲ့ လူေတြ၊ ကြၽန္မက ခ်စ္ရေပမဲ့ ကြၽန္မကို အမွတ္မရတဲ့ လူေတြ၊ ကြၽန္မက အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေပမဲ့ ကြၽန္မကို သတိတရ ရွိေနတဲ့ လူေတြ... အစံုပဲရွိမွာေပါ့။ ဒါျဖင့္ ရွင္ကေရာ ဘာလို႔ လာတာလဲ"</p><br /><p align="justify"> "ကြၽန္ေတာ္ လူေတြနဲ႔ စကားမ်ားမ်ားမေျပာခ်င္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ မလုိအပ္ဘဲ အပိုေျပာတတ္တဲ့လူမ်ဳိးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဒီည လသာတယ္ေလ။ လကိုၾကည့္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္"</p><br /><p align="justify"> "ရွင္ မွားေနၿပီထင္တယ္ေနာ္။ ဒီမွာ လ လံုး၀မရွိဘူး။ ပကတိအေမွာင္ပဲ။ ကြၽန္မလာတာ အဲဒီ ပုန္းေနတဲ့ လကို ဖမ္းခ်င္တာလည္း ပါတယ္"</p><br /><p align="justify"> "ဟားဟား... ခင္ဗ်ား ေမ့ေနၿပီထင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ေနတာ တစ္ဖက္ျခားစီမွာေနာ္။ ၿပီးေတာ့ လက ဘယ္ေတာ့မွ ေရွာင္မပုန္းပါဘူး။ ကမၻာႀကီးကသာ သူ႔ကို လည္ပတ္ေနတာ။ သူကေတာ့ ဘယ္ကိုမွ ထြက္မေျပးပါဘူး။ အဲဒါလည္း စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုပဲ။ အမွားအားႀကီးသြားရင္ အမွန္လို ျဖစ္သြားတတ္တယ္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ဒီမွာရပ္ေနရတာ အရမ္း စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ခင္ဗ်ားေရာ"</p><br /> "မေျပာတတ္ေသးဘူး။ ကြၽန္မက ခုမွေရာက္တာေလ။ ဒါနဲ႔ ရွင္ ဘာလူမ်ဳိးလဲ"<br /> "ကြၽန္ေတာ္ ဘာလူမ်ဳိးဆုိတာထက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူသား အခ်င္းခ်င္းပါပဲဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား မေၾကာက္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားေရာ"<br /><p align="justify"> "ရွင္က ျပန္ေမးတာေတာ့ တကယ္ေတာ္တယ္။ ဒီတစ္ခါ ကြၽန္မ ထပ္ေမးမယ္။ ရွင္ ဘာဘာသာ ကိုးကြယ္လဲ။ ကြၽန္မ အရင္ ေျဖထားမယ္။ ကြၽန္မက ဗုဒၶဘာသာ"</p><br /> "ကြၽန္ေတာ္လား၊ ခင္ဗ်ားတို႔အယူနဲ႔ဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာသာေရးအလုပ္က အကုသိုလ္အလုပ္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့"<br /> "ရွင္ မြတ္ဆလင္မ္ လား"<br /> "ေသခ်ာတာေပါ့"<br /><p align="justify"> "မထင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကို ယံုၾကည္ျမတ္ႏိုးတာ ေကာင္းျခင္းတစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ဘယ္ဘာသာပဲကိုးကြယ္ကိုးကြယ္ နံပါတ္ တစ္ အေနနဲ႔ စိတ္ေကာင္းရွိဖို႔က အဓိကပဲ။ ၿပီးမွ ေနာက္ဆက္တြဲေတြ လာမွာေလ"</p><br /><p align="justify"> "ေသခ်ာတာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ ေျခေလးေခ်ာင္းသား မစားဘူး။ အတတ္ႏုိင္ဆံုး အသား ငါးေတြ မစားျဖစ္ေအာင္ ေနတယ္။ မိ႐ိုးဖလာ ဘာသာဆုိေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွန္းကို မသိပါဘူး"</p><br /><p align="justify"> "အဲဒါေတြ မေျပာတာပဲေကာင္းပါတယ္ရွင္။ ေဟာ... ေကာင္းကင္မွာ အနီေလး မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျမင္တယ္။ ၾကယ္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ေလယာဥ္လား မသိဘူးေနာ္"</p><br /> "ခင္ဗ်ား ေလယာဥ္စီးဖူးလား"<br /> "ရွင္ေရာ"<br /> "ခင္ဗ်ား ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပန္ေမးေနတာပဲ။ ဒါဆို ေလယာဥ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ေကာ အမွတ္ရစရာေတြ ဘာေတြ ရွိလား"<br /> "ဟာ... ရွိတာေပါ့"<br /> "ေျပာပါဦး၊ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ"<br /><p align="justify"> "ကြၽန္မ ငယ္ငယ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေဖေဖ့႐ံုးကို ညအိပ္ လုိက္သြားတုန္းကေပါ့။ ေဖေဖ့႐ံုးခန္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ကြင္းျပင္ႀကီးရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ႀကီးလဲဆို အဆံုးကို မျမင္ရဘူး။ ကြၽန္မက ကေလးဆုိေတာ့ စပ္စုတယ္ေလ။ ကြင္းအစပ္နားသြားၾကည့္တာေပါ့။ သံဆူးႀကိဳးေတြနဲ႔ ခတ္ထားတာ ဆုိေတာ့ အတြင္းဘက္ကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ ကြင္းရဲ႕ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေလယာဥ္ေတြ တန္းစီထားတာျမင္ေတာ့ ကြၽန္မ အရမ္းအံ့အားသင့္သြားတာ။ ၿပီးေတာ့လည္း စီးခ်င္တာ တအားပဲ။ ဒါနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ပူဆာတာေပါ့။ ေဖေဖ ဘယ္လိုေခ်ာ့ေခ်ာ့ မရဘူး။ ေဖေဖက အတြဲေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ကား စီးမလားဆုိလည္း ကြၽန္မကေတာ့ စိတ္ေကာက္ေနတာပဲ။ မရဘူးေပါ့။ အဲဒီမွာ ေဖေဖက အဂၤလိပ္ သတင္းစာႀကီးတစ္ေစာင္ ယူလာတယ္။ ဘာသတင္းစာလဲေတာ့ ကြၽန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မကို လက္ညႇဳိးနဲ႔ ေထာက္ျပတယ္။ ေျမပံုတစ္ခုေပၚမွာ ႀတိဂံပံုသဏၭာန္ ဆြဲျပထားတဲ့ ေနရာကိုေလ။ ၿပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္။ ဒါ လွ်ဳိ႕၀ွက္ ဆန္းၾကယ္တဲ့ ႀတိဂံေဒသလို႔ ေခၚတယ္။ ဟိုေန႔က ေဖေဖတို႔ဆီကေန တက္သြားတဲ့ ေလယာဥ္ ၅ စင္း၊ အထဲမွာ စစ္ျပန္ ေလသူရဲ ၁၄ ဦးပါတယ္။ အဲဒါ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံသန္းရင္းနဲ႔ အခု ေဖေဖျပတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ လံုး၀ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေတာက္ၿပီး ေပ်ာက္သြားတာ ဒီေန႔ထိပဲ။ ဘာအစအနမွလည္း မရဘူး။ ေဖေဖနဲ႔ သမီး ေကာင္းကင္ေပၚမွာ အဲဒီလိုေပ်ာက္သြားရင္ သမီးေမေမ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့မွာေပါ့တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ေဖေဖ ေျပာတာကို အကုန္နားမလည္ေပမဲ့ အဲဒီလို ေပ်ာက္သြားမွာ၊ ေမေမတစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့မွာမ်ဳိးကို စဥ္းစားၿပီး ကြၽန္မ အငိုတိတ္သြားတယ္။ အဲဒီကတည္းက ေနာင္ ေဖေဖ့႐ံုးကို လုိက္သြားျဖစ္လည္း ေလယာဥ္စီးဖို႔ မပူဆာေတာ့ဘူး။ အဲဒီတုန္းက ေဖေဖ ကြၽန္မကို ညႇက္ခ်ခဲ့မွန္း ကြၽန္မ နည္းနည္းႀကီးမွ သိရတာ။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္က ျဖစ္တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို မေန႔ တစ္ေန႔ကမွ ဒီမွာျဖစ္သလိုမ်ဳိး ေျပာခဲ့တာေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ အရမ္းကို အမွတ္တရပါပဲ။ ရွင့္မွာေရာ ရွိလား"</p><br /><p align="justify"> "ကြၽန္ေတာ့္မွာလည္း ရွိခ်င္ရွိမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္က အဲဒါမ်ဳိးေတြကို ေန႔တိုင္း ျဖဳတ္၊ ထုတ္၊ တပ္ဆင္ လုပ္ေနရေတာ့ အမွတ္ရစရာေတြလည္း မရွိခ်င္ေတာ့ပါဘူး"</p><br /> "ဒါဆုိ ရွင္က အင္ဂ်င္နီယာေပါ့"<br /> "ခင္ဗ်ားပတ္၀န္းက်င္မွာေရာ ခင္ဗ်ား ဒီလိုပဲ ေမးလိုက္ ေျပာလိုက္ပဲလား"<br /><p align="justify"> "ရွင္... ရွင္ပဲ ကြၽန္မကို ေမးခြန္းေတြ ေမးေနတာပါေနာ္။ ကြၽန္မပတ္၀န္းက်င္က လူေတြက ကြၽန္မ ဆုိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ တစ္ခုကိုေတာင္ ေမ့ခ်င္ ေမ့ေနမွာပါ။ ကြၽန္မက စိတ္၀င္စားစရာ အလ်ဥ္းမရွိတဲ့သူပဲေလ"</p><br /><p align="justify"> "ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီလိုမထင္ပါဘူး။ လူတိုင္းမွာ ထူးျခားခ်က္ကိုယ္စီရွိၾကတာပဲေလ။ ခင္ဗ်ား မျပန္ေသးဘူးလား။ ခင္ဗ်ားေရာက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီေနာ္။ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ဒီမွာ ခဏလွဲလိုက္ဦးမယ္။ ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမႀကီး တစ္သားတည္း က်ေအာင္ ခံစားလိုက္ဦးမယ္"</p><br /><p align="justify"> "အခု ျပန္မွာပါ။ လူေတြဟာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ဘယ္ကိုပဲ ေရာက္ေန ေရာက္ေန ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ ျပန္ၾကရမွာပဲ မဟုတ္လား"</p><br /><p align="justify"> "အဲဒါ အမွန္ဆံုးစကားပဲေပါ့ဗ်ာ။ မပူပါနဲ႔၊ ေနာက္ေန႔ဆုိ ခင္ဗ်ားေမွ်ာ္ေနတဲ့ လ ခင္ဗ်ားဆီ ေရာက္လာမွာပါ။ ေလာကႀကီးက တရားပါတယ္ဗ်။ မတရားခ်င္ေနတာ လူေတြပါ။ ေနာက္ေန႔ေတြေရာ ခင္ဗ်ား လာဦးမွလား။ ခင္ဗ်ား....."</p><br /><p align="justify">သူ ဘာေတြဆက္ေျပာေနလဲ ကြၽန္မ မသိေတာ့ပါဘူး။ ေနာင္တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္မ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ လ ကြၽန္မတို႔ဆီ ေရာက္လာမယ္ဆိုေပမဲ့ ဒီေန႔အဖို႔ေတာ့ ေမွာင္ေနဆဲပဲေလ။ သူနဲ႔သာ ဆက္ေျပာေနရင္ ကြၽန္မ အိမ္ျပန္ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။ ခံစားခ်က္အစံုနဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြကိုေတာ့ ရင္ဘတ္ႀကီးထဲမွာပဲ မ်ဳိခ်ထားလုိက္တယ္။ ကြၽန္မကိုေမွ်ာ္ေနမယ့္... အျပံဳးနဲ႔ဆီးႀကိဳေနမယ့္ အေမ့ကို ကြၽန္မ ျပန္ျပံဳးျပရဦးမယ္ မဟုတ္လား။ တရားေသာ ေလာကႀကီးမွာ တရားေသာ လူေတြရဲ႕ၾကား အျပံဳံးမ်ားနဲ႔ တံု႔ျပန္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ပဲ တိတ္တဆိတ္ ဆုေတာင္းလိုက္ေတာ့တယ္။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-2827287075122450619?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-39698107652174843572008-02-21T05:13:00.000-08:002008-02-21T05:34:30.213-08:00ကေယာင္ကတမ္းေရရြတ္မိေသာ ညမ်ား<br /><br />ညမုဆိုးထံကို တစ္စတစ္စ တိုး၀င္လာတဲ့အေမွာင္ဟာ<br />သားေကာင္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ေပါ့<br />ေၾသာ္... အရုဏ္ေရာက္ေတာ့မွာပ<br />ကုန္လြယ္လွခ်ည့္ ညေရ<br />သံသရာဆိုတာ ရွိေနသေရြ႕<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ<br />စိုက္ပ်ဳိးလိုက္ ရိတ္သိမ္းလိုက္<br />ျပန္တူးဆြလိုက္ ေျမျမွဳပ္ပစ္လိုက္နဲ႔<br />ရင္ခုန္သံေတြ ရွင္သန္ဖို႔ ရင္ခုန္သံေတြ စားသံုးရင္းနဲ႔။<br /><br />ကေယာင္ကတမ္းပဲ ဟင္းလင္းရင္ခြင္ကို စမ္းမိတယ္<br />ရည္ညႊန္းရာအတည္တက်မရွိပါဘဲ နာက်င္ေနလိုက္တာ<br />ေအးခ်မ္းတယ္ အျပစ္ကင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အရိပ္လက္ခဏာ<br />သမီးမ်က္ႏွာမွာ ရွာေတြ႕ေသးရဲ႕လား အေဖ<br />ဟုတ္ပါရဲ႕... သမီး မျပံဳးျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ<br />စကားခြန္းဆို မရွိပါဘဲနဲ႔ေတာင္<br />အျပစ္ရွာခ်င္ၾကတဲ့ လူေတြၾကားမွာ<br />သမီး ႏႈတ္ဆိတ္ေနတာ မွားလား။<br /><br />အားေပးေခြၽးသိပ္လွည့္ပါဦး အေဖ<br />လြတ္ေျမာက္ခြင့္ေပးထားပါရက္နဲ႔<br />မစြန္႔ခြာခဲ့တဲ့ အဲဒီလက္အစံုရယ္<br />အေဖေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ပံုရိပ္တစ္ခုကို အသက္သြင္းရင္း<br />ေအးစက္သထက္ ေအးစက္သြားတဲ့<br />သမီးရဲ႕ ႏွလံုးသားတစ္ခုရယ္<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖလာရင္ေတာ့ သမီးျပံဳးႏုိင္မယ္ထင္ရဲ႕<br />ဒီည အိပ္မက္ထဲမွာ အေဖရွိေနေပးပါေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3969810765217484357?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-6642396299889007222008-02-13T04:17:00.000-08:002008-02-13T04:54:27.905-08:00ဘ၀ ညီမွ်ျခင္း<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ေနရင္း<br />ရွင္သန္ျခင္းကို ေမ့ေလ်ာ့မိတဲ့အခါ<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာဟာ ...<br />... ... ...<br />... ... ...<br />ေ၀းေနရတဲ့ ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းလည္း<br />လြမ္းတယ္။<br /><br />ဘ၀ရယ္...<br />ငါ အိပ္မက္ မက္ေကာင္းတုန္းမွာ<br />နင္က ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းထိ ခရီးဆက္ေနခဲ့ၿပီပဲ<br />ပိုးမႊားေတြကို ေသေစသတဲ့<br />အာရံုေတြကို လန္းဆန္းေစသတဲ့<br />အဲဒီေနျခည္ရဲ႕ဒဏ္ကို<br />ငါ ဘာေၾကာင့္ မခံႏိုင္ခဲ့တာလဲ...<br /><br />ငါ စကားေတြအမ်ားႀကီး ေျပာခဲ့ရဲ႕နဲ႔<br />သူတို႔ေတြ မၾကားခဲ့ဘူးတဲ့<br />ဖမ္းယူဆုပ္ကိုင္ႏုိင္စြမ္းမရွိေအာင္ကို<br />ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြ ေမာပန္းေနခဲ့ပါၿပီ<br />အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ သီဆိုသူမျဖစ္ခဲ့ဖူးေပမဲ့<br />ငါ့သံစဥ္ေတြရဲ႕ အတက္ အသက္<br />စည္းခ်က္က်က် လွပေနမွာကိုေတာ့ ယံုၾကည္ေပးပါ<br />ဘ၀နဲ႔ရင္းခဲ့တဲ့ ကာရန္ေတြၾကားမွာေလ...<br /><br />ေကာင္းကင္ဟာ အေျပာက်ယ္တယ္<br />ပင္လယ္ နက္ရွဳိင္းတယ္<br />ငါတို႔ ဒီလို အဓိပ္ပယ္ဖြင့္ခဲ့ၾကတယ္ေနာ္<br />ဒါေပမဲ့ ဘ၀ကိုေတာ့ ဒီအတုိင္းပဲထားလိုက္ပါ<br />ငါတို႔ေရးျခယ္သမွ် ဒုက္ခဆုိလည္း ဒုက္ခ<br />အလွဆိုလည္း အလွေပါ့... ... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-664239629988900722?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-80617905640009253182008-02-08T03:43:00.000-08:002008-02-09T22:09:57.293-08:00<p align=center>ပင္ပန္းတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ရင္ဖြင့္ခြင့္ေပးပါေနာ္...</p><br /><br /><p align=justify>ဒီကေန႔ဆိုရင္ ဘေလာ့ႀကီးနဲ႔ခြဲခြာခဲ့တာ တစ္လတိတိ ရွိပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့<br />ဒီစာကို ေရးဖို႔ စိတ္ကူးမရွိခဲ့ပါဘူး။ အတၱပဲဆိုပါေတာ့။<br />ကိုယ္မလုပ္ႏုိင္ေပမဲ့ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ လာလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုျမင္ရတဲ့<br />ၾကည္ႏူးတဲ့စိတ္ အတြက္ သိုးေလးရဲ႕ အတၱႀကီးမႈသက္သက္ေၾကာင့္ေပါ့။<br />ေနာက္ဆိုရင္ သုိးေလး ဘေလာ့မွာ ေရးျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။<br />ဘေလာ့ကသူေတြအားလံုးကို သုိးေလး အရမ္းပဲသံေယာဇဥ္ရွိပါတယ္။ ၀ါသနာပါရာ၊<br />စိတ္ထက္သန္ရာအလိုက္ ေရးၾကလို႔ ရသစံုခံစားႏိုင္တယ္၊ ေႏြးေထြးတယ္၊<br />ေဖာ္ေရြတယ္၊ သိသမွ် မညည္းမညဴေျပာျပ တတ္တယ္။ ခုေလာလာဆယ္ မေရးႏုိင္ေပမဲ့<br />လံုး၀အဆက္ျပတ္သြားမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သိုးေလး အခ်ိန္ရတာနဲ႔<br />လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဖတ္ျဖစ္မွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးႏုိင္တဲ့တစ္ေန႔<br />သုိးေလး ျပန္ေရးျဖစ္မွာပါ။</p><br /><br /><p align=justify>သိုးေလးမွာ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြဆိုတာ လက္ခ်ဳိးေရရင္ ငါးေခ်ာင္းေတာင္<br />မျပည့္ပါဘူး။ သိုးေလးက လူအမ်ားနဲ႔ ေရာေထြးေနရတာကို မႏွစ္သက္ဘူး၊<br />၀မ္းနည္းတဲ့အခါဆို ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ငိုခ်င္ခ်င္ တစ္ေယာက္တည္း<br />အိပ္ရာထဲေရာက္မွ ႀကိတ္ငိုတိတ္တယ္။ စိတ္တူ ကိုယ္တူကိုပဲ ေပါင္းသင္းတတ္လို႔<br />သိုးေလးမွာ သူငယ္ခ်င္း မ်ားမ်ားမရွိပါဘူး။ ေအးစက္ေနတဲ့ သိုးေလးကို<br />ေႏြးေထြးမႈေပးခဲ့တာ ဘေလာ့က လူေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးကိုပဲ သိုးေလး<br />တန္ဖိုးထားတယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ သိုးေလး ေရွာင္ပုန္းခဲ့ၿပီးပါၿပီ...<br />ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး၊ လူေတြအားလံုး၊ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဒီအိမ္မွာ ဒီေကာင္မေလး<br />ရိွမွန္းေတာင္ မသိဘူး ဆုိတဲ့အသံမ်ဳိး ၾကားရတ့ဲအထိေပါ့။ သိုးေလးကိုယ္ထဲမွာ<br />လည္ပတ္ေနတဲ့ အေဖ့ရဲ႕ေသြးေတြ၊ အေမ့ကိုခ်စ္တဲ့ စိတ္ေတြကို အားျပဳၿပီး<br />သိုးေလး ေလာကႀကီးထဲ ၀င္ေတာ့မယ္။ လူေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြ၊ အသံေတြ၊ ျဖစ္လာမယ့္<br />အေျခအေနေတြအားလံုးကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ရင္ဆုိင္ဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။<br />အားလံုးနဲ႔ ထုသားေပသား တစ္သားတည္း က်ဖို႔ဆုိတာ အခ်ိန္လိုပါတယ္။ ၆ လ၊ ၁<br />ႏွစ္၊ ၂ ႏွစ္ ေျပာမတတ္ပါဘူး။ ေစတနာေကာင္းလွ်င္ ကံေကာင္းမည္ ဆုိတဲ့<br />ေဆာင္ပုဒ္ကေလးကို က်င့္သံုးၿပီး သိုးေလး ေရွ႕ဆက္ပါမယ္။</p><br /><br /><p align=justify>ေနာက္တစ္ခုက ကိုေနဘုန္းလတ္အတြက္ပါ။ ဒီေန႔မွ ေမးလ္ စစ္ျဖစ္ေတာ့<br />ကိုေနဘုန္းလတ္အတြက္ တင္ေပးဖုိ႔စာကိုလည္း ဒီေန႔မွ ေတြ႕ရပါတယ္။ သိုးေလးက<br />အားလံုးနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနလို႔ အေျခအေနေတြလည္း မသိရပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္<br />သိုးေလး အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀င္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ကိုေနဘုန္းလတ္<br />လႊတ္ခ်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ အျမန္ဆံုး<br />ျပန္လည္ေရးသားႏုိင္ပါေစလို႔ ရင္ထဲကေန လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။<br />သိုးေလး မကြၽမ္းက်င္တဲ့အပိုင္းမို႔ သိုးေလး ေ၀ဖန္ေရးေတြ မေပးခ်င္ပါဘူး။<br />ကိုေနဘုန္းလတ္အတြက္ ရင္ထဲမွာပူေလာင္ေနမယ့္ မိသားစုကို ျမင္ေယာင္ၿပီး<br />စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အျမန္ဆံုးပဲ လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕အရသာကို<br />ခံစားႏိုင္ပါေစ ဆိုတာကိုပဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။</p><br /><br /><p align=justify>ဘေလာ့မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ လက္စသတ္ခ်င္တာေလးတစ္ခု<br />က်န္ေနေသးတယ္ေလ။ အရင္တုန္းက ဘေလာ့မွာ သိုးေလးေရးခဲ့တ့ဲ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြကို<br />ေခါင္းစဥ္မတပ္ခဲ့မိဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာတပ္ျဖစ္ေပမဲ့ ေရွ႕ပိုင္း<br />ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပဲ က်န္ေနတယ္ေလ။ အားလံုး တစ္စုတစ္စည္းတည္း သိုးေလး<br />ျပန္ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ တပ္ခ်င္ေပမဲ့ အင္တာနက္ဆုိင္မွာ<br />ထုိင္လုပ္မွရမယ့္ကိစၥမို႔ သိုးေလးမွာ စိတ္ညစ္ေနရတယ္။ အထူးသျဖင့္<br />ကဗ်ာေတြကိုေပါ့။ သိုးေလးေရးတဲ့ကဗ်ာေတြ အပုဒ္ေပါင္း<br />ေတာ္ေတာ္မနည္းေတာ့ဘူးေလ။ အဲဒါေလးေတြကို စိတ္ကူးေပါက္တိုင္း သိုးေလးက<br />ျပန္ဖတ္ခ်င္တာဆုိေတာ့ စုစုစည္းစည္းေလး ရွိေနေစခ်င္တာပါပဲ။ အဲဒီအတြက္<br />အလုပ္အပ္မလားလို႔ စိတ္ကူးေနတာ။ ဘယ္သူကမွလည္း ေယာင္လို႔ေတာင္ စကားမဟၾကေတာ့<br />သိုးေလးလည္း လက္ေလွ်ာ့ထားရတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ေနာက္ပိုင္း သိုးေလး<br />သိခ်င္တာေတြရွိလို႔ ေမးတဲ့အခါ ဘေလာ့က ေမာင္ႏွမေတြကိုပဲ ေမးရမွာမို႔<br />သိုးေလးကို မညဴစူၾကပါနဲ႔လို႔ ႀကိဳၿပီး ခြင့္ပန္ခ်င္ပါတယ္။</p><br /><br /><p align=justify>သိုးေလးကို သတိရတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သိုးေလးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေ၀ဖန္<br />အၾကံျပဳခ်င္တယ္ဆိုရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ thoemalay@gmail.com ကို<br />ေမးလ္ပို႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ရံ g-talk ဖြင့္တဲ့အခါ ကိုယ္မသိတဲ့<br />နာမည္မ်ဳိး invite လုပ္ထားရင္ လက္ခံျဖစ္မွာမဟုတ္လို႔ ေမးလ္ကုိ<br />ႀကိဳပုိ႔ေစခ်င္ပါတယ္။ အားလံုးပဲ သိုးေလးနဲ႔အတူ ဘ၀ကို အားနဲ႔ မာန္နဲ႔<br />ကိုယ္ႏုိင္တဲ့ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ခ်ီတက္ၾကပါစို႔။</p><br /><br /><p align=justify>မေလး တို႔ မမေလးမ တို႔ ေမးခဲ့ဖူးတဲ့ သိုးေလးေမြးေန႔ ဘယ္ေတာ့လဲဆိုတာ...<br />လာမယ့္ ၃ လပိုင္း ၉ ရက္ေန႔ဟာ သိုးေလးေမြးေန႔ပါပဲ။ အရမ္းအ့ံၾသသြားလားဟင္၊<br />ဒီေလာက္ပူျပင္းတဲ့ရာသီမွာ ေမြးလာၿပီး နာမည္က်ေတာ့ ေအးခဲမတတ္ပဲ<br />ဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့။ အဲဒီလိုပါပဲ သိုးေလးက ေမြးကတည္းက ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြနဲ႔<br />ရွင္သန္ခဲ့လို႔ပဲထင္ပါရဲ႕... profile မွာ သိုးေလး ေရးထားသလုိမ်ဳိးပဲ<br />သည္ေလာကႀကီးမွာ ရွင္သန္ခဲ့စဥ္အတြင္း အားလံုးမဟုတ္ရင္ေတာင္<br />တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆီမွာ ေအးခ်မ္းသူ ဆုိတာ ရွိခဲ့ဖူးပါလားဆိုတဲ့ တစ္ခါတစ္ရံ<br />သတိရျခင္းမ်ဳိးေလး ျဖစ္ခဲ့ရင္ပဲ သိုးေလး ေက်နပ္ေနမွာပါ။</p><br /><br /><p align=justify>ေနာင္ဆိုရင္ အေဖာ္မဲ့ အထီးက်န္ျဖစ္ေနမယ့္ သိုးေလးရဲ႕ဘေလာ့မွာ<br />သိုးေလးကေတာ့ အျမဲ အိပ္ဖန္ေစာင့္ လုပ္ေနမွာပါ။ ျဖတ္ေလွ်ာက္သူေတြ၊<br />မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္သူေတြ၊ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ အားလံုးကို<br />မ်က္စိမေညာင္းသေရြ႕ လိုက္ၾကည့္ေနရင္း .....</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-8061790564000925318?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-36432161491186995052008-01-07T05:04:00.001-08:002008-01-07T05:13:17.311-08:00ဘ၀ႀကီးမွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးက အေမ့ရဲ႕ သမီးေလး ျဖစ္ခြင့္ရတာပါပဲ အေမ<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းေတာ့ ႀကိဳက္တတ္ခဲ့တဲ့သီခ်င္းက တစ္ကိုယ္ေရညမ်ား<br />အတန္းေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ ခံစားတတ္ခဲ့တာ အထီးက်န္<br />ခုေတာ့ သံစဥ္မဲ့ တစ္ကိုယ္ေရခန္းမွာ<br />ဘာသီခ်င္းမွ မဆိုညည္းျဖစ္ေတာ့ပါဘူး<br />အရင္လုိမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကားအတြက္လည္း<br />၀ါက်ေတြမတည္ေဆာက္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ<br />ေရးခဲ့တဲ့စာမ်က္ႏွာက ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီမဟုတ္လား<br />ဇာတ္ေကာင္ေတြအမ်ားႀကီးအတြက္ ခံစားခဲ့ရမွေတာ့<br />လုိက္ဖက္မယ့္ အေရာင္ကို ေရြးခ်ယ္ေနတတ္ခဲ့ပါၿပီ<br />အျပံဳးတစ္၀က္ မ်က္ရည္တစ္စက္နဲ႔ မင္းသမီးေလးလိုေလ<br />အေမ ေက်နပ္မွာပါ.....<br /><br />အေမေခ်ာ့သိပ္ခဲ့တဲ့ အိပ္ရာ၀င္ေတးေတြနဲ႔<br />ခုခ်ိန္ထိ မကြယ္ေပ်ာက္ေသးတဲ့ အေဖ့ပံုရိပ္ေတြဟာ<br />နာနာက်င္က်င္ခံစားတတ္လြန္းသူအတြက္<br />အားတစ္ရပ္ပါပဲ<br />ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အေမ<br />မျပည့္စံုေပမဲ့ လူျဖစ္လာရတဲ့အတြက္<br />ရတနာသံုးပါးဂုဏ္ေက်းဇူးကို အထူးသိႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္<br />ၿပီးေတာ့<br />အနားမွာရွိေနေပးတဲ့အတြက္.....<br /><br />ညေတြေရာက္တိုင္း အေမ့နဖူးကို နမ္းမယ္<br />အေမ အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစရယ္ေပါ့<br />နာက်င္လြန္းလို႔ က်ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကိုေတာ့<br />အေမျခံဳေပးတဲ့ ေစာင္လွလွေလးေအာက္မွာပဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေစခ်င္ပါတယ္<br />အေမ့အတြက္ အလတ္ဆတ္ဆံုး ျပံဳးျပႏုိင္ေအာင္ေလ.....<br /><br />သမီးေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့မယ္ေနာ္ အေမ<br />သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ေမြးေန႔ဆုေတာင္းဆုိတာ မရွိခဲ့ဖူးလို႔<br />အ႐ူးတစ္ေယာက္လိုလည္း မေမွ်ာ္ေတာ့ပါဘူး<br />ခါတုိင္းလိုပဲ အေမရယ္ သမီးရယ္ အျပစ္မဲ့ကေလးေတြဆီ သြားၾကမယ္<br />တကယ္ေတာ့ သတၱ၀ါဆိုတာ အဓိပၸာယ္ထပ္တူပဲမဟုတ္လား.....<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ပါ အေမ<br />စကၠန္႔တိုင္း မိနစ္တိုင္း<br />ေရာင္နီေပၚတုိင္း ဆည္းဆာေရာက္တိုင္းေပါ့<br />အလိုအပ္ဆံုး ဆုတစ္ခုသာ ေတာင္းခြင့္ရခဲ့ရင္<br />အေမ့ထက္အရင္ အေၾကြေစာခ်င္ခဲ့သူပါ အေမ....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3643216149118699505?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-59710032894419527162008-01-02T05:41:00.000-08:002008-01-02T05:50:26.242-08:00<font color=skyblue>ငါေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္း<br /><br />ေရာင္စံုေတြၾကား ျဖတ္သန္းရင္းနဲ႔<br />အျဖဴတခ်ဳိ႕ အခု မည္းသြားသလို<br />အရင္ကအမည္းေတြလည္း အခု ျဖဴသြားတာေတြရွိတယ္<br />ေသခ်ာတာကေတာ့ အေရာင္တိုင္းမွာ အဓိပၸာယ္ကိုယ္စီရွိၾကတယ္<br />အေၾကာင္းမဲ့ အက်ဳိးမျဖစ္ဘူး ဆိုတာလည္း<br />သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔ သူပဲ<br />ကိုယ္ သတိနဲ႔မေနထိုင္တိုင္း ေလာကႀကီးက အနာရင္းတယ္ဆို<br />အားလံုးမွာ ဒဏ္ရာေတြအျပည့္ေပါ့<br />ေမွးငိုက္ေနတဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ အရိပ္သဏၭာန္ေတြကို လုိက္ၾကည့္ရင္း<br />မိတ္ေဆြလား ရန္သူလား ခြဲျခားေနဆဲလား<br />ေလာကအတြက္ လိုအပ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္<br />ႏွစ္ရွည္ပင္ စိုက္ပ်ဳိးၿပီးရဲ႕လား<br />James Allen ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္<br />အိပ္မက္အႀကီးႀကီးမက္ပါတဲ့<br />အဲဒီအိပ္မက္အ၀င္လမ္းမွာပဲ<br />ငါဟာ ေမာဟိုက္ေနခဲ့တယ္<br />ငါဟာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ခရီးသြား<br />သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြၾကားက<br />မက်လာမယ့္မိုးကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ဖူးတယ္<br />ျပန္မရႏုိင္မွန္းသိရက္နဲ႔<br />ငယ္ဘ၀ကိုလည္း တမ္းတဖူးတယ္<br />အမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ လူတစ္ေယာက္မို႔<br />ငါေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့လမ္းဟာလည္း သီးျခားဆန္တယ္<br />တစ္လမ္းဆံုးရင္ တစ္လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရျမဲေလ<br />ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ငါေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းရဲ႕<br />ထူထပ္တဲ့ ျမက္ေတြအေၾကာင္း<br />အစာအတြက္ အသက္လုေနရတဲ့<br />ငါ မနင္းေခ်ခဲ့တဲ့ ပုရြက္ဆိတ္ေတြအေၾကာင္း<br />ငါ့ညကို ထြန္းပဖို႔ မ်က္လံုးအစံုက်ိန္းစပ္ေနမယ့္<br />ငါမျမင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း<br />ေရာက္တတ္ရာရာေလးေတြျပန္ေျပာဖို႔<br />ငါ့ဘာသာစကားကို နားလည္တဲ့ အေမအို<br />အိပ္မက္အျပန္လမ္းမွာ ေစာင့္ႀကိဳေနရင္ပဲ<br />ငါ ဇရာကို လက္ကမ္းႏုိင္ပါၿပီ<br />႐ုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ခုဆိုတဲ့ ကံၾကမၼာသာ<br />ငါ့မွာ မရွိခဲ့ရင္ေပါ့။</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5971003289441952716?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-55504038987719531342007-12-31T04:44:00.000-08:002008-01-11T04:55:32.890-08:00<p align=justify>ႏွစ္ေဟာင္းရဲ႕အဆံုးသတ္ ရက္စြဲတစ္ခုႏွင့္ ကြၽန္မ<br /><br />ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ဆံုးလို႔ ေန႔သစ္ေတြေမြးဖြားျခင္းရဲ႕အစ ေရာက္ရျပန္ေတာ့မယ္။ တကယ္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ႏွွစ္သစ္ေတြ စတင္တိုင္း ငါဟာ စိတ္သစ္ လူသစ္နဲ႔ ႏွွစ္သစ္မွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ရပ္တည္ခ်င္တဲ့စိတ္ စတင္ျဖစ္ေပၚကတည္းကပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ခုဆို ၂၀၀၇ ကုန္ဆံုးၿပီ။ မနက္ျဖန္ဆို ၂၀၀၈ ျဖစ္ၿပီ။ ညီမေလး ၀ကၤပါ ေျပာသလိုပဲ ကိုယ္လုပ္ခဲ့သမွ် အရာအားလံုးကို လက္က ခ်မေရးရဲေသးဘူး။ စိတ္နဲ႔ အရင္ခန္႔မွန္းၾကည့္တယ္။ ေသခ်ာတာေတာ့ ေက်နပ္အားရမႈမရွိေသးတဲ့အတိုင္းအတာတစ္ခုပဲ။ ငါဟာ ႀကိဳးစားဆဲပါေပါ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ ၃၁ မွာ အမွတ္တရရွိခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းလား၊ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းလား... ေအးခ်မ္းေသာ သိုးမေလး လို႔ ခ်စ္ၾကသူေတြက ေခၚၾကတယ္။ ခ်စ္ရတဲ့ ေဖေဖကေတာ့ သမီးေလး ႏွင္း လို႔ ေခၚတယ္။ အမည္ပညတ္ခ်က္အတိုင္း နင့္ကို ေအးခ်မ္းေစခ်င္တယ္လို႔ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ေျပာခဲ့တယ္။ ျဖဴစင္ေသာ သိုးမေလးရယ္လို႔ မရည္ရြယ္ပါဘဲ ဒီနာမည္ကို ရခဲ့တယ္။ ဘ၀မွာ ေပးဆပ္မႈသာ ရွိမယ္လို႔ မေမးရဘဲ ေဗဒင္ေဟာခံထားရတယ္။ ဒါေတြဟာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ၃၁ မွာ ျဖစ္ခဲ့တာေတြပါ။ မယံု ပံုျပင္လို႔မွတ္။ မႏွစ္က ၃၁ မွာ ေပ်ာ္ရြၽင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း ဘာဆိုဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။ အေဖ့ကို သတိရတဲ့စိတ္က လြဲလုိ႔ေပါ့။ ဒီ ၃၁ မွာေတာ့ တကယ္ကို အငိုမ်က္လံုး အျပံဳးမ်က္ႏွာ ဆိုသလို အေဖ့အတြက္ လြမ္းတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ငိုခ်င္ေနတဲ့ႏွလံုးသားကို သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ ဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းေလးေတြဖတ္ၿပီး ျပံဳးရယ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာက အရွက္ရေနတယ္။ မမေလး tag လို႔ ေရးလိုက္တာ။ လက္တန္း။ ဘာမွ ျပင္ဆင္ထားျခင္း မရွိ၊ ရည္ရြယ္ထားျခင္း မရွိပါဘဲ တဒဂၤျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားခ်က္အတိုင္း ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ ၃၁ ကို ၃၁ မွာပဲ ထားခဲ့ခ်င္တယ္ေလ။ အားလံုးပဲ ႏွစ္သစ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔အတူ ရႊင္လန္း လတ္ဆတ္စြာ စတင္ႏိုင္ပါေစ။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5550403898771953134?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-48360185411285976562007-12-26T05:28:00.000-08:002008-01-11T05:15:31.469-08:00ေက်ပါေစေတာ့ ၀ဋ္ေၾကြးရယ္<br /><br />မေမြးဖြားခင္ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ ကေလးငယ္လို<br />ရင္ထဲကဆႏ´ေတြဟာလည္း<br />မရွင္သန္ခင္ ပ်က္သုဥ္းခဲ့ရၿပီေလ<br />ဒါေပမဲ့ အစပ်ဳိးမိတဲ့အသည္း<br />တဆတ္ဆတ္နာေနဆဲပါပဲ။<br /><br />3 ရက္၊ 3 လ မဟုတ္ဘူး၊ 3 ႏွစ္ခြဲရမွာ<br />အစ္ကိုေျပာတာ နားေထာင္ပါဦး တဲ့<br />ခုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆိုတဲ့အရာကို<br />မုန္းတီးေနတတ္ခဲ့ၿပီ အစ္ကို။<br /><br />စကားလံုးမဲ့ဘ၀ထဲကို တုိး၀င္လာခဲ့ၿပီးမွ<br />ေတးခ်င္း တူစံုညည္းခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့<br />စြမ္းႏုိင္ရည္မဲ့တဲ့ တိမ္ေတြနဲ႔<br />ေကာင္းကင္ျပာကို ထမ္းမထားလိုေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ဒီဇင္ဘာညရဲ႕ အေအးဒီဂရီဟာ<br />အႏုတ္လက©ဏာျပေနတယ္တဲ့<br />အသံတိတ္ႀကိတ္ငိုလို႔ ပူေလာင္ေနတဲ့ ရင္ခြင္မွာေတာ့<br />ေႏြေခါင္ေခါင္ပါပဲေလ။<br /><br />အခ်ိန္ကာလလို႔ တြက္ခ်က္ေနၾကတဲ့<br />လည္ေနဆဲ နာရီေတြရယ္<br />တန္ဖိုးမဲ့ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ ေန႔ရက္ေတြရယ္<br />ကြၽန္မရဲ႕ အေဖာ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />ဒီလိုသာလည္ပတ္ေနမယ္ဆို<br />ေနာင္သံသရာဆုိတာရွိခဲ့ရင္<br />လူျမင္လွမွာမဟုတ္ဘူးေလ<br />လြမ္းေနဆဲႏွလံုးသားကို<br />၀ဋ္ေၾကြးပါလားဆုိတဲ့ အသိတရားေအာက္မွာ<br />ေပ်ာက္ဆံုးသြားပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း<br />ကြၽန္မ ေၾကကြဲစြာ ေက်နပ္တတ္ခဲ့ပါၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-4836018541128597656?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-67518806355056761532007-12-22T04:20:00.000-08:002007-12-22T05:00:17.651-08:00<p align=justify>Movie Maker ေက်းဇူး<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ေသာၾကာေန႔က အလုပ္ကလည္း အား၊ ပိုက္ဆံကလည္း ျပတ္နဲ႔ သုိးေလး ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနတာ။ အင္တာနက္သံုးခ်င္တာလည္း ပိုက္ဆံမရွိလို႔ မသံုးရဘူး။ ေတာ္ေတာ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္ ဟီးဟီး။ အဲဒါနဲ႔ မထူးဘူးဆိုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ဟုိလုပ္ဒီလုပ္နဲ႔ ေလွ်ာက္လုပ္ေနရင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာျပဖူးတဲ့ Movie Maker ကို သြားသတိရေရာ။ ပံုထည့္တာ၊ သီခ်င္းထည့္တာေတာ့ သိတယ္။ effect ေတြ ထည့္ၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆံုးတဲ့ထိ တစ္ခါမွမလုပ္ဖူးဘူး။ ဒါနဲ႔ သိုးေလးအစ္မ က်ဳိက္ထီး႐ိုးသြားတုန္းက ႐ိုက္ထားတဲ့ပံုေတြကို ကင္မရာထဲကေန စက္ထဲထည့္၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ပံုနဲ႔တစ္ပံု ေျပာင္းတဲ့ Video Making ေတြ ထည့္၊ ၿပီးေတာ့ audio သီခ်င္းသြင္း၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆံုးသြားေရာ ပံုက အမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးတယ္။ ဘယ္ရမလဲ ေနာက္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထပ္သြင္း၊ အဲ... သီခ်င္း ႏွစ္ပုဒ္ဆံုးေတာ့ ပံုနဲ႔ ကြက္တိ။ ဒါနဲ႔ တစ္ခုခု လိုေနေသးသလိုပဲလုိ႔ စဥ္းစားေတာ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အပိတ္။ ဒါေပမဲ့ မထည့္တတ္ဘူး။ ကလိတဲ့ေနရာမွာ သိုးေလးေလ ဘယ္ရမလဲ...Making title ဆုိတာေတြ႕တာနဲ႔ ဟုတ္ၿပီ ဆိုၿပီး ႏွိပ္လိုက္တာ။ အဲဒီလိုနဲ႔ အဖြင့္စာသားနဲ႔ အပိတ္စာသား ရသြားေရာ။ အပိတ္မွာလည္း Designed by Ayechanthu ဆိုၿပီး အလကားရတဲ့ effct အကုန္ထည့္ပစ္လုိက္တာေပါ့။ ဘယ္ရမလဲ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေန႔၀က္ေလာက္ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ မမရဲ႕ က်ဳိက္ထီး႐ိုးသြား ခရီးစဥ္ ႐ုပ္ေသပံုေလးေတြဟာ သိုးေလးရဲ႕အစြမ္းနဲ႔ Movie Maker နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ မသပ္မရပ္ မလွမပ (ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေတာ့ ပီတိျဖစ္ေနတာေပါ့ ဟဲဟဲ) အေခြေလးတစ္ေခြ ျဖစ္သြားေရာ။ ၿပီးေတာ့ အၾကံရသြားတယ္။ ငါ့မွာ သူ႔ပုံေတြကို ေန႔၀က္ႀကီးမ်ားေတာင္ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီးလုပ္လုိက္ရတာ။ အက်ဳိးေဆာင္ခေတာ့ ရသင့္တယ္လို႔။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ ဒါနဲ႔ မမကို 'မမက်ဳိက္ထီး႐ိုးသြားတဲ့ပံုေတြကို သမီး အေခြလုပ္ေပးထားတယ္။ ေနာက္ခံသီခ်င္းေလးနဲ႔။ အရမ္းမိုက္တယ္ သိလား။ အဲဒါ ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာပဲေပး။ သူမ်ားဆုိ မရဘူး။ ပံုေတြကို Scan ဖတ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီေစ်းနဲ႔ မရဘူး။ မမမို႔ ေလွ်ာ့ေပးတာ' ဆိုေတာ့ သူကလည္း သေဘာေတြက်၊ သူ႔အေခြေလးကို ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ ထုတ္ေပးတယ္။ သူလည္း ေက်နပ္၊ ကိုယ္လည္း ပိုက္ဆံရေပါ့။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ညေနက်ေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လုိၾကားလာတယ္မသိဘူး၊ ေနာက္တစ္ခါ ညီမေလးသေဘာနဲ႔ ညီမေလးလုပ္ရင္ ပိုက္ဆံမေပးဘူးေနာ္ တဲ့။ အဲ... ဘယ္လိုျဖစ္ရျပန္တာလဲ ဆိုေတာ့ တျခားကေျပာလိုက္တယ္၊ ဆိုင္မွာ ပံု ၇၀ ေက်ာ္ကို အဲဒီလုိလုပ္တာ ၁၅၀၀ ပဲ ေပးရတယ္တဲ့။ ငါသာ အ လို႔ ခံလုိက္ရတာ။ နင့္ဆီ ဘယ္သူမွလည္း အလုပ္အပ္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ရွက္လည္းမရွက္ဘူး၊ ေနာက္ဆံုးမွာ သူ႔နာမည္က ပါေသး ဆုိၿပီး အေျပာခံလိုက္ရတယ္။ သိုးေလးကေတာ့ မထင္ပါဘူး။ ပံု ၇၀ ေက်ာ္ကို Scan ဖတ္ၿပီး အဲဒီလိုအေခြလုပ္တာ ၁၅၀၀ ပဲ ရမယ္ဆိုရင္ သိုးေလးေတာ့ လုပ္မစားေတာ့ဘူး။ ဟီးဟီး... ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ ၂၅၀၀ ရသြားၿပီေလ။ အဲဒီပိုက္ဆံေလးကို စုထားရတယ္။ မမကို အေခြေပးကတည္းက ေျပာထားတာေလ၊ ေမေမ့ကို ပိုက္ဆံေပးရတယ္လုိ႔ မေျပာရဘူးလို႔။ ႏွစ္ဦးသေဘာတူမွ အေခြထုတ္ေပးထားတာဆုိေတာ့ သူလည္း မေျပာရဲဘူး။ လူတကာလုပ္တတ္ေနၾကတဲ့ Movie Maker ကို သိုးေလးက အခုမွလုပ္တတ္တာ ရွက္ေတာ့ ရွက္ပါဘူး။ ဘာလို႔ဆို သိုးေလးက အဲဒါမ်ဳိးေတြ သိပ္၀ါသနာမပါလို႔။ ကိုယ္မလုပ္တတ္တာဆိုရင္ေတာ့ လုပ္တတ္ခ်င္တယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမးခ်င္တာရွိရင္ ေမးတယ္၊ မေျဖရင္ေတာ့လည္း စိတ္မဆိုးပါဘူး၊ သူတုိ႔မအားလို႔ပဲေနမွာေပါ့လို႔ ေတြးၿပီး ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ေျဖပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ကုိယ္ပဲ စိတ္ညစ္ရမွာေပါ့။ ဟုတ္ဘူးလား။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;မွတ္မွတ္ရရ အဲဒါလုပ္ၿပီး ညဘက္က်ေတာ့ မီးက အျပတ္၊ UPS ကလည္း မခံႏုိင္တာနဲ႔ တိုက္ရိုက္ပိတ္သြားတာ။ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ Window မတက္ေတာ့ဘူး။ Window လာတင္ေပးတဲ့ servician ကို Movie Maker ပါ ထည့္ေပးေနာ္ ဆုိေတာ့ ရယ္တယ္။ ရယ္ ရယ္... ကိုယ္မွ နားမလည္လို႔ ေျပာတာပဲ။ အဲဒါေလးကို အမွတ္တရအျဖစ္ မမက သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို ေမးလ္ကေနတစ္ဆင့္ ပို႔ေပးပါလားတဲ့။ သိုးေလးလည္း နားမလည္ပါးမလည္နဲ႔ ယူလာတာေပါ့။ USB Flash Drive နဲ႔ ကူးလာၿပီး ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ ထည့္ေပးပါလို႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ခဏေန ဆုိင္က အစ္မက ဟာ... ဟာ... နင့္ဟာႀကီးက ဗိုင္းရပ္ေတြပါလာတယ္။ ငါ့ server ေတာ့ ၾကြေတာ့မွာပဲတဲ့။ အဲလိုေျပာရင္ သိုးေလးက စိတ္မေကာင္းဘူး။ အဲဒီ ်အငခု ကို ၀ယ္ၿပီးကတည္းက format ခ်ရတာလည္း အခါေပါင္းမနည္းေတာ့ဘူး။ သူ႔ကိုတပ္တိုင္းလည္း Virus Scan လုပ္တယ္။ သတ္တယ္။ အဲဒါေတာင္မွ ဗိုင္းရပ္ ပါလာတယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြက ဟိုးေအာက္ဆံုးထိ က်၊ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီေန႔ သိုးေလးစိတ္ႀကိဳက္ ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ႏုိင္တာ Movie Maker ေက်းဇူးနဲ႔ ရလာတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေၾကာင့္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ မိတ္ေဆြတို႔လည္း အိမ္မွာပ်င္းရင္ Movie Maker ေလးနဲ႔ လုပ္ၿပီး သိုးေလးလို ညာစားၾကည့္ပါလားလို႔။ သူငယ္ခ်င္းတို႔က လုပ္တတ္ၿပီးသားလူေတြဆိုေတာ့ သုိးေလးလိုေတာင္ အခ်ိန္ကုန္မယ္မဟုတ္ဘူး။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6751880635505676153?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-47156673786223618772007-12-20T05:30:00.001-08:002007-12-20T05:53:36.945-08:00နားခိုခြင့္<p>အဲဒီေန႔က အိမ္ေလးတစ္လံုးထဲ ေရာက္ခဲ့တယ္<br>ငါတို႔ရဲ႕ ကမၻာငယ္ေလးပါပဲ<br>အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္တာနဲ႔အမွ်<br>သံေယာဇဥ္ေတြဟာ တုိးလို႔လာခဲ့တယ္<br>ေက်းဇူးပါ အိမ္ေလးေရ လို႔<br>ရင္ထဲက အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္<br>အိမ္ေလးေရ...<br>ငါဟာ ျပင္ပကမၻာမွာ<br>သီးျခားစိတ္နဲ႔ ရွင္သန္ခဲ့ေပမဲ့<br>အိမ္ေလးထဲမွာေတာ့<br>လူသားဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ရခဲ့တယ္<br>အိမ္ေလးထဲမွာ<br>အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္<br>တန္ဖိုးထားရတဲ့ မိတ္ေဆြေတြရွိတယ္<br>ေႏြးေထြးစြာလက္ကမ္းေနတဲ့ အိမ္သူအိမ္သားေတြရွိတယ္<br>အိမ္ေလးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့<br>ခ်ဳိၿမိန္တဲ့အိပ္မက္ေတြကိုလည္း မက္ခြင့္ရခဲ့တယ္<br>အိမ္ေလးေရ...<br>ခရီးတစ္ခု အတို အရွည္ သြားလို႔<br>အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ေပမဲ့<br>ေသဆံုးၿပီးေနာက္မွာေရာ ႏႈတ္ဆက္ႏုိင္ပါဦးမလား<br>အိမ္ေလးထဲက ခ်စ္ေသာသူတို႔ေရ...<br>အကယ္၍မ်ား ငါ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ<br>ေခ်ာက္ခ်ားတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုၾကပါနဲ႔<br>ေသဆံုးျခင္းရဲ႕ ေနာက္<br>အသစ္ျဖစ္တည္ျခင္းရဲ႕ အစ ၾကားကာလမွာ<br>ငါ့၀ိညာဥ္ကို ဒီအိမ္ေလးနားမွာပဲ နားခိုခြင့္ေပးပါ<br>စာနာလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ညႇာတာလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္... ... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-4715667378622361877?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-75247917480603916792007-12-15T21:12:00.000-08:002007-12-15T21:24:50.316-08:00ည<br /><br />ညဟာ ေအးသထက္ ေအးလာတယ္<br />ဒီလိုညေတြဟာ ေခ်ာက္ခ်ားစရာေကာင္းပါရက္နဲ႔<br />ကြၽန္မ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေတာင့္တခဲ့ပါလိမ့္<br />အ႐ိုးသားဆံုးအေနနဲ႔<br />အေဖ့ကို အမွတ္ရေစမယ့္ သတိၾကယ္ပြင့္<br />ကြၽန္မေကာင္းကင္မွာ ေတြ႕ခြင့္ရမယ္ေလ<br />ၿပီးေတာ့ သူ.....<br /><br />ေအးစက္မႈဟာ မဖိတ္ေခၚပါဘဲ<br />ေစာင္ထူထူၾကားက ထိုးေဖာက္လာတယ္<br />ပစ္စလက္ခတ္ေအးစမ္းပါေစေတာ့<br />အေဖဟာ ေကာင္းကင္ႀကီးေပၚကေန<br />ကြၽန္မကို ေႏြးေထြးမႈေတြ ေပးေနတယ္ေလ<br />ညဟာ တစ္ဖန္ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္တယ္.....<br /><br />တစ္ေလာကလံုး ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်လို႔<br />၀င္ေလထြက္ေလကို အတုိင္းသား ၾကားေနရတယ္<br />မိွတ္ထားတဲ့မ်က္၀န္းေတြရဲ႕တစ္ဖက္<br />အိပ္မက္မဟုတ္တဲ့ အနက္ေရာင္လြင္ျပင္မွာ<br />သူ႔ပံုရိပ္ေတြက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး<br />သည္လိုနဲ႔ ညစ္တစ္ည ၿပီးဆုံးေတာ့မွာပါလား.....<br /><br />ေလာကႀကီးကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းပဲ<br />မနက္ျဖန္ေတြ ေမြးဖြားလိုက္<br />ညေတြ ေသဆံုးလိုက္နဲ႔<br />ကြၽန္မလည္း အရင္လိုပဲ<br />ခိုရာမဲ့ စိတ္ကို<br />ေခ်ာ့သိပ္ရဦးမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-7524791748060391679?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-38578884059205631712007-12-13T03:04:00.000-08:002007-12-13T03:37:47.805-08:00သားအဖဂစ္တာ<br /><br />အေဖလည္း ငယ္ငယ္က ဂစ္တာကို လြယ္ခဲ့ဖူးမွာပဲ<br />ကြၽန္ေတာ့္ဂစ္တာကို အတင္းျဖဳတ္ယူ<br />ဥပါဒ္ေတးေတြ ပါ မပါ စစ္ေဆးရတယ္လို႔<br />အေဖ့အတြက္ေတာ့<br />ဂစ္တာဟာ<br />ေက်းလက္ဆီအလည္သြားဖို႔ အုန္းခြံေရာင္ျမင္း<br />ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့<br />သတၱဳၿမိဳ႕ပ်က္မွာ ဒုန္းစိုင္းမယ့္ ဆုိင္ကယ္<br />အေဖက<br />ဂစ္တာကို အိမ္ဦးခန္းမွာ ေရွးေဟာင္းဓားလိုထားတယ္<br />ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဂစ္တာဟာ ေမာင္းခ်ဓားတစ္မ်ဳိးပဲ<br />အေဖထင္သလိုေတာ့<br />အေရာင္ေၾကာင္က်ားနဲ႔ ေလဆာဓာတ္ျပားေတြ မဟုတ္ဘူးေပါ့<br />ဓာတ္ေျပာင္းႀကီး ဖြင့္ခ်လိုက္ရင္<br />ကြန္ဆာေဗးတစ္သီခ်င္းေတြပဲ ထြက္က်လာမွာ သိတယ္<br />လိုအပ္ရင္ ခုနစ္ႀကိဳးတပ္ၿပီး<br />မလိုအပ္ရင္ ႐ိုက္ခ်ဳိးခ်င္ ႐ိုက္ခ်ဳိးလိုက္မယ္<br />ဒါ... ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ႕ ေလာကဓံကို<br />စည္းလိုက္ေနတာပဲ အေဖ<br />ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့<br />အႏုပညာေလွဆိပ္မွာ ဂစ္တာေတြဆံုရင္<br />တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႀကိဳးညႇိ<br />ၾကယ္ေတြဆီ ရြက္လႊင့္ၾကည့္ၾကမယ္ေပါ့<br />အဲဒါကို အေဖက<br />ေမွာင္ရိပ္ခိုကြၽန္းမွာ ပင္လယ္ဓားျပေတြဆံုရင္<br />တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၀ိုင္ခြက္ခ်င္းတိုက္<br />ပင္လယ္နက္ထဲ ခုန္ခ်ၾကေတာ့မယ္တဲ့<br />ကြၽန္ေတာ္ထြက္ခဲ့တယ္<br />လက္နက္အျပည့္နဲ႔ အိတ္ကို လြယ္လို႔<br />(ဒစ္စပရာဒိုမင္းသားလို)<br />ထရပ္ကားသံတညံညံနဲ႔<br />ေကာင္းဘြိဳင္မုဆိုးေတြမ်ားတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးကို။<br />အေဖက<br />ေဒါက္တာဇီဗားဂိုးရဲ႕ ဇာတ္၀င္ေတးကို ေလခြၽန္လို႔<br />ေဆာင္းရာသီ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြၾကား က်န္ခဲ့။<br />အခုဆို ကြၽန္ေတာ္ဟာ<br />ကံၾကမၼာရဲ႕ လက္ကြက္အေရႊ႕အေျပာင္းမွာ<br />ကီးအျမင့္ဆံုးအသံထြက္ေနရတဲ့ ဂစ္တာေလးတစ္လက္ေပါ့<br />အေဖ့ရဲ႕ ဂစ္တာသံေတြဟာ<br />ကြၽန္ေတာ္အခုလိုအပ္ေနတဲ့ က႐ုဏာေတးသက္သက္ပဲဆိုတာ<br />ကြၽန္ေတာ္ သိေနၿပီေလ။<br /><br /><p align=right>ေမာင္ယုပိုင္<br />ျမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္း</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3857888405920563171?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-73880020516218832352007-12-11T19:26:00.000-08:002007-12-11T19:53:58.844-08:00ၾကယ္<br /><br />လံုေလာက္တဲ့ ေႏြးေထြးျခင္းလည္း မရ<br />ျပည့္၀တဲ့ အလင္းေရာင္လည္း<br />ေပးစြမ္းႏုိင္ျခင္းမရွိပါဘဲ<br />သူ႔ကို လူေတြ တပ္မက္ၾကတယ္<br />အလြမ္းေတြ တိုင္တည္ရင္း<br />စာေတြ သီဖြဲ႕ၾကတယ္<br />သူရွိေနတဲ့ညဟာ<br />အရာအားလံုး ၿပီးျပည့္စံုေနသလိုလို<br />သူေသဆံုးတဲ့အခါမွာေတာ့<br />ကေသာကေမ်ာ ဆုေတြေတာင္းလို႔.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-7388002051621883235?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-20162547133700580822007-12-09T19:00:00.000-08:002007-12-09T19:30:32.861-08:00<p align=justify>ကြၽန္မႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း<br /><br />ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္မႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြကို ေ၀မွ်ခံစားေပးခဲ့တဲ့ သူ႔ကို ကြၽန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္း (အရင္းႏွီးဆံုး) အျဖစ္ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ေက်ာင္းသူျဖစ္စအခ်ိန္ကေန ယခုထက္တိုင္ ကြၽန္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ သူငယ္ခ်င္းဟာ သူပဲ။ အေပါင္းအသင္းဆိုရင္ စိတ္တူကိုယ္တူ ေရြးေပါင္းတတ္တဲ့ ကြၽန္မ သူႏွင့္သာ အတြဲမ်ားခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေျပာင္းလဲဆန္းသစ္ေနတဲ့ေလာကႀကီးမွာ ကြၽန္မအတြက္ သူဟာ အားေဆးတစ္ခြက္ပါ။ စာသင္ခန္းပရိ၀ုဏ္မွာသာမက ျပင္ပမွာပါ ကြၽန္မနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သူဟာ က်ားပဲ။ အရာရာကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ကြၽန္မအတြက္ ဆံုးျဖတ္ရခက္တာမွန္သမွ် ရွင္းျပတတ္တဲ့ သူက ကြၽန္မထက္ ၉ လပဲႀကီးတဲ့ အတန္းတူသူငယ္ခ်င္းေပါ့။ စာသင္ခန္းမွာ စာေမးတဲ့အခါတိုင္း ကြၽန္မရဲ႕သေဘာထားကို သူေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ကို သူ အျပည့္အ၀ နားလည္တယ္ေလ။ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြသာမက တန္းလံုးကြၽတ္လိုလိုကပါ သူ႔ကို ေခၚတတ္တယ္။ အန္းဆူလီဗန္ တဲ့။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ ကြၽန္မ သူ႔ကို အရမ္းအားနာရေပမဲ့ သူကေတာ့ နင့္အတြက္ ငါ အန္းဆူလီဗန္ ျဖစ္ခြင့္ရတာကိုပဲ ေက်နပ္တယ္လို႔ အျမဲေျပာတယ္။ ကြၽန္မ မသိတတ္ခဲ့တဲ့ အေသးအမႊားကအစ သူက ဂ႐ုတစိုက္ရွိတယ္။ ၄၅ မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္မွ ေရာက္ရတဲ့ ေက်ာင္းမို႔ အိမ္က စက္ဘီးနဲ႔လႊတ္တတ္ေပမဲ့ သူ႔အမိန္႔အရ သူ မပါတဲ့ေန႔ဆို လမ္းပဲေလွ်ာက္ရတယ္။ ကြၽန္မၾကံဳေတြ႕လာမယ့္ အခက္အခဲေတြကို သူက ႀကိဳေတြးၿပီး အျမဲပူပန္ေနတတ္တယ္။ မနက္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ အိမ္ကို သူ လာေခၚတိုင္း ေမေမက ေျပာတတ္တယ္။ ႀကီးလာလို႔ ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ ေလွ်ာက္ၾကရၿပီဆိုရင္ သမီးေလးမပါဘဲနဲ႔ ဘ၀ႀကီးကို မျဖတ္သန္းရဲတဲ့သူ ျဖစ္ေနဦးမယ္ သမီးရယ္ တဲ့။ အဲဒီတုန္းက စိတ္ထဲမွာ အလိုမက်ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ တကယ္ကိုက ကြၽန္မ အဲဒီလိုျဖစ္ခဲ့တာေလ။ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး ဂ်ီတီစီ တက္ဖို႔လုပ္ေတာ့ သူမပါဘဲ ကြၽန္မေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ခရီးကို ေတြးရင္းနဲ႔တင္ ရင္ေမာရတယ္။ ကြၽန္မအေပၚ နားလည္မႈေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕ေက်းဇူးနဲ႔ သူနဲ႔ ကြၽန္မ ေမဂ်ာတူ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူေတြခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ ဆိုသလို ကြၽန္မတို႔မိသားစု အိမ္ေျပာင္းေတာ့လည္း သူ အိမ္ကိုလိုက္လာၿပီး အိပ္တတ္တယ္။ ကြၽန္မ တကယ္ကို႐ူးသြပ္ခဲ့တာပါ။ ေသဆံုးခ်ိန္ထိ ခြဲျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ခံယူထားခဲ့တာ။ ေလာကႀကီးရဲ႕ မျမဲျခင္းေတြ ခဏေမ့သြားတယ္။ နာမည္ဆိုတာ ပညတ္ခ်က္တစ္ခုပဲ။ ဒါေပမဲ့ နင့္အတြက္ေတာ့ အဲဒီပညတ္ခ်က္လိုပဲ နင့္ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ေအးခ်မ္းေစခ်င္တယ္ တဲ့။ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ သူဟာ အျဖဴသက္သက္ သူငယ္ခ်င္း၊ နားလည္မႈအေပးႏုိင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း လို႔ပဲ ႏွလံုးသားထဲ စြဲေနပါတယ္။ ခုေတာ့ ကြၽန္မတို႔ တကယ့္ကို ေ၀းသြားခဲ့ၾကပါၿပီ။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-2016254713370058082?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-13508975155563642212007-12-09T01:22:00.000-08:002008-02-08T03:49:01.306-08:00ဆႏၵ<br /><br />လိုခ်င္တာရဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ကမၻာႀကီးမွာ<br />ေခါင္းစဥ္တပ္ၾကည့္တဲ့ကိစၥေတြဟာ<br />အေရးမႀကီးပါဘူး<br />ရင္ခုန္သံလိႈင္းကိုလိုက္<br />ယံုၾကည္ရာရြက္တိုက္ရင္း<br />ဘ၀ေျမလြတ္ကို ဖြံ႕ၿဖိဳးေစႏိုင္တယ္<br />ၿမိဳ႕ျပဟာ အသက္ရွဴသံျပင္းတယ္ဆိုလည္း<br />ငါ့အတြက္ ဓားတစ္လက္ေပါ့<br />ဘယ္ေတာ့မွ ျခမစားတဲ့ဲ့<br />အေမ့ရဲ႕ အိပ္ရာ၀င္ေတးေတြဟာ<br />ငါ့ရဲ႕ဒုိင္းပဲ<br />အဲဒီဘ၀တိုက္ပြဲမွာ<br />အသန္႔ရွင္းဆံုးလူသားဆုရဖို႔လည္း မေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ဘူး<br />ငါဟာ<br />ကမၻာေျမေပၚက<br />လူသားဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1350897515556364221?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-5819882153377193212007-12-07T04:04:00.001-08:002007-12-07T04:04:39.222-08:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);">ကလိတာ ေတာ္ေတာ့္ကို လက္လြန္ေနတယ္... ဟီးဟီး... ေဇာက္ထိုးေတြ မိုးေမွ်ာ္ေတြၾကားမွာ လူလည္း မ်က္စိ ေတာ္ေတာ္မူးေနၿပီ။</span><br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-581988215337719321?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-81409408580626649772007-12-06T05:15:00.000-08:002007-12-06T05:25:56.414-08:00ေျခရာမထင္က်န္ခဲ့ခ်င္ေသာ...<br /><br />ေရျပင္ကို ငါ ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္<br /><br />ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ တစ္ခဏကေန<br /><br />လိႈင္းထလို႔ လႈပ္ရွားရသလို<br /><br />တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခဲတစ္ပစ္ဟာလည္း<br /><br />ေရျပင္ကို လႈပ္ခါသြားေစတယ္<br /><br />ေရပြက္တစ္ပြက္ ေပၚေပါက္ျခင္း<br /><br />ျပန္လည္ၿငိမ္သက္ျခင္းမွာ<br /><br />သံေ၀ဂရႏုိင္ေပမဲ့<br /><br />လိႈင္းလူးေတြနဲ႔ေတာ့ ရန္ျဖစ္လို႔မရဘူးေလ<br /><br />ေနာက္ဆို<br /><br />ဒီကမ္းစပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွမလာေတာ့ဘူး အေမ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-8140940858062664977?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-39570071405122463412007-12-03T04:11:00.001-08:002008-02-08T03:53:36.888-08:00<font color=FFFFFF>သိုးေလးႏွင့္ ဘေလာ့<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ ဘေလာ့နဲ႔ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြကို မွန္ဘီလူးတစ္လက္နဲ႔ ဦးစံရွားလုပ္ေနတဲ့ မကပ္ေသာ ကိုပီေကက သိုးမေလးဆီမွာ သဲလြန္စ ဘာမ်ားေတြ႕တယ္ရယ္မသိဘူး၊ ရွိတာအကုန္ထုတ္ သိုးေလး တဲ့၊ အဲေလ... tag ထားတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ သိုးေလးတစ္ေယာက္ တအားေပ်ာ္ေပါ့ (ေရးစရာတစ္ခုရၿပီဆိုၿပီးေတာ့)။ သိုးေလး ဘေလာ့လုပ္တာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ေလ။ ဘေလာ့လုပ္ျဖစ္ပံုကေတာ့ မယမင္းက သူ ဘေလာ့တစ္ခုလုပ္ထားတယ္။ ၾကည့္ၿပီး ေ၀ဖန္ပါ၊ အၾကံေပးပါလို႔ေျပာတာနဲ႔ သိုးေလး ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ အရမ္းသေဘာက်တယ္။ အဲဒါနဲ႔ မယမင္းကို အပူကပ္ၿပီး ဘေလာ့တစ္ခုေဆာက္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဘေလာ့ကို ျပဳျပင္ရမွာ နားမလည္တာနဲ႔ ဘေလာ့တစ္ခုလုပ္လိုက္၊ မႀကိဳက္လိုက္၊ ေနာက္တစ္ခုလုပ္လိုက္နဲ႔ ေအးခ်မ္းသူ ဆိုေတာ့မွ အတည္ ျဖစ္သြားတယ္ (သံုးခုေျမာက္ေပါ့)။ ေနျမင့္ေလ အ႐ူးရင့္ေလ ဆိုသလို ဘေလာ့လုပ္တာ ၾကာေလ ဘေလာ့ကို ျဖတ္မရေလပဲ (တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ကူးမိတာေလ)။ ကိုပီေကက tag တဲ့သူဆိုေတာ့ ကိုပီေကနဲ႔ ႏႈိင္းေျပာရမယ္။ သိုးေလးလည္း ကိုပီေက့လိုပဲ ဘေလာ့မွာ ပို႔စ္မတင္ရရင္ တစ္ရက္ကေန ႏွစ္ရက္ဆို မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခံစားခ်က္ခ်င္း တူတယ္။ ၿပီးေတာ့ အျပင္မွာမေျပာရသမွ် ဘေလာ့မွာ အတိုးခ်ၿပီး ေရးလို႔ရတယ္ေလ။ ကဗ်ာနဲ႔တစ္မ်ဳိး၊ စာနဲ႔တစ္မ်ဳိးေပါ့။ သိုးေလး ေမးၾကည့္ဖူးသမွ် ဘေလာ့လုပ္တဲ့သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သေဘာေကာင္းၾကတယ္။ သုိးေလးက သိခ်င္တာရွိရင္ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လိုက္ေမးတာေလ။ ႊWeb နဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ဘာမွမသိေပမဲ့ အရမ္းစိတ္၀င္စားတာ။ အေျခခံေလးတက္ၿပီးကတည္းက သိခ်င္တာေတြ ပိုမ်ားလာၿပီး အေမးအျမန္းထူလြန္းလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာင္ စိတ္ညစ္ေနၾကမလားမသိဘူး။ ေတာ္ၾကာ သိုးမေလး ေဟ့ ဆုိရင္ ေရွာင္ ေရွာင္ ေရွာင္ ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ ခုေတာ့ သိပ္မေမးေတာ့ဘူး... ဟီးဟီး... မမမိုးခ်စ္သူက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သိုးေလးကို tag တာေတာင္ ခုတေလာ ဘေလာ့ကို ေဆာ့စရာလို ေဆာ့ေနတဲ့ ခ်စ္ညီမေလး တဲ့၊ ေျပာေတာ့မေပါ့... မမမိုးခ်စ္သူလည္း ေမးခံထိထားတာကိုး။ မွတ္မွတ္ရရ ညတုန္းက အိပ္မက္ မက္တယ္။ မေန႔က တန္းပလိတ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ သိုးေလး ေမးေတာ့ေလ သင္ေပးတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားမယ္ထင္တယ္ (နာမည္ေျ့ပာရင္ သူက စိတ္ဆိုးမလားပဲ :) )။ သူက တန္းပလိတ္ထဲမွာ ဟိုဟာရွာခိုင္းလည္း သိုးေလး တန္းပလိတ္ထဲမွာ မရွိဘူး၊ ဒီဟာရွာခိုင္းလည္း မရွိဘူး၊ page element မွာထည့္ဖို႔ coding ေပးေတာ့လည္း သိုးေလးဆီမွာ အဲဒီ page element ဆိုတာႀကီးကို မရွိဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ လက္ေျမႇာက္သြားေရာ... ဟဲဟဲ... အဲဒီလို အဲဒီလိုနဲ႔ သူ႔ကို အျပင္မွာလည္း မျမင္ဖူးဘဲနဲ႔ အိပ္မက္ထဲမွာ သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရပါေရာ... ဟားဟား... သိုးေလးဘေလာ့ႀကီး သူ လုပ္လိုက္လို႔ ပ်က္စီးသြားတယ္တဲ့ေလ။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔ကို ဘာေျပာလိုက္လဲ သိလား၊ ကိုေပကီနဲ႔ မမမိုးခ်စ္သူ tag ထားတာ သိုးေလး မေရးရေသးဘူး။ အဲဒီဘေလာ့ႀကီး ျပန္ေကာင္းေအာင္လုပ္ေပး ဆိုၿပီး ေအာ္တာေပါ့။ သူကလည္း မေခဘူး၊ တစ္ခြန္းမခံ ျပန္ေျပာတယ္။ ေၾကာက္မယ္မထင္နဲ႔ ေျခေထာက္ေတြ၊ လက္ေတြ အလကားထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ေျခေထာက္က ေျပးဖို႔၊ လက္က ထိုင္ရွိခိုးဖို႔တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔ကို ဘာထပ္ေျပာရမယ္မသိျဖစ္ေနတုန္း ေျခာက္နာရီထိုးေနၿပီ၊ ဘုရားထရွိခိုးေတာ့ ဆိုတဲ့ ေမြးေမေမရဲ႕ အသံေၾကာင့္ ႏိုးသြားေရာ။ အဲဒါ ကိုပီေက့ရဲ႕ tag ကို ဘယ္လိုေရးရမလဲဆုိတာ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ အိပ္မက္ မက္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားရတာေလ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဘေလာ့ႀကီးအေပၚ သက္ေရာက္တဲ့ သိုးေလးရဲ႕စိတ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားတယ္ဆိုတာေပါ့။ ကိုပီေက... ေက်နပ္ပါတယ္ေနာ္... <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;(သိုးေလး ေပါက္ကရေမးသမွ် စိတ္လိုလက္ရ ျပန္ေျဖၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာ ေဘာ္ေဘာ္ေတြကို သိုးေလးက ဒီပို႔စ္ေလးကေနပဲ ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္...)</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3957007140512246341?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-5840943088460930892007-12-02T02:31:00.000-08:002008-03-04T04:24:27.406-08:00<p align=center>THE QUIET LIFE</p><br /><br />Thus let me live, unseen, unknown<br />Thus let me die,<br />Steal from the world, and not a stone,<br />tell where I lie.<br /><p align=right>ALEXANDER POPE</p><br /><br />အဲဒီလို လူမသိ သူမသိ ေနခ်င္လွ<br />အဲဒီလို လူမေဆြး သူမေဆြး ေသခ်င္ပ<br />လူသူေလးပါး တိတ္ခ်ိန္က် ေလာကႀကီးက ထြက္ခြာမွ<br />ငါေလ်ာင္းရာ ဘာေက်ာက္တိုင္မွ မျပ။<br /><p align=right>ဦးခင္ေမာင္လတ္</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-584094308846093089?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-22249992812783818402007-11-28T03:25:00.000-08:002007-11-30T05:21:17.654-08:00<font color=#FFFFFF>ႏွင္း ခ်စ္တဲ့ ေဖေဖ... သို႔...<br /><br /><br />ေဆာင္းပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္<br /><br />အသက္၀င္လာျပန္ၿပီ အေဖ<br /><br />ဟိုးတစ္ခ်ိန္ကေတာ့<br /><br />ေနရာေလးတစ္ေနရာမွာ<br /><br />အေဖရယ္ သမီးရယ္<br /><br />ခ်စ္တဲ့ႏွင္းရည္ေတြလူးလို႔<br /><br />ေဆာင္းဦးရဲ႕ ေအးျမတဲ့ရနံ႔ပါတဲ့<br /><br />ေလျပည္ေလးေတြ ရွဴ႐ိႈက္ရင္း<br /><br />ေဆာင္းကို ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကတယ္။<br /><br /><br /><br />က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးမွာ<br /><br />လွပစြာက်လာတဲ့ ႏွင္းေတြေအာက္<br /><br />ေက်ာက္႐ုပ္လိုရပ္ရင္း<br /><br />တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေထြးဖက္<br /><br />အျပံဳးေတြယွက္လို႔<br /><br />အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးအခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။<br /><br /><br />သမီးကို အသနားပိုတဲ့အေဖနဲ႔<br /><br />အေဖ့ကို အခ်စ္ပိုခဲ့ရတဲ့ သမီးတို႔ရဲ႕ဘ၀<br /><br />ႏွင္းေတြက စာနာေပးၾကတယ္ေလ<br /><br />ကမၻာေလာကႀကီးမွာ တိတ္ဆိတ္စြာေမြးဖြားလာခဲ့တဲ့<br /><br />သမီးရဲ႕ရင္တြင္းငို႐ိႈက္သံေတြကို<br /><br />အေဖတြန္းအားေပးတဲ့အခါ<br /><br />ႏွင္းေတြထဲမွာ သြန္ခ်တယ္<br /><br />ႏွင္းဟာ သမီးအတြက္ေတာ့<br /><br />အေဖေပးတဲ့ တီးတိုးေဖာ္ပါပဲ။<br /><br /><br />အေဖခ်စ္တဲ့ ႏွင္းေတြထဲမွာ<br /><br />ထာ၀ရအိပ္စက္ရလိမ့္မယ္လို႔<br /><br />အေဖလည္း ဘယ္တုန္းကမွ<br /><br />မေတြးခဲ့ဖူးဘူး မဟုတ္လား<br /><br />အဲဒီ့တုန္းက<br /><br />အေဖ့ဆႏၵ ျပည့္၀ခဲ့တာလား<br /><br />ႏွင္းေလးေတြကပဲ အေဖ့ကို<br /><br />သမီးဆီကေန ထာ၀ရသိမ္းပိုက္သြားတာလား<br /><br />ေသခ်ာတာေတာ့ ႏွင္းေတြနဲ႔အၿပိဳင္<br /><br />သမီး မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ခဲ့ရတာပဲ<br /><br />အေဖသိမယ္ထင္ပါတယ္<br /><br />သမီးကို ကိုင္ထားတဲ့အေဖ့လက္<br /><br />ႏွင္းေတြထက္ ပိုေအးစက္ေနတယ္ေလ။<br /><br /><br />အေဖ အျမတ္ႏိုးဆံုးေခၚေ၀ၚတတ္တဲ့<br /><br />သမီးေလး ႏွင္း ဆိုတဲ့အသံ<br /><br />ဘယ္ေနရာကမွ မၾကားရေတာ့သလို<br /><br />သမီးကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔<br /><br />ပကတိ တိတ္ဆိတ္ျခင္းထဲမွာပဲ<br /><br />ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ရတယ္။<br /><br /><br />အေဖမရွိဘဲ တစ္ကိုယ္ေတာ္မိတ္ဖြဲ႕ခဲ့တာ<br /><br />ခုဆို ကိုးႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီ အေဖ<br /><br />ဒီေနရာမွာ အေဖခ်စ္တဲ့ ႏွင္းေတြ မက်တတ္ဘူးတဲ့<br /><br />သမီးရဲ႕အလြမ္းကို ကိုယ္ခ်င္းစာလို႔ထင္ပါရဲ႕<br /><br />ဒါေပမဲ့ သမီးကေတာ့ ႏွင္းေတြကို ရွာေဖြေနဆဲပဲ<br /><br />အသည္းအသန္ပါပဲ အေဖ<br /><br />ႏွင္းေတြနဲ႔အတူ အေဖမ်ား သမီးေရွ႕မွာ ေပၚလာမလားလို႔ေပါ့<br /><br />အေဖရယ္... သမီးရယ္... ခ်စ္တဲ့ ႏွင္းေတြရယ္...<br /><br />အဲဒီေနရာေလးမွာ ျပန္ဆံုပါရေစလား အေဖ... ... ...</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-2224999281278381840?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-46213794998736172962007-11-26T03:42:00.000-08:002008-03-04T04:23:33.947-08:00အတိတ္ဘ၀<br /><br />စက္ဘီးကုိယ္စီယွဥ္ၿပိဳင္နင္းလို႔<br />တူညီရာ ျဖဴ စိမ္း ၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔<br />ဆရာ၀န္မႀကီးလုပ္မယ္<br />အင္ဂ်င္နီယာႀကီးလုပ္မယ္ဆိုတဲ့<br />တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာသံေတြၾကား<br />အနာဂတ္ဆိုတာကို ေမ့ေလ်ာ့<br />အဲဒီခဏေတာ့ တကယ့္ကို ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရတယ္။<br /><br />ေျပာင္းသြားတဲ့ရာစုႏွစ္ေတြၾကား<br />မအားမလပ္သူေတြနဲ႔<br />ထားခဲ့ရက္သူေတြနဲ႔<br />အသက္တမွ်ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာင္<br />မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြပြားလို႔<br />ငါတို႔ တကယ္ကို ေ၀းသြားခဲ့ၾကပါလား။<br /><br />ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးၾကတဲ့ ေျခာက္ေသြ႕တဲ့လမ္းမထက္<br />ခုခ်ိန္ဆို ေျမသင္းနံ႔ ဆြတ္ပ်ံ႕ေနမလား<br />ေကာက္ခဲ့ဖူးၾကတဲ့ ခေရပြင့္ကေလးေတြမ်ား<br />ခုခ်ိန္ဆို သူတစ္ပါး ခူးေျခြေနမလား<br />အခါခါေတြးရင္းနဲ႔ သတိရမိတယ္<br />ငါတို႔ရဲ႕ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးကိုေရာေပါ့။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း<br />ေပတံေစာင္းနဲ႔လက္ဆစ္ေခါက္လို႔<br />နာက်င္ခဲ့ဖူးတဲ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကို<br />ေယာင္ယမ္းၿပီး ပြတ္မိသလို<br />အလွအပဆိုတာမရွိ<br />စကတ္ဇစ္ျပဳတ္တာေတာင္ မသိဘဲနဲ႔<br />ခပ္တည္တည္ ဆုတက္ယူခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္<br />ရွက္ျပံဳး ျပန္ျပံဳးမိတယ္။<br /><br />တစ္ခါတေလ<br />အေတြးေတြ ေခ်ာင္ပိတ္မိတဲ့အခါ<br />အင္အားကုန္သံုးလို႔ မိုးလံုးျပည့္ ေအာ္ဟစ္ခ်င္မိတဲ့အခါ<br />မရႏုိင္မွန္းသိေပမဲ့ တပ္မက္မိတဲ့အခါ<br />အာ႐ံုစြဲပံုရိပ္တစ္ခုနဲ႔ ရင္ကိုေအးျမေစခဲ့ရတယ္<br />ျဖဴ စိမ္း ၀တ္စံုေလးကိုယ္စီနဲ႔ တို႔တစ္ေတြေလ...<br /><br />ဘ၀ရဲ႕ေရွ႕ေျပးသင္ခန္းစာေတြမွာ<br />ေလ့လာမႈအား နည္း မ်ား ေပၚ မူတည္လို႔<br />ငါတို႔ဘ၀ေတြ မတူညီၾကေပမဲ့<br />ျပန္လည္မက္ခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္<br />အားလံုးမက္ခ်င္ၾကတဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့<br />ထပ္တူက်မယ္လို႔ ယူဆမိတယ္<br />ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ၊ ရင္ခုန္စရာေတြ<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ<br />အႏူးညံ့ဆံုးႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားခဲ့ၾကတဲ့<br />ေက်ာင္းသားဘ၀ေလး...<br /><br />လြမ္းတယ္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-4621379499873617296?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-57646136672440904102007-11-21T04:27:00.001-08:002007-11-21T05:05:32.480-08:00<font color=#000000>သိုးေလးႏွင့္ အဂၤလိပ္စာေျခလွမ္းသစ္</font><br /><br /><font color=#FFFFFF>template ကို ျပဳျပင္တဲ့အခါ အမ်ားႀကီး မျမင္ဖူးတာေတြ ျမင္ရ၊ မသိတာေတြ သိရတယ္။ ငါ အဲေလာက္ တံုးပါလားလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ျပင္ခ်င္တာက background ဆို အဲဒါကို templage ထဲမွာ ရွာရတာ ေတာ္ေတာ္မလြယ္ဘူး။ စာလံုးေသးေသးေလးေတြကို အေပၚ ေအာက္ မူးေနေအာင္ ရွာရတာ။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ပံုမွန္ find ဆို F3 ႏွိပ္တာ ဒီမွာေရာ ရလားမသိဘူးဆုိၿပီး ႏွိပ္ၾကည့္လိုက္မွ ရွာလို႔ရမွန္းသိတယ္။ find နဲ႔ရွာတာ ကိုယ့္အတြက္ ထိေရာက္တယ္၊ ျမန္တယ္။ html အေၾကာင္း ေလ့လာၿပီဆို <a href="http://www.w3schools.com">w3schools</a> နဲ႔ လြတ္တဲ့လူ ရွားတယ္လို႔ဆိုရေလာက္ေအာင္ သူ႔ရဲ႕ စြမ္းအင္က ထိေရာက္တယ္။ ေလ့လာသူေပၚမူတည္ၿပီး အေျခခံကေန professional တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ထိ သင္ေပးႏုိင္တယ္လို႔ ဆရာက ေျပာလို႔ ဖြင့္ၾကည့္ဖူးတယ္။ တစ္ခါႀကီးမ်ားေတာင္ပဲ။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ print ထုတ္ၿပီး အိမ္မွာ ေလ့လာမယ္ေပါ့။ ဆရာေျပာခဲ့သလိုပဲ ေလ့လာသူေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ဘယ္အရာမဆို စိတ္ ရွိရံုနဲ႔ မၿပီးဘူးေလ။ လက္ေတြ႕ ကလည္း အေရးႀကီးတယ္မဟုတ္လား။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြမ်ားၿပီး ဘာတစ္ခုမွ ဟုတ္တိပတ္တိ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ မေဖာ္တာဟာ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာေတြနဲ႔ မဆိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္နဲ႔ပဲ ဆုိင္ေတာ့တာေလ။ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔မို႔ပါလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေျဖသိမ့္ေပမဲ့လည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ သက္သက္ပါ ဆိုတာ သိေနေတာ့ ခက္သား။ ခုေတာ့ အဂၤလိပ္စာေလ့လာဖို႔ အခ်ိန္တစ္ခုက လိုလာျပန္ၿပီ။ တကယ္က ကိုယ့္အသက္အရြယ္ဆုိတာ ငယ္ေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီအရြယ္မွာ ငါဟာ ဘာလဲဆိုတာ ေျပာလို႔ရသင့္တဲ့အရြယ္ ေရာက္ေနၿပီလို႔ သိုးေလးေတာ့ ထင္တယ္။ အဂၤလိပ္စာကို တကယ္ေလ့လာၿပီဆို ဆရာသင္တာလည္း သင္တာေပါ့။ ကိုယ္တုိင္ self study ကလည္း အေရးႀကီးတယ္ေလ။ <a href="http://www.eng-language-references.blogspot.com">ကိုရဲႏုိင္စိုး</a>ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ သူ႔ဘေလာ့က download လုပ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေလး၊ A4 နဲ႔တြက္ရင္ 269 မ်က္ႏွာ ရွိတယ္။ ပထမဦးဆံုး ေလ့လာဖို႔ ကိုယ့္အတြက္ အသင့္ေတာ္ဆံုးလို႔ထင္တာပဲ။ ေ၀းကြာေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္လို႔ ကေလးေတြလို ျပန္လုပ္ရမွာေလ။ 4 skills မွာ အညံ့ဆံုးက listeing လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သံုးသပ္မိတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ listening အတြက္ ဘယ္ကစၿပီး ဘယ္လိုျပင္ဆင္ရမွန္းကိုမသိဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ နားေထာင္ရတဲ့ CD ေတြက်ေတာ့လည္း မီးပ်က္တာနဲ႔သိပ္မကိုက္ဘူး။ mp3 ေတြဆို ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပမယ္ထင္တာပဲ။ ကုိရဲႏိုင္စိုးကေတာ့ သူ႔ဘေလာ့မွာ တင္ေပးမယ္ ေျပာတယ္။ ေဘာ္ေဘာ္တို႔လည္း လမ္းသိရင္ ညႊန္ေပးပါဦးေနာ္။ speaking က်ေတာ့ အညံ့ဆံုးဆိုတာနဲ႔ level တူနီးပါး... ဟဲဟဲ... မရဘူးဆုိပါေတာ့။ စိတ္ဓာတ္မက်ပါ... ႀကိဳးစားပါမည္ေပါ့။ reading နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဖတ္သင့္တယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္ေလးေတြရွိရင္လည္း ေျပာျပပါဦး။ ခုမွ ေက်ာင္းတုန္းက စာအုပ္ေတြ ျပန္လွန္ဖတ္ေတာ့ အိမ္က မာမီမားသားက ဆူေတာ္မူသကြဲ႕။ ေတာ္ေတာ္စာေက်ခဲ့တာပဲတဲ့။ ေက် မေက် မသိဘူး ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေၾက ေနၿပီ (စာအုပ္)။ အေမကေတာ့ ၀မ္းသာေနရွာတယ္။ အိမ္ျပန္တာ သိပ္ေနာက္က်မွာ မဟုတ္ေတာ့လို႔ေလ။ နင္လည္း သြားခ်င္ရာ သြားေနတာ။ ငါ့ကိုေတာ့ စိတ္မပူနဲ႔လို႔ လာမေျပာနဲ႔တဲ့။ ဟုတ္ေပသား။ မိဘကိုး။ စကားမစပ္ <a href="http://www.soehtet.blogspot.com">ကိုစိုးထက္</a>ကေတာ့ အားေပးတယ္။ ႀကိဳးစား sis တဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိုစိုးထက္ကို ဘယ္အရြယ္မွာ အဂၤလိပ္စာ အရမ္းကြၽမ္းသြားတာလဲဟင္လို႔ အင္တာဗ်ဴးေတာ့ 7 တန္း ကတည္းက တစ္ေန႔ကို essay တစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ရတာတဲ့။ မတူလိုက္ပံုမ်ား... သိုးေလး 10 တန္းေျဖတုန္းကဆို essay ကို လက္တန္းေရးတာမွန္ေပမဲ့ အသက္ရွဴမွားမတတ္ ေရးခဲ့ရတာေလ။ ကိုစိုးထက္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ထမင္းစား ေရေသာက္သလို ေျဖခဲ့ရမွာပဲလို႔ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္။ လက္ေတြ႕ဘ၀ႀကီးနဲ႔ ရင္ဆုိင္တ့ဲအခါမွာ ကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္တာေတြခ်ည္း ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆို ဘေလာ့ကို အရင္လို ႏွစ္ရက္ျခားတစ္ခါေတာင္ လုပ္ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ တစ္ပတ္ကို တစ္ခါေတာ့ ပံုမွန္လုပ္ျဖစ္မွာပါ။ ဘေလာ့နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ရခဲ့တဲ့ ဗဟုသုတေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြကို တန္ဖိုးထားတယ္။ အသိတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ အလကားရတဲ့ free website ကို ယူၿပီးေတာ့မ်ား ျမန္မာဘေလာ့ဂီ တို႔ခ်စ္သည္ လုပ္ေနေသးတယ္ တဲ့။ အဲဒီလိုေျပာခ်င္လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အသိပညာေတြ ဖလွယ္၊ အေတြးအျမင္ေတြ လြတ္လပ္စြာ ေရးသား၊ စိတ္ကူးေတြ ပံုေဖာ္လို႔ ဘေလာ့ႀကီးကေတာ့ ေရရွည္တည္ျမဲေနမွာပါပဲ။</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5764613667244090410?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-90412932806755066182007-11-18T03:44:00.000-08:002008-03-04T04:27:02.495-08:00မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိခဲ့ရင္...<br /><br />အနားသတ္မညီညာတဲ့ ေကာင္းကင္<br /><br />အလင္းညွိမထားတဲ့ ၾကယ္ေတြနဲ႔<br /><br />မျပည့္၀တဲ့ လ<br /><br />အဲဒီညရဲ႕<br /><br />သာမန္လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးထဲက<br /><br />အေရာင္လြင့္ တိမ္ေဖ်ာ့ ကြၽန္ေတာ္<br /><br />သီခ်စ္းတစ္ပုဒ္အတြက္ အသင့္ျဖစ္ေနတဲ့<br /><br />ႀကိဳးညွိၿပီးသား ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔<br /><br />သီခ်င္းေရးစပ္ဖို႔ အျဖဴေရာင္စာရြက္တစ္ရြက္<br /><br />ဒါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပဲလား...<br /><br /><br />ၿပီးဆံုးျခင္းျပည္ဖံုးကားေနာက္မွာ<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဘ၀ေတြ ေရးဆြဲခဲ့ၾကတယ္<br /><br />အေရာင္အေသြးေတြလည္း စံုလင္တယ္<br /><br />...........................<br /><br />...........................<br /><br />...........................<br /><br /><br />ခြင့္လႊတ္ပါ<br /><br />မနက္ျဖန္ဆိုတာရွိခဲ့ရင္<br /><br />မနက္ျဖန္မွ ဆက္ၾကတာေပါ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-9041293280675506618?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-6654598997784909362007-11-16T04:45:00.000-08:002008-03-04T04:25:42.609-08:00သုိးေလး အ႐ႈပ္ကေလးေတြ လုပ္ေနလို႔... ဘေလာ့ကိုေလ ေအာက္ခံ ေျပာင္းဖို႔၊ ဘန္နာတင္ခ်င္လို႔... အဟဲ... တစ္ခုမွေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး... ႀကိဳးစားဆဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-665459899778490936?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-18927299712214366232007-11-13T04:08:00.001-08:002007-11-13T04:30:27.634-08:00ရင္တြင္းျဖစ္<br /><br />၂၁ ရာစုရဲ႕သမီးပ်ဳိ<br />ရန္ကုန္ကို စစ္ေျမျပင္လို သေဘာထားတဲ့ ငါ<br />အဲဒီလမ္း ပင္ပန္းမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး<br />ၾကမ္းတမ္းမွာလည္း မေၾကာက္ဘူး<br />ငါေၾကာက္တာ မေလွ်ာက္လွမ္းရမွာပဲ။<br /><br />ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ စြမ္းေဆာင္ရည္ကို<br />မိဘအလိုက် အိမ္မွာအလွျပထားမွ<br />အဲဒါ သမီးလိမၼာတဲ့လား...<br />"မေျပာခ်င္လို႔ ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီ" လို႔ အေျပာခံရေလာက္ေအာင္<br />ငါ အေတာ့္ကို ဆိုးရြားေနၿပီလား...<br />"တဇြတ္ထိုး တေဇာက္ကန္း" ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕က <br />ငါ့အတြက္ ျမင့္မ်ား ျမင့္ေနသလား...<br /><br />က်ယ္ေပမဲ့ က်ဥ္းလြန္းတဲ့ ၿမိဳ႕ျပဟာ<br />ပါးစပ္တစ္ေပါက္နဲ႔ အသက္ရွဴတဲ့လူလို<br />ငါ့အတြက္ေတာ့ ရွဴ၍မ၀ႏိုင္ေသာ ေလပဲ။<br /><br />ေနေရာင္ေပ်ာက္ရင္ မ်က္စိေအာက္ေရာက္ေနမွ<br />ေစရာသြား ခိုင္းရာလုပ္<br />အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္လိုျဖစ္ေနတဲ့ငါ့အတြက္<br />တနဂၤေႏြေတြ ေသဆံုးခဲ့တာ ၾကာၿပီ။<br /><br />Helen Keller နဲ႔အတူ ဘ၀တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့<br />Anne Sullivan လို<br />တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ အေမ့ကို အားကိုးခ်င္တယ္။<br /><br />ေကာင္းကင္ဘံုမွာ ေနသားက်ေနမယ့္<br />အေဖ့ရဲ႕ရင္ခြင္က်ယ္မွာ<br />တစ္ခါတစ္ခါ ခိုနားခ်င္တယ္။<br /><br />မလိုအပ္ဘဲ စြမ္းအင္ေတြ မကုန္ခမ္းေစဖို႔<br />မ်က္ရည္မက်တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့<br />ငါ့ဘ၀ႀကီးကို ငါေလးစားတယ္<br />အေမွာင္တြင္းက အလင္းရေစဖို႔<br />ငါ့ညကို ငါထြန္းပမယ္<br />ဒါေပမဲ့<br />အဲဒီညအတြက္ အသက္ဆက္ဖို႔<br />အေမ့ရဲ႕အျပံဳးတစ္ခ်က္ေတာ့<br />အမွန္လိုအပ္တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1892729971221436623?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-5650905760951368212007-11-12T03:51:00.003-08:002007-11-12T03:55:17.999-08:00၀ိညာဥ္ရွိ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္မ်ား<br /><br />ဘ၀ပံုစံကို ေျပာင္းပစ္ရမယ္တဲ့။<br />သူတို႔က ဘ၀အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္သိလို႔လဲ။<br /><font color="green">ဘ၀ရဲ႕အသက္ရွဴသံကို သူတုိ႔ ၾကားဖူးလို႔လား။<br />ဘ၀ရဲ႕ႏွလံုးခုန္သံကို သူတို႔ နားေထာင္ဖူးလို႔လား။</font><br />သူတို႔ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ျမင္ဖူးလို႔လဲ။<br />သူတုိ႔က ဘ၀ဆိုတာ ကုန္ၾကမ္းပစၥည္းတစ္ခုလို႔ ထင္ေနၾကတယ္။<br />သူတို႔ျပဳျပင္လိုက္ရင္ ကုန္ေခ်ာျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ ထင္ေနၾကတယ္။<br />သူတို႔ ဂုဏ္တင္လုိက္ရင္ ဘ၀တစ္ခု ျမင့္တက္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ ဘ၀ဆိုတာ ပစၥည္းတစ္ခု မဟုတ္ဘူး။<br />ဘ၀ဆုိတာ ဘယ္သူကမွ ေျပာင္းေပးစရာမလိုဘူး။<br />သူ႔ဘာသာသူ အျမဲေျပာင္းေနတာ။ ေရြ႕လ်ားေနတာ။<br />ငါတို႔သိထားတဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္း သီ၀ရီေတြထက္ အဆမတန္ က်ဥ္းတဲ့<br />ေထာင့္ခ်ဳိးမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေကြ႕၀ိုက္ေျပာင္းလဲေနတာ...<br /><br />သူတို႔က သူတို႔နဲ႔အတူ သီခ်င္းေတြ သံၿပိဳင္လုိက္ဆုိေနမွ...<br />သူတို႔ေတြးသလို ေတြး...<br />သူတို႔ျမင္သလို ျမင္မွ...<br />အဲဒီအေတြးအျမင္ေတြက လူေတြရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာ၊ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ျပည့္က်ပ္<br />ျပြတ္သိပ္ေနၿပီ။<br />သူတို႔ပါးစပ္က စကားလံုးႀကီးေတြနဲ႔ အျမႇဳပ္ထြက္ေအာင္ ပစ္ေပါက္ေနၾကတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ အေရးႀကီးဆံုး အခ်က္ကို သူတို႔ ေမ့ေနၾကတယ္။<br />အဲဒါ <font color="green">အင္အားသံုးၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ အခ်စ္ခိုင္းလို႔<br />မရဘူး</font> ဆိုတာပဲ။<br /><br /><font size="2">(မွီျငမ္း --> Pasternak ၏ Dr. Zhivago ႏွင့္ ဆရာ<br />တင္ေမာင္ျမင့္၏ ကမၻာေက်ာ္တို႔၏ ပံုရိပ္မ်ား)</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-565090576095136821?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-19659891395986592432007-11-10T02:22:00.000-08:002007-11-10T02:31:49.665-08:00ငါႏွင့္ ငါမဟုတ္တဲ့ ငါ<br /><br />ငါ့ခႏၶာထဲမွာ<br />ငါႏွင့္အတူ<br />ငါဆိုတဲ့<br />မေကာင္းဆိုး၀ါးကိုယ္ပြားရွိေနတယ္<br />ခုမွေတာ့မဟုတ္ဘူး<br />ၾကာခဲ့ၿပီ<br />ေမြးကတည္းကဆိုပါေတာ့<br />ငါ့ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း<br />ငါ့ရဲ႕စိတ္ကူး<br />ငါ့ရဲ႕အိပ္မက္<br />ငါ့ရဲ႕ရပ္တည္ခ်က္<br />အားလံုးကို ေခ်ဖ်က္တယ္<br />အဆံုး<br />ငါ့ေမြးရာပါ ဦးေႏွာက္ညာဏ္ေတာင္<br />ညံ့ဖ်င္းေအာင္လုပ္တယ္<br />ငါ့ဖန္တီးမႈ<br />ငါ့ၿပီးျပည့္စံုမႈ<br />ငါ့လြတ္လပ္မႈ<br />ဘာတစ္ခုမွမခ်န္တဲ့အျပင္<br />ငါ့ဒုကၡေတြကိုေ၀မွ်ဖို႔<br />ေျပာဆိုခြင့္ေတာင္မေပးဘူး<br />ငါ့ကိုယ္ထဲက ငါ့ကို<br />အၿပီးအပိုင္ထုတ္ပစ္လိုက္ဖို႔လည္း<br />ငါမတတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး<br />ငါဟာ ငါႏွင့္အတူ<br />အျမဲရွိေနတယ္<br />ေသဆံုးခ်ိန္တိုင္ေအာင္ပဲ။<br /><br />Who Am I ရဲ႕ The concept of "I" and "Me" နဲ႔ တျခားစာသားေလးကို ဖတ္မိၿပီး အေတြး၀င္သြားလို႔ ေရးျဖစ္တာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1965989139598659243?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-39286354834356956062007-11-09T04:08:00.001-08:002007-11-09T04:19:07.946-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ရပ္တည္ခ်က္</span><br><br><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မညီမွ်ျခင္းရလာဒ္ကို မေက်နပ္တိုင္း</span><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အိုင္းစတိုင္းကို ေစာ္ကားတာမဟုတ္သလို </span><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အျပံဳးတစ္ခုကို မခ်င့္မရဲျဖစ္တာလည္း</span><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">မိုနာလီဇာကို သေရာ္တာမဟုတ္ဘူး</span> <br style="color: rgb(0, 51, 51);"><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">ကဗ်ာေရးတဲ့လက္ ထမင္းမငတ္သလို</span><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><br style="color: rgb(0, 51, 51);"><span style="color: rgb(0, 51, 51);">အိပ္မက္ေတြမက္တိုင္းလည္း ေသဆံုးမသြားတတ္ဘူး။</span> <br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3928635483435695606?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-56861215778550723672007-11-05T22:25:00.000-08:002007-11-05T23:29:51.335-08:00လြတ္လပ္ေကာင္းကင္<br /><br />ငါဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီကား<br />စုတ္ခ်က္ေတြ မ်ားတယ္<br />ေဆးေရာင္ေတြ ေၾကာင္တယ္<br />အေရာင္ေတြ ေမွာင္တယ္ လင္းတယ္<br /><br />ငါေရးတဲ့ကဗ်ာ<br />ကာရန္မညီညာဘူး<br />သဘာ၀နဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်မျဖစ္ဘူး<br />အမ်ဳိးမ်ဳိး ေ၀ဖန္ခြင့္ရွိတယ္မိတ္ေဆြ<br /><br />၀င္႐ိုးစြန္းခ်င္းတူရင္<br />တြန္းကန္တတ္ေပမဲ့<br />ငါကေတာ့<br />ေခါင္းေလး ငဲ့<br />ခါးေလး လွည့္လုိ႔<br />တူညီရာ၀င္႐ိုးစြန္းမွာပဲ<br />ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးလြင့္ေမ်ာခ်င္တယ္<br />ဒါက<br />လြတ္လပ္ေကာင္းကင္ေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5686121577855072367?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-69960277141563935902007-11-04T02:17:00.001-08:002007-11-16T05:25:11.446-08:00I cannot read any blog and make any post for my blog these days as I<br>have exam next week. And then Internet connection is so bad. So I<br>cannot check only mail. I really apologize to all bloggers. Thanks so<br>much for being visit to my blog.<br>May you all&#39; be always happy.<br>With Best Wishes<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6996027714156393590?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-54544137369046763302007-10-30T21:17:00.000-07:002007-10-30T21:20:44.599-07:00ပံုစံ<br /><br />အနားသတ္ မညီညာ<br />ဆာေလာင္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္း<br />ပန္းလ်တဲ့ အသြင္နဲ႔<br />ယဥ္ယဥ္ကေလး လွေနတဲ့<br />ေလာက။<br /><br />ကဗ်ာဟာ အေသြး<br />အိပ္မက္ဟာ အသား<br />စက္ထည့္ထားတဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔<br />ေအးစက္စက္၀တ္႐ံု <br />ျခံဳလႊမ္းထားတဲ့<br />ငါ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5454413736904676330?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-43686939929153121282007-10-30T21:05:00.001-07:002007-11-09T05:09:53.094-08:00လူအမ်ားပုိ႔သတဲ့ ေမတၱာေၾကာင့္ သိုးေလး ဒီေန႔ စာေမးပြဲ ေကာင္းေကာင္းေျဖႏိုင္ပါတယ္။ လာမယ့္ တနဂၤေႏြက စလို႔ အားၿပီေလ။ အဲဒီက်မွ အတိုးခ်ၿပီး ဘေလာ့ရေတာ့မယ္။ သိုးေလးမရွိတုန္း ရင္တြင္းစကားေတြ ေျပာၾကားသြားတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-4368693992915312128?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-35413742023786948192007-10-25T04:32:00.000-07:002008-03-04T04:27:15.182-08:00အသံတိတ္ညည္းညဴျခင္း<br /><br />မထင္မွတ္တဲ့ တစ္ေန႔ရဲ႕<br />မသိလိုက္ေသာ ဆက္သြယ္မႈတစ္ခုမွာ<br />သူနဲ႔ ဆံုေတြ႕မိတယ္<br />ကမၻာရြာကို ေလလိႈင္းေပၚကတစ္ဆင့္<br />စတင္အေျခခ်တဲ့ေန႔ေပါ့။<br /><br />ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ<br />အဆိုးဆံုးေတြေမြးဖြားလာေစမယ့္<br />အဦးအစအခ်ိန္မွန္း<br />မသိခဲ့လိုက္ဘူးေလ။<br /><br />ရင္ထဲကစကားလံုးေတြ<br />သူႏွင့္ဆံုတုိင္း<br />ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတယ္<br /><font color="#CCCCCC">စကားေျပာခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့<br />သူ႔ရဲ႕ မခ်င့္မရဲအသံေတြပါ၀င္ေနတဲ့<br />စကားလံုးေတြကိုျမင္ရတိုင္း<br />လွည့္လည္ေသြးေတြေတာင္<br />ဆုတ္ဆုိင္းကုန္ရတယ္။</font><br /><br />ပြင့္လင္းစြာေျပာသင့္ေပမဲ့<br />ေျပာမထြက္ခဲ့ဘူး<br />မခိုင္လံုတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔<br />ေရွာင္ပုန္းေနခဲ့တာ<br />သူ ယံုမွာမဟုတ္မွန္းလည္း သိပါတယ္။<br /><br />သူနဲ႔အဆံုးသတ္မယ့္ေန႔ကို<br />အိပ္ပ်က္တဲ့ညေတြက<br />ေခ်ဖ်က္လို႔ရရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္လို႔<br />အခါခါေတြးမိတယ္။<br /><br />ကမၻာ့ရြာႀကီးရဲ႕ ဆက္သြယ္မႈေတြထဲမွာ<br />ေလလိႈင္းေပၚက အသံနဲ႔ေတာ့<br />မဆက္သြယ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး<br />ဒါေပမဲ့ ဘယ္တုန္းကမွလည္း<br />စိတ္ဓာတ္မက်ဖူးဘူး<br />သူနဲ႔ မဆံုခင္အခ်ိန္ထိေပါ့။<br /><br />ရင္ထဲမွာ တစ္စတစ္စ<br />ခုိင္မာလာတဲ့ သံေယာဇဥ္<br />သူ႔ရဲ႕သေဘာထား<br />ေသခ်ာတာေတြအားလံုးဟာ<br />မေရရာမႈထဲမွာ<br />ေမ်ာပါးေပ်ာက္ကြယ္လုလု...<br /><br />ညတိုင္း ဆုေတာင္းမိတယ္<br />သူနဲ႔ တစ္စကၠန္႔ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္<br />စကားေျပာခြင့္ရဖို႔ေပါ့။<br /><br /><font color="#CCCCCC">မျပည့္၀ေစမယ့္ ဆႏၵတစ္စံုအတြက္<br />ရင္ခြင္အစံုလည္း<br />ႏြမ္းလ်လို႔ေနၿပီေလ</font><br />ဒါေတြအားလံုးဟာ<br />အိပ္မက္ပမာသာျဖစ္ပါေစေတာ့...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3541374202378694819?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-61107416819721068282007-10-22T04:35:00.000-07:002008-03-04T04:28:26.107-08:00ကြၽန္မႏွင့္ ေကာင္မေလး<br /><br />အသားျဖဴျဖဴ၊ လံုးလံုးေလးနဲ႔ ေကာ့နက္နက္မ်က္ေတာင္ပိုင္ရွင္ ေကာင္မေလးကို ျမင္ရသူတုိင္းဟာ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္မေခ်ာေလးအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကမယ့္အျပင္ သူ႔ဘ၀ကိုလည္း ေခ်ာေမြ႕စြာျဖတ္သန္းခဲရလိမ့္မယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ ခ်ၾကမွာ မလြဲဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ေပးေနရတ့ဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ဘ၀ကို ဘယ္သူမွသိၾကမယ္မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္မေလးဘ၀မွာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕မရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ယုယေထြးပိုက္ေပးမယ့္ မိဘ ေတြလည္း မရွိၾကေတာ့ဘူးေလ။ အေၾကာင္းအရပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ တိုက္ဆုိင္စြာ ကြၽန္မနဲ႔ ဆံုေတြ႕လာခ့ဲရတဲ့ ေကာင္မေလးကို ကြၽန္မလည္း ညီမေလးတစ္ေယာက္လို ခ်စ္မိတယ္။ "မရယ္... မသာ မရွိရင္ သမီးလည္း ဒီမွာ မေနခ်င္ပါဘူး" တဲ့။ တစ္ခါတစ္ခါ ေပ်ာ္ေနတတ္သေလာက္ တစ္ခါတစ္ခါ မႈိင္ေတြေနတတ္တဲ့ေကာင္မေလးကို နိစၥဓူ၀ျမင္ေနရတဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ တစ္ခါတစ္ရံ ဆုိင္ထြက္၊ တစ္ခါတစ္ရံ အိမ္မွာလုပ္နဲ႔ အျမဲတေစ ေတြ႕မေနရေပမဲ့ တြယ္မိတြယ္ရာ တြယ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕သံေယာဇဥ္ကို ကြၽန္မ နားလည္ပါတယ္။ ေမာႀကီးပန္းႀကီးနဲ႔ အျပင္က ျပန္လာ၊ ကြၽန္မရဲ႕ပါးကို ရႊတ္ခနဲ ေမႊးၿပီး အိမ္ထဲေျပး၀င္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးကို ကြၽန္မ ျပံဳးျပံဳးေလးပဲ စိုက္ၾကည့္မိတယ္။ "ဟိတ္ ဘာလုပ္တာလ" ဆိုေတာ့ "မကို ခ်စ္လို႔တဲ့"။ တစ္ေနကုန္ေနလုိ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ စကားသံုးခြန္းျပည့္ေအာင္ မေျပာတတ္တဲ့ ကြၽန္မကို သံေယာဇဥ္တြယ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို ကြၽန္မကလည္း ညီမေလးလို ေႏွာင္တြယ္မိတယ္။ "မ၊ သမီး လကုန္ရင္ အိမ္ျပန္မလို႔။ ျပန္လာရမလား၊ မလာရဘူးလားဟင္။ ဒါေပမဲ့ မရယ္၊ မသာ သမီးနဲ႔ အတူရိွမေနဘူးဆိုရင္ေတာ့ သမီးလည္း ျပန္မလာခ်င္ေတာ့ဘူး။ မကို လြမ္းလို႔ ေသမွာပဲ။" ကြၽန္မရဲ႕ရင္ထဲမွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျပာျပခ်င္တဲ့ စကားလံုးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္။ ဒ'ါေပမဲ့ ကြၽန္မႏႈတ္ဖ်ားကေန ထြက္က်မလာခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္တစ္ေနရာ စာေတာင္ ပိုင္ႏုိင္မႈမရွိတဲ့ ကြၽန္မဘ၀၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အာမခံခ်က္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ။ ျပန္လာပါလို႔ မဖိတ္ေခၚရဲသလို ျပန္မလာနဲ႔လို႔လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာျဖစ္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာေနတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္မေလး စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္။ "ျပန္လာခဲ့ေပါ့ ညီမေလးရယ္၊ မတို႔ ႐ံုး မေရႊ႕သေရြ႕ေတာ့ ညီမေလးနဲ႔ ေတြ႕ရမွာေပါ့။ မဟုတ္ရင္လည္း ညီမေလးဆီ မ လာလည္မွာေပါ့" ဒီအခါ ေကာင္မေလးရဲ႕ ေကာ့နက္နက္မ်က္ေတာင္ေလးေတြ ေအာက္ကိုထိုးဆင္းသြားတာ ကြၽန္မ မျမင္ရက္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ကိုယ္သူ အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္လို သိမ္ငယ္ေနတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးကို ကြၽန္မႏႈတ္က ရွားရွားပါးပါး စကားတစ္ခြန္းေျပာျဖစ္တယ္။ ဒါကို ေကာင္မေလးက သူ႔ပိုက္ဆံညႇပ္တဲ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ မပီမသတဲ့ ၀ိုးတ၀ါးလက္ေရးေလးေတြနဲ႔ ေရးထားတာ ကြၽန္မ မသိခဲ့ဘူး။ "သမီးျပန္ရင္ မက ဘာလက္ေဆာင္ေပးမွာလဲ" တဲ့။ တကယ္က ကြၽန္မ ရည္ရြယ္ခဲ့ၿပီးသားပါ။ အမွတ္တရျဖစ္ေစမယ့္ တစ္ခုခုေပါ့။ ေကာင္မေလး ျပန္လာမယ္မဟုတ္မွန္း ကြၽန္မစိတ္က အလိုလိုႀကိဳသိေနၿပီးသားပါ။ ဘယ္အရာမဆုိ သံေယာဇဥ္ ႀကီးတတ္တဲ့ ကြၽန္မကိုယ္ကြၽန္မ အားမလိုအားမရျဖစ္မိတယ္။ ေကာင္မေလးကို မေတြ႕ရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အသိက ကြၽန္မကို စိုးမိုးထားတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ ေကာင္မေလးကို ေတြ႕လည္း ကြၽန္မ မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ေနတယ္။ ေကာင္မေလးျပန္ရမယ့္ရက္ နီးကပ္လာေလ ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေလပဲ။ ဒီအခ်ိန္ ကြၽန္မသာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ တာ၀န္ယူႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ေကာင္မေလးကို ကြၽန္မ ေခၚထားမိမွာအမွန္ပဲ။ ေကာင္မေလးအတြက္ လက္ေဆာင္ကို စဥ္းစားေနရင္းနဲ႔ မထင္မွတ္တဲ့ေန႔မွာ ေကာင္မေလး ျပန္သြားတယ္။ မနက္ခင္း လင္းအ႐ုဏ္ဟာ အဲဒီေန႔အဖို႔ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ မိုးသားတိမ္လိပ္ေတြ အံု႔ဆုိင္းေနတဲ့ ေနမသာေသာေန႔ပဲ။ ေကာင္မေလးအတြက္ လက္ေဆာင္မေပးလိုက္ရလို႔ စိတ္မေကာင္းတဲ့အျပင္ ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာကို တစ္၀ႀကီးမၾကည့္လိုက္ရတဲ့ ကြၽန္မ၊ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ဆံုး႐ံႈးလိုက္သလိုပဲ။ ကြၽန္မရဲ႕ မေကာင္းမကန္းကဗ်ာေလးေတြကို ဖတ္၊ "အရမ္းေကာင္းတာပဲ မရယ္" ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕အသံေလးေတြ၊ ကြၽန္မရဲ႕ပါးျပင္ကို တ႐ိႈက္မက္မက္ နမ္း႐ိႈက္တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ေကာင္မေလးကို ခုေတာ့ ကြၽန္မ လြမ္းဆြတ္ေနရၿပီ။ ေကာင္မေလးရဲ႕ ယာယီအုပ္ထိန္းသူျဖစ္ခဲ့ဖူးသူက ကြၽန္မလက္ထဲကို စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ လာထည့္ေပးတယ္။ ေကာင္မေလး ေပးသြားတာတဲ့။ ကြၽန္မ မဖြင့္ရဲခဲ့ဘူး။ ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ စြတ္စိုေနမယ့္ ဒီစာေလး ကြၽန္မဖြင့္လိုက္လို႔ ေျခာက္ေသြ႕သြားမွာ ကြၽန္မ မလုိလားဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မကို ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ဆႏၵကို ကြၽန္မ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ခဲ့မိတယ္။ "မ... သမီး မနက္ျဖန္ျပန္ရေတာ့မယ္။ ေစာသြားတယ္ မရယ္။ သမီးေတာ့ အရမ္းလြမ္းေနရေတာ့မယ္။ မနဲ႔ေနတဲ့ တစ္ခ်ိန္လံုး မက ဘာမွမေျပာလည္း မ သမီးကို ခ်စ္တာ သမီး သိပါတယ္။ အားလံုးထဲကမွ မ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးကို သမီး အရမ္းတန္ဖိုးထားတယ္။ မ အတြက္ အမွတ္တရ မ ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလးကို သမီးလက္ေရးနဲ႔ ေရးေပးထားခဲ့တယ္။ မ သိမ္းထားေနာ္။"<br /><font color="#CCCCCC">လူ အထက္မွာ လူ မရွိသလို လူ ေအာက္မွာလည္း လူ မရွိဘူး။</font><br />ခ်စ္တဲ့ ညီမေလး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6110741681972106828?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-30512852037133246402007-10-14T01:34:00.001-07:002008-03-04T04:28:38.369-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေမွာ္႐ံုလမ္းမွ ျဖတ္သန္းျခင္း</span><br><br><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အစိမ္းသက္သက္ေလာကႀကီးထဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေအးစက္စက္သေဘာထားေတြနဲ႔ ဆက္ဆံ </span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ႀကိမ္ဖန္မ်ားလာေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ရင္ထဲမွာေတာင္ ႏွင္းခဲေနခဲ့ၿပီ။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(51, 51, 0);">ထမင္းပူပူေလြးလို႔</span><br style="color: rgb(51, 51, 0);"><span style="color: rgb(51, 51, 0);">ရင္တြင္းအေႏြးဓာတ္ျဖည့္ေပးခဲ့ရတယ္</span><br style="color: rgb(51, 51, 0);"> <span style="color: rgb(51, 51, 0);">ငါ့ကိုယ္ငါ။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တစ္ခါတစ္ခါစဥ္းစားမိတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ငါျဖတ္သန္းေနရတာ ေမွာ္႐ံုေတာလမ္းမွာလားလို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အားလံုးဟာ အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ကေ၀ေတြအလားပဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">စိတ္ရင္းၾကည္ျဖဴ တြဲကူမယ့္လူက</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ကေ၀ေတြရဲ႕ျပဳစားမႈေအာက္မွာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">မ႐ုန္းႏုိင္ရွာဘူး။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> အဆံုးေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္း</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တစ္ေယာက္တည္းဆံုးေအာင္လွမ္းရမယ္ </span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အစိမ္းသက္သက္ေလာကႀကီးထဲက</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေမွာ္႐ံုေတာလမ္းမွာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေယာင္ေဆာင္ကေ၀ေတြနဲ႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ျပဳစားခံလူေတြရဲ႕ၾကား</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ငါဆိုတဲ့လူတစ္ေယာက္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ခရီးဆံုးထိေရာက္ပါ့မလား။</span><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3051285203713324640?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-24392517043296369142007-09-24T20:22:00.000-07:002008-03-04T04:28:45.223-08:00One Way<br /><br />လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ငါ<br />ေတြးရင္း ေငးရင္း သြားေနတယ္<br />တစ္ခါတစ္ရံ ဂ႐ုတစိုက္<br />ဂ႐ုမစိုက္မိတဲ့အခါလည္း ရွိတယ္။<br /><br />ငါ့အျပင္ လူေတြ လူေတြ<br />ရွင္သန္ျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သြားေနတယ္<br />တစ္ခါတစ္ရံ ပင့္သက္႐ိႈက္<br />ဟားတိုက္သံၾကားတဲ့အခါလည္း ရွိတယ္။<br /><br />ဒီလမ္းရဲ႕တစ္ဖက္တစ္ခ်က္<br />မျပတ္တမ္းလူေတြသြားေနတယ္<br />အခန္႔မသင့္လို႔ ဆံုေတြ႕<br />မေမ့ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ၾကသလို<br />အတူယွဥ္တြဲသြားေတာင္<br />သတိမထားမိတဲ့အခါရွိတယ္။<br /><br />နားလည္မႈ ပါးစပ္ကမခ်ဘဲ<br />အသာရဖို႔ပဲ ၾကံေနၾကတဲ့လူေတြရွိသလို<br />အလ်င္စလိုေတြးေခၚမႈေတြနဲ႔<br />ပခံုးခ်င္းတိုက္ ေခါင္းခ်င္း႐ိုက္လို႔<br />ေရွ႕အျမန္ဆိုက္ဖို႔ ျပင္ေနၾကတဲ့<br />လူအမ်ားစုကလည္း ရွိေသးတယ္။<br /><br />လမ္းဆံုးေရာက္ရင္<br />တစ္ေခါက္ျပန္ေကြ႕ဖို႔မ်ား<br />စိတ္ကူးရွိေနၾကသလား<br />ဒီလမ္း One way ဆိုတာ<br />ေမ့ေနၾကတယ္ထင္ရဲ႕။<br /><br /><br /><a href="http://technorati.com/faves?sub=addfavbtn&amp;add=http://ayechanthu.blogspot.com"><img src="http://static.technorati.com/pix/fave/btn-fave2.png" alt="Add to Technorati Favorites" /></a><br /><a href="http://technorati.com/faves?sub=addfavbtn&amp;add=http://ayechanthu.blogspot.com"><img src="http://static.technorati.com/pix/fave/tech-fav-1.png" alt="Add to Technorati Favorites" /></a><br /><a href="http://technorati.com/faves?sub=addfavbtn&amp;add=http://ayechanthu.blogspot.com">Add to Technorati Favorites</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-2439251704329636914?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-69106583821434996472007-09-24T20:17:00.001-07:002008-03-04T04:29:21.359-08:00ထီး<br><br>တိမ္ညိဳေတြဆိုင္း ျမဴေတြမိႈင္းလို႔<br>မုန္တိုင္းပမာ မိုးရြာက်တဲ့အခါ<br>မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြရဲ႕ဒဏ္ကို<br>အလူးအလဲခံၾကရတယ္။<br><br>ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ကင္း<br>သွ်င္ေနမင္း ထြန္းပေတာ့လည္း<br>သူ႔အလွရဲ႕ဂုဏ္ေဆာင္<br>ပူေလာင္ေလာင္အလင္းေရာင္ဒဏ္ <br>ခံရျပန္တယ္။<br><br>တိမ္လိပ္ေတြပုန္းခို<br>သွ်င္ေနမင္း အေ၀းကိုသြားေနတုန္း<br>ေလဟာနယ္တစ္ခြင္ရစ္ပတ္ေနတဲ့<br>ႏွင္းရည္စက္ေတြရဲ႕ဒဏ္ကို<br>ခံၾကရျပန္တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6910658382143499647?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-40128527404133101982007-09-19T05:02:00.000-07:002008-03-04T04:50:58.863-08:00<span style="font-weight:bold;">၀န္းက်င္</span><br /><br />သူတို႔ဒဏ္ရာ အေသးအမႊားေလာက္ကို<br />ေက်ာက္ပတ္တီးကိုင္ဖို႔<br />အပူတျပင္းေျခလွမ္းနဲ႔<br />အထူးကုေဆးခန္းသြားတတ္ေပမဲ့<br />သူမ်ားဒဏ္ရာ ဟပ္တပ္ကြဲ<br />ေသြးေတြရႊဲေနတဲ့အခါ<br />မရေတာ့ပါဘူးလို႔ေျပာၿပီး<br />ေဘးထြက္ထိုင္ေနတတ္တဲ့<br />လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းထက္<br />အ႐ိုင္းအစိုင္းလို႔အမည္တပ္<br />ပညတ္ခ်က္ဆိုးေတြ<br />တရစပ္ေပးထားခံရတဲ့<br />အ႐ုပ္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာပဲ<br />ငါ ေပ်ာ္ေတာ့မယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-4012852740413310198?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-33264041670627234792007-09-18T05:51:00.000-07:002007-09-18T05:52:05.953-07:00technorati<br /><br /><a href="http://technorati.com/claim/jtis9676hb" rel="me">Technorati Profile</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3326404167062723479?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-31262212899167917732007-09-18T05:07:00.000-07:002008-03-04T04:29:46.781-08:00ျမန္မာဘေလာ့ဂီ တုိ႔ခ်စ္သည္<br /><br />ကြၽန္မ <a href="http://www.nyilynnseck.blogspot.com"><font color="skyblue">ကိုညီလင္းဆက္</a></font>ရဲ႕ Myanmar Blogger Directory ပို႔စ္မွာ ကိုယ့္နာမည္ေလးကို ေတြ႕ၿပီး အေတြး၀င္မိလို႔ ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ ကြၽန္မ ဒီဘေလာ့ခ္ေလးကို မတ္လ၊ ၂၀၀၇ မွာ စလုပ္တယ္။ ဘေလာ့ခ္စလုပ္ခ်ိန္ကေန ခုခ်ိန္ထိ ကြၽန္မေရးခဲ့တာေတြမွာ ပညာရစရာေတာ့ မပါတာ ေသခ်ာတယ္။ ကြၽန္မ ပညာျဖန္႔ေ၀ႏုိင္တဲ့လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္လို႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မ သူမ်ားကို မေစာ္ကားဘူး၊ မပုတ္ခတ္ဘူး။ ကြၽန္မစိတ္ခံစားခ်က္သက္သက္ ၀မ္းနည္းမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေတြ ေရး၊ သိခ်င္တာေလးေတြ ေမး၊ ကဗ်ာေလးေတြ ေရး၊ သူမ်ား ဘေလာ့ခ္ေတြ (ကိုယ္လက္လွမ္းမီသမွ် အကုန္) ဖတ္၊ ပညာျပန္ယူ၊ ကဗ်ာေတြ အားေပး၊ စာေတြ ေရးနဲ႔ ကြၽန္မကိုယ္ကြၽန္မ ဘေလာ့ဂါ လို႔ ႏွစ္သက္စြာ ခံယူထားတာ။ ကြၽန္မ ဟိုအရင္က blog.co.uk ေရာ multiply.com မွာပါ blog လုပ္ဖူးတယ္။ uk blog ကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း လူမ်ဳိးျခားေတြမ်ားမွာေပါ့။ အစတုန္းကေတာ့ blog မွာ အဂၤလိပ္လိုေရးေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဘုရားေဟာဂါထာေတြ ဘာေတြ ျမန္မာလို တင္လိုက္ေတာ့ ဘေလာ့ခ္အသိတစ္ေယာက္က English လို ေရးရင္ပိုေကာင္းတယ္လုိ႔ ေမးလ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္မကြၽမ္းက်င္တဲ့အလုပ္ကို အတင္းကာေရာ လုပ္ေနရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္မ English ကို ခုထိ ေလ့လာေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲေလာက္ထိ မေရးႏုိင္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ သိပ္မၾကာဘူး ဒီ blogspot.com ကို ခ်ိတ္မိတယ္။ ျမန္မာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ဆိုတာလည္း သိရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္၀င္စားလို႔ လုပ္ျဖစ္ သြားတာ။<br /> ဒီဘေလာ့ခ္စလုပ္တဲ့ အဲဒီ မတ္လကစၿပီး uk blog ကို လံုး၀ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ကြၽန္မ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အျဖစ္ ႏွစ္သက္စြာ ခံယူလိုက္တာ။ ကြၽန္မေျပာလိုတာက ဒီမွာပါ။ ကြၽန္မက ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားၿပီဆုိေတာ့ ဒီ ျမန္မာဘေလာ့အသင္းႀကီးတစ္ခုလံုးရဲ႕ကိစၥမွန္သမွ် ကြၽန္မနဲ႔လည္း သက္ဆုိင္သြားၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာဘေလာ့အသင္းႀကီး တိုးတက္ေရးတို႔ စတဲ့ အသင္းအတြက္ တျခား စြမ္းေဆာင္မႈေတြမွာ ကြၽန္မ ပါ၀င္ႏုိင္ပါ့မလား။ ကြၽန္မကေတာ့ မထင္ပါဘူး။ တျခားမေတြးပါနဲ႔၊ ကြၽန္မ ပို႔စ္ တင္တာကလြဲၿပီး ဘာဆုိဘာမွကို မသိလို႔ပါ။ ဒီ့အတြက္ ကြၽန္မ ဘေလာ့မလုပ္ရေတာ့ဘူးလား။ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ မျဖစ္ရေတာ့ဘူး။ ဒီလိုလည္း ဘယ္ရပါ့မလဲေနာ္။ ကြၽန္မ ကိုရဲထြန္းေအာင္ဘေလာ့ခ္မွာ ဖတ္ခ့ဲရတဲ့ ''ျမန္မာဘေလာ့ဂီ တို႔ခ်စ္သည္'' ဆိုတဲ့ စာသားေလးကို အရမ္းသေဘာက်တယ္။ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ျမန္မာ ဘေလာ့ခ္ႀကီးကို ခ်စ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မဘေလာ့ကို ကြၽန္မ ေလးစားတယ္။ ေန႔တိုင္းမတင္ႏုိင္ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး ၁ ပတ္ ၁ ခါ၊ ၃ ရက္ ၁ ခါေလာက္ ပို႔စ္တစ္ခုေတာ့ တင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္။ ကြၽန္မအိမ္မွာ အင္တာနက္မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ " စိတ္" သာ အဓိကပဲေလ။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ တစ္လတန္သည္ ႏွစ္လတန္သည္ နားရဦး ေလးစားစြာနဲ႔ အားလံုးကို အသိေပးမွာပဲ။ Blogger.com မွာ ပို႔စ္ေတြတင္ၿပီး ပညာေတြ ေ၀ငွေပးေနတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို အရမ္းအားက်တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ကိုယ္လည္း အဲဒီလိုျဖစ္ႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္။ ၀ါသနာပါတယ္။ အရမ္း၀ါသနာပါလို႔ကို ထူသြားတာလား မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲ အရမ္းေတာ့ feel မထားပါဘူး။ အားလံုးက သူ႔လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ သူပဲေလ။ ႏုိင္ငံစံု၊ ေနရာစံု၊ ေဒသစံုက လူေတြ အလုပ္အကိုင္လည္း မတူၾက၊ ဗီဇ၊ ၀ါသနာ၊ ဓေလ့စ႐ိုက္ေတြ ဘာတစ္ခုမွလည္း မတူၾကဘဲနဲ႔ (တူမယ္မထင္လို႔ပါ) ဒီ blogspot.com ေလးမွာ လာဆံုၾကတာ။ ဒါေလးကိုပဲ ကြၽန္မ တန္ဖိုးထားတယ္။ ကြၽန္မက ေအာင္ျမင္မႈထက္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနရရင္ ေက်နပ္တဲ့ လူစားမ်ဳိး။ ကြၽန္မဘ၀မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ေျပာရရင္ ရွည္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ အဲဒီအားနည္း ခ်က္ေတြေၾကာင့္ပဲ စိတ္ဓာတ္က မာသြားသလားေတာ့ မသိဘူး။ အသက္ရွင္ေနရခိုက္ေလး... အဲဒီအသက္ရွင္ေန ရတဲ့အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အျငင္းမပြားခ်င္ဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆး ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနရရင္ပဲ ေက်နပ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘေလာ့ခ္လုပ္၊ ပို႔စ္တင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနၾကရေပမဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမေနႏုိင္ဘဲ ျမန္မာဘေလာ့အသင္းႀကီး အတြက္ အင္တိုက္အားတိုက္ ပြဲေတြလုပ္၊ စာအုပ္ထုတ္ဖို႔ ျပင္နဲ႔ လုပ္ေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြကို ကြၽန္မ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ အားလည္း ေပးပါတယ္။ Myanmar Blogger အသင္းႀကီးအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကမွ ကြၽန္မ မပံ့ပိုးႏုိင္ေပမဲ့ အမည္ခံသက္သက္မဟုတ္တဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ေတာ့ ပီသေစရမွာေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျမန္မာဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အျဖစ္ တကယ္လက္ခံတယ္ဆိုရင္ <a href="http://www.myanmarblogdirectory.blogspot.com"><font color="skyblue"> ဒီေနရာေလးမွာ</a></font> ကိုယ့္နာမည္ ပါ မပါ သြားၾကည့္လုိက္ပါဦး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3126221289916791773?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-16891645051530564552007-09-16T20:12:00.001-07:002008-03-04T04:30:40.204-08:00ဆင္ဖိုနီအလြမ္း<br><br>အဆင္းအျပင္ အရည္အေသြး<br>တစ္ခုေလးမွ မတူမွ်ဘဲ<br>ထပ္တူက်ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္<br>ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာေပါ့။<br><br>ထြက္ခြာသြားတဲ့အတြက္<br>မ်က္ရည္စက္ေတြမက်ၾကသလို<br>၀မ္းပန္းတသာနဲ႔<br>ဘယ္သူမွလည္း လက္ကမ္းမလာဘူး <br>ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာေပါ့။<br><br>ၿမိဳ႕ေလးထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ပန္းခ်ီကား<br>စုတ္ခ်က္ေတြ မ်ားလို႔လား<br>ေဆးေရာင္ေတြ ေၾကာင္လို႔လား<br>အားလံုးက သေဘာမက်ၾကေပမဲ့<br>စိတၱဇပန္းခ်ီကားအျဖစ္နဲ႔ ေလလံတင္ႏုိင္ရဲ႕<br>ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာေပါ့။ <br><br>ေအးစက္တဲ့ ခႏၶာေပၚ<br>ေႏြးေထြးတဲ့ ၀တ္႐ံု ေန႔စဥ္လႊမ္းျခံဳေပမဲ့<br>ႏွလံုးသားအတြင္းပိုင္းထိ မရစ္ပတ္မိဘူး<br>ႏွလံုးသားကေတာ့<br>ေအးစက္မာေက်ာဆဲပဲ<br>ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာေပါ့။<br><br>ၿမိဳ႕ေလးကိုမွန္း လြမ္းတဲ့စိတ္နဲ႔<br> ငါ့ႀကိဳးကိုတီးခတ္တဲ့အခါ<br>သံေၾကာင္မထြက္ေတာ့ဘူး<br>ခုေတာ့<br>ခရမ္းရင့္ဆင္ဖိုနီေတြ<br>ေမြးဖြားတတ္လာၿပီ<br>ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕အျပင္ဘက္မွာေပါ့။<br><br>ၿမိဳ႕ေလးေရ<br>ငါ ဘယ္အရပ္ေရာက္ေနေန<br>မင္းဆီက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ငါ<br>မင္းေပးတဲ့ အေသြးအသားနဲ႔ <br>တူမွ်တဲ့ မင္းလိုပံုသဏၭာန္<br>ဒါေတြအားလံုး<br>ဘယ္ေတာ့မွပ်က္သုဥ္းမွာမဟုတ္ဘူး<br>ငါက ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕သမီးပ်ဳိေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1689164505153056455?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-611480968573032792007-09-15T05:26:00.000-07:002008-03-04T04:31:55.763-08:00အနီး အေ၀း<br /><br />အိမ္အျပန္ အျမန္ယာဥ္လို<br />ဒုန္းစိုင္းေနတဲ့ စိတ္<br />လိပ္တစ္ေကာင္လို ေျခလွမ္းမ်ဳိးနဲ႔<br />ဘ၀ႀကီးထဲ ျဖတ္သန္းေနဆဲ<br />အနီးပါးက ျဖတ္သန္းသြားသမွ်<br />က်ားသတၱ၀ါ အားက်လိုက္<br />ေလမွာ၀ဲပ်ံေနတဲ့ စြန္ရဲကို<br />ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔<br />အခါမ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးမွာပဲ<br />က်ားသတၱ၀ါနဲ႔ စြန္ရဲ<br />အမည္ေတြ ဘယ္လိုပဲကြဲကြဲ<br />အားလံုးဟာ ျဖစ္ ပ်က္ ထဲက မလြဲဘူး<br />အရာအားလံုးမွာ<br />အေကာင္းနဲ႔ အဆုိး ဒြန္တြဲေနျမဲပဲ<br />အေမွာင္ေတြပဲ ကြက္မက်သလို<br />အလင္းခ်ည္းပဲလည္း အျမဲမျဖစ္ႏုိင္ဘူး<br />အလိုက္သင့္ေလး စီးေမ်ာတတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္<br />အျဖဴေရာင္ မေနာ<br />မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲႏွင့္<br />ညာဏ္ကိုသာ ကူ<br />လူပီပီ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔<br />မေသဆံုးတဲ့ နာမည္တစ္လံုးေတာ့<br />ရမွာ ေသခ်ာတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-61148096857303279?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-62773615056193311182007-09-13T20:12:00.001-07:002008-03-04T04:30:55.272-08:00အမိုးမဲ့ အိမ္<br><br>ရင္ခြင္မဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို<br>ခံစားဖူးပါသလား<br>ရင္ခြင္မဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕<br>ဆႏၵေတြ၊ အာသီသေတြ<br>ဒါေတြကိုေကာ စာနာဖူးပါသလား ... ... ...<br><br>သစ္ပင္တစ္ပင္ရဲ႕အရိပ္ေအာက္မွာ<br>အဘိုးတစ္ေယာက္ဟာ<br>ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကိုေျပာျပေနတယ္ <br>ေကာင္းကင္ဟာ မိခင္ပဲ<br>သူမ်ားမိခင္ေတြ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေသဆံုးႏိုင္ေပမဲ့<br>ေကာင္းကင္မိခင္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွမေသဆံုးဘူး<br>သားရဲ႕မိခင္ဟာ အေကာင္းဆံုးတဲ့။<br><br>ဒီအခ်ိန္မွာ<br>ကေလးငယ္ကလည္း ေတြးေနတယ္<br>ေကာင္းကင္မိခင္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွမေသဆံုးေပမဲ့ <br>သားနဲ႔ အရမ္း အလွမ္းေ၀းလြန္းေနတယ္<br>ေႏြးေထြးတဲ့အေမ့ရင္ခြင္မွာ ခိုနားႏိုင္မယ္ဆိုရင္<br>သား ခုပဲ ငွက္တစ္ေကာင္ျဖစ္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႕တဲ့။<br><br>တစ္ခ်ိန္ ပရဟိတလုပ္ငန္းလုပ္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ သိုးေလးက မိဘမဲ့ေဂဟာဖြင့္ၿပီး ကေလးေတြကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးခ်င္တယ္။ မိဘမဲ့ေနတဲ့ကေလးေတြကို ေႏြးေထြးမႈေပးခ်င္တယ္။ အဲဒါ သိုးေလးရဲ႕ ရင္ထဲကဆႏၵပဲ။ ကေလးေလးေတြ လမ္းေဘးမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတာေတြ႕ရင္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး၊ အရမ္းသနားတယ္။ သူတို႔ကို ေရမိုးခ်ဳိး၊ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလးေတြလုပ္ေပး၊ ၿပီးရင္ ေက်ာင္းလႊတ္ အဲဒီလုိမ်ဳိးလုပ္ေပးခ်င္တာအရမ္းပဲ။ ငယ္ငယ္က မွတ္မွတ္ရရ သိုးေလးတို႔မိသားစု ႐ုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကတုန္းကေပါ့။ ညေန ေက်ာင္းကျပန္ခ်ိန္။ မိုးေတြက တအားရြာေနေတာ့ ေမေမက မသြားေတာ့ဘူးလုပ္တာ။ သိုးေလးတို႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြရဲ႕ ဂ်စ္က်တာကို မခံႏိုင္တဲ့အဆံုးမွ သြားၾကည့္ၾကတာ။ အိမ္နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္႐ံုနဲ႔က မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တယ္ေလ။ ကားလည္း ေထြေထြထူးထူး စီးမေနေတာ့ဘူးဆိုၿပီး သိုးေလးတို႔အကုန္ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ႐ံုထဲေရာက္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္ျပေနတုန္း ကေလးေလးေတြ (အဲ သိုးေလးဆိုလည္း အဲဒီတုန္းက တကယ့္ကေလးေလးေပါ့၊ ရွိလွ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္ထင္တယ္) ႐ံုထဲ၀င္လာတယ္။ စုစုေပါင္း ၄ ေယာက္။ မိုးေရေတြ စိုရႊဲေနတာပဲ။ သိုးေလးတို႔ေရွ႕မွာ လာထိုင္တယ္။ ေမေမကေတာ့ ေျပာတယ္။ ကေလးေလးေတြ မိဘေတြလည္း မပါဘဲ လာၾကည့္ၾကတာနဲ႔တူတယ္တဲ့။ ႐ုပ္ရွင္သာျပေနတယ္ သိုးေလးတို႔ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ မ်က္လံုးက အဲဒီကေလးေလးေတြဆီမွာပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူေလးေတြဆိုေတာ့ ပိုစိတ္၀င္စားမိတာလည္း ပါတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ႐ူုပ္ရွင္တစ္ကားကို ႏွစ္ပိုင္းၾကည့္ရတယ္။ တစ္ပိုင္းျပတယ္၊ ၿပီးရင္ မုန္႔စားခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ေပးတယ္။ ၿပီးမွ ေနာက္တစ္ပိုင္းဆက္ျပတယ္။ အဲဒါ မုန္႔စားခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္နားေတာ့ ကေလးေလးေတြက တအားကို ခ်မ္းေနၿပီ။ သိုးေလးတို႔လည္း ဘယ္လိုမွ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ေမေမ့ကို ၀ိုင္းေျပာၾကတယ္။ သိုးေလးတို႔ အ၀တ္ေတြ ခြၽတ္ေပးလိုက္မယ္လို႔။ သုိးေလးတို႔က အိမ္ကထြက္ကတည္းက မိုးရြာမွန္းသိေတာ့ ေမေမက ေဘာင္းဘီတိုတစ္ထပ္ ေဘာင္းဘီရွည္တစ္ထပ္၊ အေပၚက ဂါ၀န္တစ္ထပ္၊ အေႏြးထည္တစ္ထပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူးေလ။ ေမေမက နင္တို႔သေဘာတူရင္ ၿပီးတာပဲတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ေမေမက ကေလးေလးေတြကို ဟိုေမး သည္ေမးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သိုးေလးတို႔အကုန္ အိမ္သာထဲသြားၾကတယ္။ သုိးေလးက ေဘာင္းဘီရွည္ ခြၽတ္၊ အေပၚက အေႏြးထည္ ခြၽတ္၊ သုိးေလးအထက္က မမကလည္း သုိးေလးလိုပဲ ခြၽတ္၊ ကိုကို႔ကိုလည္း ခြၽတ္ခိုင္း၊ ၿပီးေတာ့ ကေလး ေလးေယာက္ကို မွ်၀တ္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီကျပန္ေတာ့ ဘာမွလည္း မည္မည္ရရမဟုတ္ေပမဲ့ စိတ္ထဲ အရမ္းေပ်ာ္ေနတာ။ သိုးေလးသာ တစ္ခ်ိန္ လက္ထဲ ပိုက္ဆံထုပ္ပိုက္ႏုိင္ရင္ သီလရွင္၀တ္မွာလို႔ ေမေမ့ကိုေျပာခဲ့ဖူးေသးတယ္။ ေနာက္မွ ေမေမက နင္ကေတာ့ အျမဲ တလြဲေျပာတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သိုးေလးက သီလရွင္ေတြပဲ မိဘမဲ့ေဂဟာ ဖြင့္လို႔ရတယ္လို႔ ထင္တာကိုး။ သိုးေလးတစ္သက္ အျမဲစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ သိုးေလးမ်က္စိေရွ႕တင္ ေပ်ာက္သြားဖူးတယ္။ အဲဒီကေလးေလးက အိမ္ကေန ထြက္ေျပးလာတာေလ။ သူ႔အေမက ေမာ္လၿမိဳင္မွာမို႔ သူ႔အေမဆီလိုက္သြားမယ္ဆိုၿပီး အိမ္ကေန ထြက္ေျပးလာတာ။ သိုးေလးရဲ႕ေရွ႕မွာ အဲဒီကေလးေလးက သြားေနတာ။ သိုးေလးလည္း သြားေနတာပဲ။ ကေလးေလးကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ အဲဒီကေလးေလးကို သတိမထားမိေတာ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ ေနာက္က လူႀကီးေတြလုိက္လာၿပီး ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ေတြ႕မိလားလို႔ ေမးတယ္။ သိုးေလးက ေတြ႕မိတယ္ေပါ့။ လမ္းဆံုေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ခ်ဳိးသြားသလဲဆိုေတာ့ သိုးေလး ဘယ္လိုမွကို မ်က္လံုးထဲ ပံုေဖာ္လို႔ မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ လူႀကီးေတြက ရဲစခန္းတိုင္ၾကတာေပါ့။ သူ႔အေမဆီကိုလည္း မေရာက္လာဘူးတဲ့။ ေမာ္လၿမိဳင္ကို သူက ဘယ္လိုလုပ္သြားတတ္မလဲ။ အခုအခ်ိန္ထိ လံုး၀ကို သတင္းမရေတာ့ဘူး။ တကယ္ ေပ်ာက္သြားတာ။ သိုးေလး အဲဒီအေၾကာင္းစဥ္းစားမိတိုင္း ရင္ထဲ မေကာင္းဘူး။ သိုးေလးေၾကာင့္လို႔ပဲ ေတြးေတြးေနမိတယ္။ သိုးေလးသာ ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္မိရင္ ဒီလိုျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔။ ကေလးေလးေတြနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သိုးေလးက ကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနသလိုကို ခံစားမိတယ္။ သူတို႔ဘ၀ေတြ သာယာရင္ အလိုလိုေနရင္း ေပ်ာ္မိသလို၊ သူတို႔ဘ၀ေတြ မလွရင္ သုိးေလးလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ သိုးေလး အိတ္ထဲမွာ သၾကားလံုး အျမဲတမ္း ေဆာင္ထားတယ္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ တစ္ခါတေလ ကေလးေတြငိုရင္ သၾကားလံုးေလးေပးလိုက္ရင္ ဘာပဲေျပာေျပာ ခဏေတာ့ အငိုတိတ္သြားတာပဲေလ။ သိုးေလးကိုယ္တိုင္ကလည္း ႀကိဳက္တယ္။ အလကားေန အဲဒီသၾကားလံုးပဲ စားေနတာေလ။ ႐ိုး႐ိုးသၾကားလံုးေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒိုင္းနမိုက္လို ပူရွိန္းေခ်ာကလက္ သၾကားလံုးမ်ဳိးကိုႀကိဳက္တယ္။ သုိးေလးတို႔အိမ္မွာ တာခ်ီလိတ္ကေန ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေမာင္၀မ္းကြဲေလးရွိတယ္။ သိုးေလးက ေျပာလို႔ဆိုလို႔မရလို႔ တအားစိတ္တိုလာရင္ နင့္ကို တာခ်ီလိတ္ျပန္ပို႔မယ္၊ အထုပ္ျပင္ထားဆိုၿပီး ခဏခဏေျပာလြန္းလို႔ ေမေမကဆုိ ဒါနဲ႔မ်ား သူက မိဘမဲ့ေဂဟာ ဖြင့္ဦးမတဲ့ လုိ႔ ေျပာတတ္တယ္။ သိုးေလး မိဘမဲ့ေဂဟာ ဖြင့္ျဖစ္ရင္ သိုးေလးကို ကူညီၾကဦးေနာ္။ ဟဲဟဲ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6277361505619331118?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-87565685651259097052007-09-13T20:08:00.001-07:002008-03-04T04:30:32.916-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 102);">အလွည့္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေမြးဖြားရာ အရပ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ရွင္သန္ရာ ၀န္းက်င္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေျခခံ ဗီဇ မတူညီၾကတဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ကမၻာႀကီးထဲက</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">မ်ဳိးတူလူသားေတြထဲမွာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အသက္ကယ္ေဘာမပါ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ကိုယ့္ေဖာ့နည္းပညာမတတ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဘ၀ေရစီးေၾကာင္းနားမလည္ပါဘဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေလာကသမုဒၵရာထဲ</span> <br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">လက္ပစ္ကူးေနရတဲ့လူေတြ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆႏၵျပင္းျပလြန္းရင္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တစ္ဖက္ကမ္းကို</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေရာက္လွမ္းႏုိင္သလို</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဇြဲသတၱိမရွိရင္လည္း</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ကမ္းမတင္ႏိုင္တဲ့ဘ၀</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေရာက္သြားႏိုင္တယ္။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ဒုကၡလာရင္ အေဖာ္ပါစျမဲမို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">စေနမိုး မရြာပါေစနဲ႔လို႔ပဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆုေတာင္းေနရတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-8756568565125909705?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-51451231683825574962007-09-12T05:07:00.001-07:002008-03-04T04:27:34.952-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေဆးတစ္ခြက္</span><br><br><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးသြားေပမဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ငါတို႔မိသားစုကေတာ့</span> <br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အိမ္တြင္းစစ္ေအးတိုက္ပြဲေတြ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆင္ႏႊဲေနရတုန္းပဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ရသမွ်လခ အကုန္အပ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေျဖာင့္မတ္ျခင္းကို အသက္ထက္ခ်စ္တဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> အေဖက</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တာ၀န္ေက်ၿပီဆိုတဲ့ အသိနဲ႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">လက္ရွိဘ၀ကိုေက်နပ္ေနခ်ိန္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ကေလးငါးေယာက္ၾကား</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေမကေတာ့ ဗ်ာမ်ားဆဲပဲတဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> နဂိုကမွ မလံုတဲ့အိုး</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ခံသမွ် ယိုက်ရတာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">မဆန္းပါဘူး</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေသတမ္းစာမဟုတ္တဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေရွ႕တန္းတစ္ေနရာက</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> အေမ့အတြက္္ ေရးတဲ့စာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">တစ္ေန႔ သားျပန္လာတဲ့အခါ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေမႏွင့္အတူလက္တြဲလို႔</span> <br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">သံုးေခ်ာင္းေထာက္စားပြဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေျချမဲေအာင္လုပ္ၾကတာေပါ့ အေမ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-5145123168382557496?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-71346980709685478422007-09-10T05:59:00.000-07:002008-03-04T04:33:34.910-08:00<a href="http://www.tayzar44.blogspot.com">Ko Blink</a> tagged me to write the secret habit of me. It's really not difficult for me because the manners of me are different with others since in my youth. I've so many secret habits. But I'll describe a little.<br /><br />1. I cannot live without job and I don't want any spare time except sometime in month.<br /><br />2. I like white, sky blue and army colors but I usually wear black.<br /><br />3. I so like both reading and writing poems especially in post modern.<br /> (I mean khit-paw poem)<br /><br />4. I like silence and I don't want to stay among many people.<br /><br />5. If I doing the design in Photoshop and testing HTML, I'll forget my lunch. I so interest in Web. But I am only a learner now.<br /> Yet we cannot say that I'll not be a Professional Web Designer in a day. Ha Ha Ha...!!!<br /><br />6. I so love rain and snow. But I have not seen snow in outside except in TV and Internet yet.<br /><br />7. I trust in Buddha Dhamma and pray every morning. But I'm not able to pray everday. If I absence to pray, I said myself that 'I always trust in Buddha in my mind, so I have not punish. However I cannot stay the whole day. When I before sleep at night, I pray in hands at least three times. Am I a lazy girl?<br /><br />I feel back you for my grammar. I've not skillful in English Language. Sorry :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-7134698070968547842?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-37497437920974249922007-09-09T05:34:00.001-07:002008-03-04T04:33:31.424-08:00သံသရာ<br><br>ဟိုကိုင္းဖ်ားမွာ<br>ပြင့္သစ္စ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္<br>ငြားငြားစြင့္စြင့္ ပြင့္ေနေလရဲ႕<br>ခ်ဴလိုသူ ေျခြယူမွာလား<br>ဥယ်ာဥ္မွဴး အလွရွဳမွာလား<br>ပန္းကေလးဘ၀<br>တစ္ခဏ စာနာၾကည့္မိတယ္။<br><br>ခူးေျခြယူ ပန္ဆင္သူမဲ့တဲ့အျပင္ <br>နင္းေျခသူ လူေတြရဲ႕ၾကားမွာ<br>အေလ့က်ပန္းကေလးေတြကေတာ့<br>မ်က္ႏွာငယ္ရွာတယ္ေလ။<br><br>ေတာ္၀င္ သဇင္ပန္းျဖစ္ျဖစ္<br>လမ္းေဘးက ရနံ႔မေမႊးတဲ့ပန္းျဖစ္ျဖစ္<br>တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ေၾကြၾကမွာပဲ<br><br>ေ၀မယ္... ေၾကြမယ္...<br><br>တစ္ပြင့္ေၾကြရင္ တစ္ပြင့္ျပန္ေ၀မယ္ <br><br>ေၾကြျခင္းဟာ ပြင့္ျခင္းပဲ<br><br>သံသရာ။<br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-3749743792097424992?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-11820852315637628782007-09-07T05:08:00.001-07:002008-03-04T04:33:41.855-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 102);">သားေကာင္</span><br><br><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ငါတို႔အသက္ရွင္ေနတာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">မျမဲျခင္းသေဘာထဲမွာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">မေသခ်ာတဲ့ မနက္ျဖန္အတြက္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေၾကညာေမာင္းခတ္လို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> သတ္ပုတ္ေနစရာလည္းမလုိဘူး</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">မင္းဘက္က ၾကည့္ေတာ့ လက္ဖ၀ါး</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ငါ့ဘက္က ၾကည့္ေတာ့ လက္ဖမိုး </span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြးလို႔ရတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ပန္းတိုင္ကို အေရာက္လွမ္းဖို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">လက္တြဲညီဖို႔သာ ပဓာနပဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဓိကနဲ႔ သာမညေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ခြဲျခားတတ္ရမယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">မုဆိုးက သားေကာင္မျဖစ္ဖို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ခ်ိန္မွတ္ကိုေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ထိေအာင္ပစ္ႏုိင္ရမယ္။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><font style="color: rgb(0, 0, 102);" size="1">(ကိုကလုိေစးထူးရဲ႕ ကြန္မန္႔ကေပးတဲ့ အေတြးတစ္စကို ဖတ္ရင္း ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္တာနဲ႔ ေရးမိသြားတာပါ။ အေရးမတတ္ေတာ့ ဆုိလိုရင္း ေရာက္ခ်င္မွလည္း ေရာက္မွာပါ။ ႀကိဳးစားေနဆဲပါလို႔...) </font><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1182085231563762878?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-48842322728969632882007-09-06T05:31:00.001-07:002008-03-04T04:34:56.851-08:00ရက္စြဲတစ္ခု<br><br>တနဂၤေႏြ...<br>အိုက္စပ္ပူေလာင္လြန္းလွသည့္အျပင္ ေလသည္ပင္ ကမၻာေလာကႏွင့္ ေ၀းရာအရပ္သို႔ ခရီးလြန္ေနပံုမ်ဳိး။ သည္တနဂၤေႏြမွာေတာ့ ကြၽန္မစိတ္ကူးတခ်ဳိ႕ကို ခဏတစ္ျဖဳတ္ ေျမျမႇဳပ္ထားရဦးမည္။ တနဂၤေႏြေန႔မွာ အလုပ္မရွိလွ်င္ အိမ္ျပင္ထြက္တာ မႀကိဳက္တဲ့ အေမ့ရဲ႕အလိုကို တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္ခ်င္ရဲ႕ ဆိုၿပီး အျပင္မထြက္ခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြ။ ကေလးေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ေနၾကမွာပဲ။ ကြၽန္မတို႔လည္း ငယ္ငယ္က ဒီလိုပါပဲေလ။ တနဂၤေႏြေတြ ေမွ်ာ္ရလြန္းလို႔ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ထပ္ေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေသးတာပဲ။ အျပင္မထြက္လွ်င္ၿပီးေရာ အိမ္ထဲမွာ ႀကိဳက္သေလာက္ ေမႊေႏွာက္ စား၊ လွိမ့္ပိမ့္ အိပ္ခ်င္ အိပ္ စိတ္ရွိသလိုေန၊ သားသမီး စံုစံုလင္လင္ျမင္ခ်င္တဲ့ အေမ့အေၾကာင္းကို စဥ္းစားရင္း ကြၽန္မတို႔ငယ္ငယ္က အေမ့ပံုရိပ္ေတြကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေမက အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တဲ့အျပင္ အေဖနဲ႔ အသက္အမ်ားႀကီးကြာေတာ့ အေဖ့အေပၚ ႏုိင္တယ္။ ႏုိင္တဲ့အျပင္ အလုပ္လည္း ဘာမွ မည္မည္ရရမလုပ္တတ္ဘူး။ မိဘလက္ထက္က သက္ေသာင့္သက္သာ ေနခဲ့ရတာလည္း ပါမွာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ အေဖက အေပါင္းအသင္းေတြႏွင့္ အရက္ေသာက္လာတတ္တဲ့ေန႔မ်ဳိးဆို အေမ မသိေအာင္ လမ္းထိပ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ေနၿပီး အေမအိပ္ေပ်ာ္ေလာက္တဲ့အခ်ိန္က်မွ အိမ္ေပၚတက္တယ္။ ၿပီးမွ ထမင္း စားေသာက္ၿပီး အိပ္တယ္။ အဲ... အေမ မႏိုးရင္ေတာ့ ကံေကာင္းတာေပါ့။ အေမ တစ္ေရးႏိုးတဲ့အခ်ိန္ အေဖ့ကိုေတြ႕တာနဲ႔ အတင္းႏႈိးၿပီး ရစ္ေတာ့တာပဲ။ &quot;ရွင္ ဘယ္အခ်ိန္က ျပန္ေရာက္တာလဲ။ ဘာလို႔ ကြၽန္မကို မႏႈိးတာလဲ။ ရွင္ ဒီအရည္ေသာက္လာရင္ အိမ္ေပၚတက္မလာနဲ႔လို႔ ကြၽန္မ ေျပာထားတယ္ေနာ္&quot; ဆိုတာ မၿပီးေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခါမ်ဳိးဆို အေဖက &quot;ညီမရယ္... အစ္ကို တစ္လမွ တစ္ခါေလာက္ေသာက္တာပါ။ နည္းနည္းေလး ေသာက္ထားတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ညီမအိပ္တဲ့အခ်ိန္မွ အိမ္ေပၚတက္တာ။ အစ္ကို မမူးပါဘူး&quot; ဆိုၿပီး ေလျပည္ေလးနဲ႔ ေခ်ာ့တယ္။ အေဖ ဘယ္လိုေခ်ာ့ေခ်ာ့ အေမကေတာ့ မိုးအလင္းပဲ။ <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္စလံုးက အေမ့ဆို မ်က္လံုးေလးနဲ႔ေတာင္ လွန္မၾကည့္ရဲေပမဲ့ အေဖ့ကိုေတာ့ အ႐ုပ္ပဲ။ အေဖကလည္း သားသမီးေတြ ခ်စ္တဲ့ေနရာမွာ ရွာမွရွားလို႔ ဆိုရေလာက္တယ္။ ကြၽန္မတို႔အျပစ္တစ္ခုခုလုပ္လို႔ အေမက ႐ိုက္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္ဆို အေဖက &quot;ကေလးေတြကို အစ္ကိုဆံုးမပါမယ္ ညီမရယ္၊ ညီမ ေမာပါတယ္။ သိပ္ၿပီး စိတ္အပင္ပန္း မခံပါနဲ႔&quot; ဆိုၿပီး ေျပာတတ္တယ္။ အေမကလည္း မရဘူး &quot;ရွင္ဆံုးမမွာကို ကြၽန္မသိေနတယ္။ ရွင္ ေနာက္ေဖး ဘူးပင္က ဘူး႐ိုးကို သြားခ်ဳိးမယ္။ ၿပီးရင္ ကြၽန္မ မျမင္ကြယ္ရာကို ေခၚသြားမယ္၊ ကြၽန္မၾကားေအာင္ ပါးစပ္နဲ႔ ႐ုိက္မယ္။ ဟြန္႔... ရွင္ က်ပ္က်ပ္ အလိုလိုက္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ရွင့္ကို ဘယ္ကေလးမွ မေၾကာက္တာ&quot; လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဘ၀ေလးကို ကြၽန္မ အရမ္းတသမိတယ္။ ကြၽန္မတို႔ျခံႀကီးက အက်ယ္ႀကီးပဲ။ အေဖက စိုက္တာပ်ဳိးတာ ၀ါသနာပါေတာ့ သရက္၊ ၾသဇာ၊ မာလကာ၊ နာနတ္ အမ်ဳိးစံုပဲ။ ဘုရားပန္းဆိုလည္း အိမ္နားက လူေတြ မ၀ယ္ရဘူး။ ညဘက္ဆုိ ကြၽန္မတို႔တစ္မိသားစုလံုး အိမ္ေပၚမွာ မေနၾကဘူး။ ျခံထဲမွာ ဖ်ာၾကမ္းႀကီး ခင္းၿပီး အဲဒီအေပၚမွာ အိပ္ၾကတာ။ ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္လို႔ ေအးလာမွ အိမ္ထဲ၀င္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို အေမက သူငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျပတတ္သလို အေဖကလည္း သီခ်င္းေတြဆိုျပတယ္။ အေဖ့သီခ်င္းသံ မၾကားရရင္ မအိပ္တတ္ေအာင္ကို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အေဖ့ပခံုးေပၚကေန ေက်ာ္ၿပီး အေဖ့ေပါင္ေပၚကို လွဲလွဲခ်ရတာ ကြၽန္မ အေပ်ာ္ဆံုးပဲ။ အေမက ဇက္က်ဳိးမယ္လို႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ အေဖ့ကို မ်က္စိမွိတ္ျပလိုက္တာနဲ႔ အေဖက လုပ္ေပးတာပဲ။ ကြၽန္မတုိ႔ေမာင္ႏွမေတြစီးဖို႔ဆိုၿပီး အေဖက သရက္ပင္ႀကီး ႏွစ္ပင္ကို ႀကိဳးနဲ႔ သြယ္ၿပီး ဒန္းလုပ္ေပးတယ္။ သရက္ပင္က ႀကီးလည္း ႀကီးၿပီး နည္းနည္းလည္း ေ၀းေတာ့ ကြၽန္မတို႔ ဒန္းကလည္း ႀကိဳး အရွည္ႀကီးနဲ႔ အႀကီးႀကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒန္းေပၚမွာ တစ္ခါစီးရင္ ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမငါးေယာက္လံုး ထိုင္လို႔ရတယ္။ <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကြၽန္မတို႔မိသားစုအေၾကာင္းေရးရင္ ၀တၳဳရွည္တစ္အုပ္ေတာင္ မကဘူးထင္တယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ အေမက မပူမပင္ မေၾကာင့္မၾက ေနရတယ္ဆိုေပမဲ့ အေဖဆံုးခါစ တုန္းက အေမ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့တာကလား။ ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြက ေက်ာင္းေနတဲ့အရြယ္ေတြ။ အေမကလည္း မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္နဲ႔ ကြၽန္မတို႔ျခံႀကီးကို ေရာင္းပစ္လိုက္ရတာေလ။ အေမက သတိရတိုင္း ျခံေလးကို ႏွေျမာလုိက္တာလို႔ ေျပာတတ္တယ္။ အရင္က ကုိကိုနဲ႔ မမတို႔ကို စိတ္ဆုိးတဲ့အခါတုိင္း အေမက &quot;နင္တို႔လုပ္စာ ငါစားေနတာမဟုတ္ဘူး။ အသက္ႀကီးလာလုိ႔ မလုပ္ႏိုင္မကိုင္ႏုိင္ျဖစ္လည္း နင္တို႔ကိုေတာ့ အားမကိုးဘူး&quot; လို႔ ေျပာတတ္ေပမဲ့ ခုေတာ့ &quot;တနဂၤေႏြတစ္ရက္ေတာ့ ဘယ္မွမသြားပါနဲ႔ သမီးရယ္၊ နင့္အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြလည္း လာမွာ။ တနဂၤေႏြတစ္ရက္ေလး မိသားစု ဆံုရတာ။ အေမ ေစ်းသြားမယ္။ သမီး စားခ်င္တာေျပာ&quot; ဆိုၿပီး သားသမီးေတြစံုစံုလင္လင္နဲ႔ ေနခ်င္တဲ့ အေမ့ကို ကြၽန္မ သနားမိတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ &quot;ငါက ကားကို ကိုယ္တိုင္ေမာင္းၿပီး ခရီးသြားခ်င္တာ&quot; လို႔ အေမက ေျပာတတ္ေသးတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး အသီးသီးဘြဲ႕ရခဲ့ၾကေပမဲ့ အေမက &quot;ငါ့သမီး အငယ္ဆံုးေလးကိုပဲ အားကိုးရမွာ။ သူ ႏုိင္ငံျခားသြားလည္း ငါလိုက္မွာပဲ။ သူ႔ကိုပဲ ငါ စိတ္မခ်တာ။ သူမ်ားနဲ႔တူတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ ဇြတ္တရြတ္ရယ္။ သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္တာ။ အခုလည္း ညဘက္ညဘက္ ျပန္တာ မိုးခ်ဳပ္လို႔ ေစာေစာျပန္လာပါ မွာရတာ ေမာလြန္းလို႔ ၾကာေတာ့ မမွာႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သူကလည္း ျပန္လာရင္ ငါဆူမွာစိုးလို႔ သူတို႔ဘေလာ့ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္တာ ဘယ္ညာျဖစ္တာနဲ႔ ေျပာတာ စံုေနတာပဲ။ ငါကေတာ့ ဘာမွစိတ္မ၀င္စားဘူး။ ေအး နင့္ဘာနင္ ဘေလာ့ျဖစ္ျဖစ္ ဘလက္ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ေန႔ မိုးခ်ဳပ္ရင္ ေသမယ္ ဆိုၿပီး ေျပာရတာလည္း ရက္ျခားပဲ&quot;။ အေမက အဲဒီလုိ ခဏခဏေျပာတတ္လြန္းလို႔ ကြၽန္မအိမ္နားက လူေတြကေတာင္ ကြၽန္မကိုျမင္ရင္ &quot;ဟဲ့ နင္ ဒီေန႔ ေစာတယ္ေနာ္၊ ဘေလာ့မလုပ္ဘူးလား&quot; ဆုိၿပီး ေမးတတ္ေနၿပီ။ ကြၽန္မကေတာ့ သူတို႔ဘာေျပာေျပာ အျပံဳးနဲ႔ပဲ တံု႔ျပန္တယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ရွင္းျပခ်င္စိတ္မရွိဘူး။ ကြၽန္မရဲ႕ နဂိုဗီဇကိုက လူအမ်ားနဲ႔ ေရာေရာေထြးေထြး မေနတတ္တာေၾကာင့္ေရာေပါ့။ <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၀ွဴး... ပူအိုက္လြန္းလွတဲ့ တနဂၤေႏြပါလား။ မိုးကိုခ်စ္တဲ့ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ ဒီတနဂၤေႏြဟာ ကႏၲာရထဲေရာက္ေနသလို ခံစားရတယ္။ မိသားစုရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈသာမရွိရင္ ဒီလိုတနဂၤေႏြမ်ဳိးကို အိမ္ထဲမွာထိုင္ၿပီး ကြၽန္မအခ်ိန္မျဖဳန္းခ်င္ဘူး။ ေနာက္အပတ္ေတာ့ ကြၽန္မ ဆိုက္ဘာသြားရင္ သြား၊ မသြားရင္ စာၾကည့္တိုက္မွာပဲ စာသြားဖတ္ေတာ့မယ္။ ျပန္လာရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အေမ့ကို ဟိုဟိုသည္သည္ ေလွ်ာက္ေျပာရင္းနဲ႔ ေခ်ာ့ရမွာေပါ့။ <br><br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-4884232272896963288?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-18099909119877312982007-09-04T05:29:00.001-07:002008-03-04T04:53:31.547-08:00ကြၽန္မႏွင့္ အြန္လိုင္းေပၚမွ အလုပ္မ်ား<br><br>ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့အတိုင္းပဲ သုိးေလးေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ အြန္လိုင္းေပၚက အလုပ္ေတြနဲ႔ သိုးေလးရဲ႕ ငုိရမလို ရယ္ရမလို အေၾကာင္းေလးေတြေပါ့။ သိုးေလးက အြန္လိုင္းနဲ႔ အက်ဳိးေပးတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ဘာလုိ႔ဆုိ ေလွ်ာက္သမွ်အလုပ္တိုင္း ေခၚလုိ႔၊ ဟဲဟဲ... ပထမဦးဆံုး DTP &amp; Graphic Design လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ Myanmartalk မွာ ေလွ်ာက္တယ္။ သုိးေလးက လက္ရွိအလုပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ Part Time ပဲ ေလွ်ာက္တယ္။ ၀ါသနာပါတာေၾကာင့္ေရာ အင္တာနက္ဖိုးေလး ကာမိေအာင္ဆုိၿပီးေတာ့ေရာ ေလွ်ာက္ထားလိုက္တာ။ ဒီလုိပဲေပါ့။ ေခၚမယ္လို႔လည္း မထင္ဘူးေလ။ ေလွ်ာက္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး ကိတ္ လုပ္တဲ့ဆီက ေခၚတယ္။ နာမည္ေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္။ အဲဒီအစ္မက အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ ၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ေစခ်င္တယ္ေပါ့။ သူတို႔ေနရာက ေ၀းေတာ့ေ၀းတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေတြ႕အၾကံဳရေအာင္ရယ္၊ ပိုက္ဆံေလးလည္း လိုခ်င္တာနဲ႔ လုပ္မယ္ေပါ့။ အဲဒီကို တစ္ခါမွ မသြားဖူးေတာ့ အစ္မကိုယ္တိုင္ ကားနဲ႔လာေခၚတယ္။ အရမ္းသေဘာေကာင္းတဲ့ အစ္မပါ။ မုန္႔ေတြလည္း အမ်ားႀကီးေကြၽးတယ္။ သိုးေလးကေတာ့ မုန္႔ေတြစားရတာနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ တစ္ရက္ပဲေပါ့။ သူတို႔ကိတ္ေတြရဲ႕ စာရင္းေတြကို ဒီတိုင္း သူတို႔ခ်ထားတဲ့ ပံုစံအတြင္းမွာ ႐ိုက္ထည့္ေပး႐ံုပဲ လုပ္ေပးလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆို မုန္႔ဘူးဒီဇုိင္းေတြပါ လုပ္ေပးရမယ္လို႔ေတာ့ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေန႔အတြက္လည္း ပိုက္ဆံရလိုက္ေသးတယ္။ ေရရွည္အတြက္ စဥ္းစားေတာ့ ေန႔တိုင္း ႐ံုးကအျပန္ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြား၊ ၿပီးမွ အိမ္ျပန္... အဲဒီလိုလုပ္ဖို႔က အဆင္မေျပဘူး။ ႐ံုးနဲ႔ သူတို႔ေနရာနဲ႔က ေ၀းသလို အိမ္နဲ႔က်ေတာ့လည္း ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ အိမ္ေပးလုပ္ဖို႔က်ေတာ့လည္း သူတို႔ဘက္က တခ်ဳိ႕ဟာေတြဆို သူမ်ားေပးမသိေစခ်င္တာေတြ ဘာေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ အဆင္မေျပျပန္ဘူး။ အဲဒီလိုအေၾကာင္းေလးေတြေၾကာင့္ Part Time ပြဲဦးထြက္အလုပ္ကို တစ္ရက္ႀကီးမ်ားေတာင္ လုပ္လိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတစ္ရက္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ေအာင္ ပါပဲ။ ျပန္ေတာ့လည္း လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ သိုးေလးက flash အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုလို႔ အဲဒီစာအုပ္ေတာင္ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ သိပ္မၾကာဘူး အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ထပ္ေခၚတယ္။ သူကေတာ့ ဒီရန္ကုန္မွာတင္မက နယ္ေတြအျပင္ ျပည္ပကိုပါ ေျခဆံ့ေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္တစ္ေယာက္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ နာမည္ေျပာရင္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက သိၾကမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အစ္ကိုက design နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေခၚခ်င္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ သိုးေလး ၀မ္းသာပါတယ္။ ေနရာကလည္း အဆင္ေျပတယ္။ သုိးေလး အရမ္းလုပ္ခ်င္တာေပါ့။ အဲဒီအစ္ကိုက ေခၚၿပီး လက္ေတြ႕ လုပ္ျပခိုင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတယ္။ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးစားၿပီးလုပ္ဖို႔လည္း ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ သူဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း ကုိယ္မရွိတဲ့အခ်ိန္၊ ကိုယ္ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း သူ မအားတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ၾကားထဲမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ ျခားသြားတယ္။ သိုးေလးမွာက ရင္ခုန္မႈေတြအျပည့္နဲ႔ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ဘဲ အဲဒီအစ္ကိုက သိုးေလးကို ညီမ design လုပ္ထားတဲ့ ပံု ႏွစ္ပံု သံုးပံုေလာက္ ေမးလ္နဲ႔ ပို႔ေပးပါလားလို႔ေျပာတယ္။ သိုးေလး သိပ္နားမလည္ဘူး။ သိုးေလးက အျပင္မွာ professional လုပ္စားေနတဲ့လူ မဟုတ္ဘူး။ သိုးေလးကိုယ္တိုင္ design လုပ္ထားတဲ့ဟာရယ္လို႔ သိုးေလး စဥ္းစားလို႔ကိုမရဘူး။ ကိုယ္တုိင္ဆြဲထားတဲ့ design လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဓာတ္ပံုေတြကို သိုးေလးျပဳျပင္ထားတဲ့ လက္ရာကို ၾကည့္ခ်င္တာလား၊ vinyl ေတြ လုပ္သလို သိုးေလးလုပ္ထားတဲ့ design မ်ဳိး ပို႔ေပးရင္ေရာ ရလားနဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ &quot;လား&quot; ေပါင္းမ်ားစြာ စဥ္းစားေနရင္းနဲ႔ မပို႔ျဖစ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအလုပ္ကေလးက နိဒါန္းမစခင္ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ရတာေပါ့။ အမွန္ေတာ့ သိုးေလးက ခံယူခ်က္ လြဲသြားတာပါ။ design ဆုိမွေတာ့ သိုးေလးလုပ္ထားတဲ့လက္ရာပါဖို႔က အေရးအႀကီးဆံုးပဲမဟုတ္လား။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္လုပ္ထားတာေတြေတာ့ အမ်ားႀကီးရွိတာေပါ့။ ေနာက္မွ ပို႔ေပးလုိက္ရ ေကာင္းသား ဆုိၿပီးေတာ့ ေတြးမိေသးတယ္။ သိုးေလးျဖစ္ခ်င္တာက သိုးေလးကို ေခၚေတြ႕ေစခ်င္တယ္။ သူလည္း သူလိုခ်င္တဲ့အပိုင္းကို ေျပာ၊ ကိုယ္လည္း ကိုယ္လုပ္ႏုိင္တာကို ေျပာမယ္။ လက္ေတြ႕ လုပ္ျပဆိုေတာ့လည္း လုပ္ျပမယ္။ ႀကိဳက္ရင္ အလုပ္ဆက္လုပ္၊ မႀကိဳက္ေတာ့လည္း အလုပ္မျဖစ္ဘူးေပါ့။ သိုးေလးက အဲဒီလို ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ ခုလို မစလိုက္ရဘဲ ဆံုးသြားတာကိုေတာ့ ႏွေျမာမိတယ္။ ဒါဟာလည္း သုိးေလးအတြက္ အေတြ႕အၾကံဳေကာင္း တစ္ခုပဲေပါ့။ သိုးေလး အေတြးအေခၚႏုနယ္ေသးတယ္ဆိုတာ အထင္းသားေပၚလာတာပဲေလ။ အျပင္မွာ အဲဒီအစ္ကိုက သိုုးေလးကို သိမယ္မဟုတ္ေပမဲ့ သိုးေလးကေတာ့ အဲဒီအစ္ကိုကို သိပါတယ္။ သူ႔ seminar ကိုလည္း သိုးေလး နားေထာင္ဖူးပါတယ္။ စကားမစပ္ အဲဒီအစ္ကိုက ဘေလာ့ဆရာႀကီး သိလား။ သိုးေလးကို ဘေလာ့လုပ္ဖို႔တိုက္တြန္းတဲ့ အစ္မက ဘေလာ့အေၾကာင္းကို အဲဒီအစ္ကိုဆီကတစ္ဆင့္ သိခဲ့ရတာလို႔ေျပာတယ္။ အဲဒီလို... အဲဒီလိုေပါ့... အြန္လိုင္းေပၚမွ အလုပ္နဲ႔ ကြၽန္မရဲ႕ ဇာတ္လမ္းက ရွိေသးတယ္။ ဘေလာ့မိတ္ေဆြေတြ ဖတ္ရတာ ပ်င္းစရာႀကီး ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1809990911987731298?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-61571004954011052392007-09-01T06:22:00.000-07:002007-09-01T06:23:44.841-07:00ေလာက၏ တန္ဆာဆင္ဖြယ္မ်ား<br /><br /><br />- နီတိက်မ္းသည္ မင္းတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်ျခင္းသည္ ဂုဏ္ေက်းဇူးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသူတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- တည္ၾကည္ျခင္းသည္ လင္မယားတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- သူငယ္တို႔သည္ အိမ္၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ကဗ်ာတတ္ျခင္းသည ္ပညာရွိတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ၾကည္ညိဳဖြယ္ရွိေသာအျဖစ္သည္ ပညာရွိတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ေျပျပစ္ေသာအျဖစ္သည္ ကိုယ္ခႏၶာ၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ႏွစ္လိုဖြယ္သည္ကား သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ေကာင္းစြာေစ့စပ္ျခင္းသည္ ရဟန္း ပုဏၰားတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- သည္းခံျခင္းသည္ အစြမ္းရွိေသာသူတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ဥစၥာရွိျခင္းသည္ကား အိမ္ရာေထာင္ေသာသူ၏ တန္ဆာတည္း။<br /><br />- ေကာင္းမႈကိုက်င့္ျခင္းသည္ကား သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ တန္ဆာတည္း။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6157100495401105239?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-23843724481449135592007-08-31T05:10:00.001-07:002008-03-04T04:35:08.724-08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေမတၱာထားတယ္တဲ့လား</span><br></div><br><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဘ၀ေၾကာင္းကံ၊ မေကာင္းဖန္လို႔</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ယခုဘ၀၊ ျခင္ျဖစ္ရလည္း</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေကာင္းမႈျပဳသူ၊ ငါလိုလူအား</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> ဆင္ျခင္ႏံုနဲ႔၊ အသိမဲ့၍</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ကိုက္ရန္ႀကိဳးကုတ္၊ ျခင္ဆိုးယုတ္ကို</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ခုပင္လွ်င္ငါ၊ ဆံုးမပါအံ့ </span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;ျဖန္း...&quot;</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">အမွ် အမွ် အမွ်</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ယူေတာ္မူၾကပါကုန္ေသာ္</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">သာဓု သာဓု သာဓု။</span><br style="color: rgb(153, 0, 0);"><br><font style="color: rgb(0, 0, 153);" size="1"> ေလာကႀကီးမွာ အဲဒီလိုမ်ဳိး အေပၚယံဟန္ေဆာင္ေကာင္း၊ မ်က္ႏွာေပၚ သကာေလာင္းထားၿပီး တကယ့္လုပ္ရပ္ေတြက မႏွစ္သက္စရာေတြ လုပ္ေနတဲ့လူေတြ တယ္မ်ားပါကလားလို႔ ေတြးမိတဲ့ခဏ... ... ...</font><br></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-2384372448144913559?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-69617253513864360872007-08-31T04:59:00.001-07:002008-03-04T04:35:21.448-08:00အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း သို႔...<br><br>အခ်စ္ငတ္တယ္ အခ်စ္ငတ္တယ္လို႔<br>ႏႈတ္က တဖြဖြမေျပာခ်င္ဘူး<br>ေတေပတယ္ ေလလြင့္တယ္<br>င့ါဘ၀နဲ႔ ငါပဲ<br>မေကာင္းရင္ ခံ ေကာင္းရင္ စံ<br>ကိုယ္လုပ္သမွ် ကိုယ္တန္ျပန္မွာပဲ<br>တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္<br>မမိုက္႐ိုင္းဘူး <br>မယုတ္မာဘူး<br>ငါက<br>တစ္ကိုယ္ေတာ္ေလလြင့္ျခင္း...တဲ့<br>ေရရြတ္ေနက် မင္းစကားေတြ<br>နားထဲက မထြက္ဘူး<br>&quot;ထူးထူး မင္း ငါ့နားမလာနဲ႔<br>မင္းအတြက္ ငါက မေကာင္းဆိုး၀ါး&quot;<br>အခါမလပ္ မင္းေျပာတတ္လည္း<br>မင္းရင္ထဲမွာ နာက်င္ေနတာ <br>ငါသိတယ္<br>မိုးဖြဲဖြဲေလးက်ေနတဲ့ အဲဒီတစ္ေန႔<br>ငါ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး<br>&quot;ထူးထူး ငါ ေတြ႕ခ်င္တယ္<br>ေတြ႕ေနက်ေနရာကို လာခဲ့ပါ&quot;<br>အမွာပါးေၾကာင့္ ငါ<br>အေျပးအလႊႊား လာခဲ့တယ္<br>မင္းငါ့ကို ေရွာင္ေနတာ<br>ၾကာခဲ့ၿပီမဟုတ္လား <br>ရြာေနတဲ့မိုးက မသည္းေပမဲ့<br>အဲဒီေန႔က မင္း အက်ႌလက္ရွည္ေလးနဲ႔ေလ<br>မင္းမ်က္၀န္းကို မၾကည့္မိတဲ့ ငါ<br>အရမ္းခ်မ္းေနလားဆိုေတာ့<br>မင္းက အင္းေပါ့လို႔ေျဖတယ္<br>မႏူးညံ့တတ္တဲ့ မင္းရဲ႕<br>ႏူးညံ့တဲ့အသံေၾကာင့္<br>ငါ အထိတ္တလန္႔ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ <br>မိုးဖြဲဖြဲနဲ႔အၿပိဳင္ မင္း မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲေနတာ...<br>ငါ ဘာမွားသြားလို႔လဲ...<br>တြယ္ရာမဲ့ မင္းနဲ႔ ကပ္ပါး ငါ့ ၾကားက<br>သံေယာဇဥ္တစ္မွ်င္...<br>႐ုတ္တရက္ မင္းက ငါ့ကို<br>အက်ႌလွန္ျပတယ္<br>ဘုရား... ဘုရား...<br>ငါ ႏႈတ္ဖ်ားက ေရရြတ္မိသြားလား <br>စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေျပာမိတာလား<br>မသိေတာ့ဘူး<br>&quot;ထူးထူး ငါ မင္းနဲ႔ ေတြ႕လို႔မရေတာ့ဘူး<br>ငါတို႔လိုလူေတြကို သီးသန္႔ထားတဲ့<br>ေရနံ႔သာဆိုတဲ့ရြာကို သြားရေတာ့မယ္&quot;<br>အဲဒီေနရာမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ<br>နာရီေပါင္းမ်ားစြာ... <br>တိတ္ဆိတ္မႈၾကားထဲမွာ<br>ၿငိမ္သက္စြာ...<br>ႏႈတ္ဆိတ္စြာ...<br>.......................<br>.......................<br>မင္းကို ကုဖို႔<br>ေရနံ႔သာဆိုတဲ့ ရြာကို<br>ဆရာ၀န္အျဖစ္နဲ႔ ငါ လာခဲ့မယ္...<br>မင္းအတြက္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ <br>ငါ ႀကိဳးစားမယ္...<br>ငါတို႔ထားခဲ့တဲ့ကတိ<br>မင္း အျမဲသတိရေနပါ<br>ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ထပ္ဆံုဖို႔<br>မင္း ႀကိဳးစားလို႔ အသက္ရွင္ေနပါ သူငယ္ခ်င္း။<br><br><font size="1">(တစ္ခါတစ္ရံ အေတြးေတြေတာင္ လမ္းေပ်ာက္တတ္တယ္။ စိတ္ကူးနဲ႔ ႐ူးခ်င္ရာ ႐ူးလို႔ရေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ခါ အဲဒီလို႐ူးဖို႔ေတာင္ ဘယ္လိုစိတ္ကူးရမွန္းမသိတဲ့အခါရွိတယ္။ ဒီေန႔က သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ခြဲခြာတဲ့ေန႔... တစ္နည္းေျပာရရင္ အေတြးေတြ အတည္တက်မရွိတဲ့ ေန႔... ေတြးခ်င္ရာေတြး... ေရးခ်င္ရာေရး...) </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6961725351386436087?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-78413250662168356652007-08-29T05:20:00.001-07:002008-03-04T04:36:07.890-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဘ၀ပံုၾကမ္း</span><br><br><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ျမစ္ကို ဘ၀နဲ႔ တင္စားရင္</span></span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ငါ့ျမစ္က ပိုၿပီး</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အေကာက္အေကြ႕မ်ားလြန္းတယ္ထင္ရဲ႕။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">မင္းဘ၀ရဲ႕ အလင္းေရာင္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ </span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">နင္လည္း</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ငါ့ညကို ေတာက္ပေအာင္</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ငါဆြဲထားတဲ့ တစ္ေၾကာင္းဆြဲပန္းခ်ီ</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေကာက္ေၾကာင္းေတြ ထပ္ေနတယ္။</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-7841325066216835665?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-29100307305722622992007-08-27T04:59:00.001-07:002008-03-04T04:36:14.987-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ေရးႏိုးညမ်ား</span><br><br><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ညႀကီးမင္းႀကီး</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ေရးႏိုးၿပီး</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြၽန္မ ေယာင္ယမ္းလို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မွန္သားျပင္ကို အၾကည့္ေရာက္မိတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ညဦးပိုင္းက လိမ္းခဲ့တဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သနပ္ခါးအျပည့္ ပါးျပင္ဟာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခုေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">သနပ္ခါးမဲ့ ပါးျပင္ ျဖစ္လို႔ေနပါလား</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆာက္တည္ရာမရတဲ့ ကြၽန္မစိတ္ေတြ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">မဆီမဆိုင္ ေသျခင္းတရားကို သတိရမိေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တရားအသိကင္းစြာနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔ေနခဲ့တယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေခ်ာက္ခ်ားသြားတဲ့ စိတ္ေတြက</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အိပ္စက္ျခင္းကို အႏိုင္ယူေနတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ကြၽန္မ တဒဂၤ ေသဆံုးခ်င္ပါရဲ႕</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">႐ုတ္တရက္ အေဖ့ကိုသတိရမိတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေဖကေတာ့ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တဒဂၤကေန ထာ၀ရအိပ္စက္ျခင္းကို</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကူးသြားခဲ့ၿပီေလ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြၽန္မလည္း ဘ၀ကို</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေဖ့လိုပဲ အဆံုးသတ္ခ်င္ပါရဲ႕</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> အိပ္ရာထက္ ျပန္လွဲခ်လိုက္ေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဦးဆံုးျမင္ရတာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြၽန္မရဲ႕ သီးသန္႔ေကာင္းကင္ေပါ့ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီလိုညေတြကိုရင္ဆိုင္ႏိုင္ေအာင္မ်ား</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီေကာင္းကင္ႀကီးကို</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေဖ ဖန္တီးခဲ့ေလသလား</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တိမ္ဆုိင္ေတြကို မ်က္ႏွာၾကက္မွာ အျပည့္တပ္ဆင္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ေတာက္ပေနတဲ့ လျပည့္ညတစ္ခု</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဏုျမဴၾကယ္ေတြကို ေရတြက္လို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြၽန္မရဲ႕ညမွာ လမိုက္မရွိခဲ့ဘူး </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေဖ့ေက်းဇူးေတြေပါ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေဖေရာ...</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အခု အေဖက</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘယ္အရပ္မွာေရာက္ေနသလဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ကြၽန္မ သိပ္သိခ်င္တယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဟိုးေကာင္းကင္ႀကီးမွာ အေဖရွိေနမလား</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကြၽန္မေကာင္းကင္မွာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေဖ အျမဲရွိေနတယ္ဆိုတာပဲ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-2910030730572262299?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-11439660968845730232007-08-24T19:56:00.001-07:002008-03-04T04:36:31.419-08:00<span style="color: rgb(153, 51, 0);">ျဖစ္စဥ္</span><br><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အတၱေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">နင့္လက္တစ္စံုက </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အလံုပိတ္အခန္းက်ဥ္းထဲက</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့ဘ၀ရဲ႕</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အသက္ရွဴေပါက္တစ္ေပါက္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ျဖစ္တယ္ဆိုလည္း</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ငါ လက္မကမ္းလိုဘူး</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဇာတ္လမ္းကို ဒီမွာရပ္မယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ လမ္း </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ၾကမ္းခ်င္ ၾကမ္းမယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပန္းခ်င္ ပန္းမယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့ေျခအစံုကို ငါမညႇာဘူး</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဆံုးထိေရာက္ေအာင္သြားမယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">စာနာတတ္သူ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တြဲကူမွာပဲ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ကိုယ့္သမုိင္း ကိုယ္ေရးဖို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အနည္းဆံုးေတာ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">စာရြက္နဲ႔ ေဘာပင္ ရွိရမယ္ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေသျခင္းတရားကို မေမ့ဖို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မျမဲျခင္းေတာ့ ႐ႈမွတ္ရမယ္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<br> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1143966096884573023?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-69170811594307204072007-08-24T19:39:00.001-07:002008-03-04T04:36:44.230-08:00ကိုယ့္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မႈတစ္ခုအေပၚ အျခားတစ္ေယာက္က Yes လို႔ ေျပာရင္ ကိုယ့္အတြက္ အားအင္ေတြ တုိးပြားေစလို႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ No လို႔ ေျပာရင္လည္း မာနနဲ႔ မခံခ်င္စိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစလို႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ္တဲ့။ တကယ္သာ အဲဒီစိတ္မ်ဳိးထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္မႈက လက္တစ္ကမ္းမွာပဲေပါ့။ <br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6917081159430720407?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-19662654471960311162007-08-21T03:37:00.001-07:002008-03-04T04:38:20.785-08:00<span style="color: rgb(0, 102, 0);">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အရာမထင္လိုတဲ့ ႏွလံုးသား</span><br><br><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လမ္းေပၚမွာ သူ႐ူးတစ္ေယာက္ေျပာတာ ၾကားခဲ့ရတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ပဲေလွာင္ရင္ ပဲဂိုေဒါင္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဆန္ေလွာင္ရ၈္ ဆန္ဂိုေဒါင္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူကေတာ့ ဘာမွမေလွာင္တဲ့ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဂိုေဒါင္အလြတ္တဲ့။</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေဆးကုရင္ ဆရာ၀န္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">စာသင္ရင္ ဆရာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူကေတာ့ ဘာမွပညတ္မထားတဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ဗလာပါပဲတဲ့။</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူတတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနေသးတာက</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူက</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">အရာအားလံုး ပညတ္ဖို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဆင္သင့္ျဖစ္ေနလို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> သူ႔ကိုယ္သူ အခြံပါတဲ့။</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တစ္ခါက အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဂု႐ုႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သူပိုင္အရာအားလံုးကို လွဴလို႔</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အ၀တ္တစ္ထည္ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ပဲ ေနမလို႔တဲ့။ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဂု႐ုႀကီးက ဆက္ေျပာတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘာမွမပိုင္ဆိုင္တဲ့လူဟာ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပိုင္ဆုိင္ေနတဲ့လူထက္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ပိုၿပီးျပည့္စံုတယ္တဲ့။</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါကေကာ...</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လူ႔ဘ၀အႏွစ္သာရ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> အခြံခ်ည္းပဲ မျဖစ္ရေအာင္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေန႔ေန႔ညည ႀကိဳးစားေနတယ္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ၿပီးျပည့္စံုျခင္းမဟုတ္ေတာင္ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လိုအပ္ခ်က္ မမ်ားရေအာင္</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ေနတယ္ </span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ခုခ်ိန္ထိလြတ္ေနေသးတဲ့</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">ငါ့ႏွလံုးသားစာမ်က္ႏွာ</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဗလာသက္သက္ပဲ ထားခ်င္တယ္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</span><br style="color: rgb(0, 0, 0);"> <br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1966265447196031116?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-60731696329768896102007-08-20T05:12:00.001-07:002007-08-20T05:25:24.537-07:00ကိုနတ္ဆိုးဘေလာ့ဂ္ကို ဖြင့္လို႔မရဘူးေနာ္။ title မ်ား ေျပာင္းသြားလားလို႔။ ေျပာပါဦး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6073169632976889610?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-16744568622696951602007-08-19T20:42:00.001-07:002007-08-19T20:42:33.680-07:00<div id="mb_0"><div style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဘေလာက္ဂါ</span><br><br><span style="color: rgb(0, 102, 0);">&#39;လူ&#39;</span> </span> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဆိုတာမ်ဳိးက ပံုစံခြက္ခ်လို႔မရဘူး <br>ေဘာင္ခတ္လို႔ မရဘူး<br>အေတြးအေခၚေတြကိုလည္း ကန္႔သတ္လို႔မရဘူး</span><br style="color: rgb(0, 0, 102);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဒါေၾကာင့္ လြတ္လပ္စြာ ေရးသား၊<br>အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္၊<br>အသိခ်င္း ေ၀ငွ၊<br>မတူတာ ျငင္းခံု၊ </span><span style="color: rgb(0, 0, 102);"><br>အေျဖရွာ၊ ညႇိႏိႈင္း၊<br>စိတ္တိုင္းက် ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ သေဘာကြဲလြဲႏိုင္တဲ့<br>ဘေလာက္ကို</span><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ခံုမင္တာ<br>ကြၽန္မအျပစ္ မဟုတ္ပါလားေနာ္။</span> </div> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1674456862269695160?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-61187224727166498432007-08-17T20:36:00.000-07:002007-08-17T20:37:54.819-07:00ေရာက္တတ္ရာရာ<br /><br />ကြၽန္ေတာ္က တ႐ုတ္ဇာတာခြင္အရဆို ႏြားဇာတာရွင္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုဇာတာရွင္ေတြရဲ႕ အမူအက်င့္၊ စိတ္ေနစိတ္ထား ဘယ္လိုရွိတယ္ဆုိတာ တစ္ခါမွ ေဗဒင္စာအုပ္မဖတ္ဖူးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ စ႐ိုက္က အမ်ားနဲ႔ေတာ့ သိပ္မတူဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းေသာ အစ္ကိုကို အခ်စ္ပိုၿပီး ကြၽန္ေတာ္စကားေျပာရင္ မိန္းမ မဆန္တတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေခၚရင္ ကြၽန္ေတာ္က ဗ်ာ လို႔ ထူးတတ္တယ္။ ငယ္ငယ္ကဆို အတန္းထဲမွာ အရမ္းစည္းကမ္းတင္းက်ပ္တဲ့ ဆရာမ ေဒၚလွလွရီက ကြၽန္ေတာ္ ဗ်ာ လို႔ ထူးတာကို မႀကိဳက္လို႔ ရွင္လို႔ေျပာ ရွင္လို႔ေျပာနဲ႔ လက္ဆစ္ကို ေပတံေစာင္းနဲ႔ေခါက္တာ၊ ပထမေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ႀကိတ္ခံေသးတယ္။ ေနာက္ ေသြးထြက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ မရေတာ့ဘူး ရွင္ လို႔ေျပာလိုက္ရေပမဲ့ ကြယ္ရာမွာ ဗ်ာ ျပန္ျဖစ္သြားတာ ပါပဲ။ ခုထိ အဲဒီအက်င့္ကို ျပင္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က အေပါင္းအသင္းလည္း အမ်ားႀကီး မထားတတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ေပါင္းတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြကလည္း ကြၽန္ေတာ့္စ႐ိုက္ကို နားလည္တဲ့သူေတြပဲ။ ကြၽန္ေတာ္စကားေျပာရင္ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာမရွိဘူး။ ထစ္တာကို မဆိုလိုဘူးေနာ္။ စကား အဆင္မေခ်ာတာကို ေျပာတာ။ ဥပမာဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္မွာ အပတ္စဥ္ ဗုဒၶဟူးေန႔တိုင္း ဆြမ္းပတ္ရွိတယ္။ အဲဒီရက္ဆို ဘြေႏၲာ ေအာ္တာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဆြမ္းထခ်က္ရတယ္။ ဆြမ္းေလာင္းၿပီးတဲ့အခိ်န္က်ရင္ ကြၽန္ေတာ္က ျပန္အိပ္တာ မနက္ ရွစ္နာရီေလာက္မွ ထတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီမနက္မွ အမ်ဳိးတစ္ေယာက္ (အဘြားေပါ့) အိမ္လည္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဒီအခိ်န္အထိ အိပ္ရသလားဆိုၿပီး ဆူေရာ။ ကြၽန္ေတာ္က ဒီေန႔ ဘြေႏၲာရွိတယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ အခုမွ ထႏိုင္တာပါလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒါ အဘြားက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ အေမ့ကို သြားဆူေရာ။ ကေလးက မိန္းကေလး၊ ဘယ့္ႏွယ္ ဘြေႏၲာေအာ္တာ ထည့္လိုက္ရသလဲ ဘာလဲနဲ႔ေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ အေမက ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားအေျပာ မတတ္ရပါ့မလားဆိုၿပီး ဆူပါေလေရာ။ ေနာက္တစ္ခါရွိေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က တစ္ခုခု အထိတ္တလန္႔ဆို မွားေအာ္တတ္တယ္။ ဥပမာဗ်ာ လမ္းသြားလို႔ ကိုယ့္ေရွ႕က လူတစ္ေယာက္ ေအာက္က ခလုတ္ကို မျမင္လို႔ ခလုတ္တိုက္ေတာ့မယ့္ အေနအထားဆို ကြၽန္ေတာ္က ဒီမွာဒီမွာ အေပၚမွာ အေပၚမွာ နဲ႔ မွားေအာ္လိုက္ရင္ ဟိုလူက ေၾကာင္ၿပီး အေပၚေမာ့ၾကည့္၊ အဲဒီက်မွ ခလုတ္က တကယ္ တိုက္ေရာ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အဲဒီအမွားကေန ကူရာ ကယ္ရာ ေရာက္သြားတာေလးေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က စတတ္ ေနာက္တတ္တယ္။ တစ္ခုေျပာျပရရင္ ကြၽန္ေတာ္ ရွစ္တန္း၊ ကြၽန္ေတာ့္အစ္မ ဆယ္တန္းမွာေပါ့။ သူက ဆယ္တန္းဆိုေတာ့ ေန႔ေန႔ညည ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ စာေတြေတာ့ က်က္ေနတာပဲေပါ့။ ညဘက္ ထမင္းစားေသာက္ၿပီး တစ္ေအာင့္ေနရင္ ကြၽန္ေတာ္က ေထာင့္ တစ္ေထာင့္၊ အစ္မက ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ေနရာယူၿပီး စာထိုင္လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ ပဲဟင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ေထာင္း ခ်က္တဲ့ေန႔။ စားလို႔ကလည္း ေကာင္းပါ့။ ည မိုးခ်ဳပ္လာေတာ့ အကုန္လံုး အိပ္ၾကၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က တြက္လက္စ သခ်ၤာေလးၿပီးရင္ သိမ္းမယ္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္အစ္မကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ အိပ္ငိုက္ ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သြားအိပ္ေတာ့ေလလို႔ေျပာေတာ့ သူက ငါ အိပ္မငိုက္ပါဘူးတဲ့။ ျပဴးျပဲနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ေနေပါ့... ထားလိုက္တယ္။ ခဏေနျပန္ၾကည့္ေတာ့ အိပ္ငိုက္ေနတယ္။ ကိုင္ထားတာက Chemistry စာအုပ္၊ သူ တိုးတိုးတိုးတိုး ရြတ္ေနတာက Bio ေတြ။ အဲဒါနဲ႔ မ ထမင္းစားလို႔ေကာင္းလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ပဲဟင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ေထာင္းနဲ႔ စားလို႔ေကာင္းတယ္တဲ့ ျပန္ေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ အိပ္ခ်င္ေျပသြားၿပီ ထင္တာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္စာပဲ ျပန္လုပ္ေနတာေပါ့။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ သူက အဲဒီကစၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုး ပဲဟင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ေထာင္းနဲ႔ စားလို႔ေကာင္းတယ္ ဆိုတာကိုပဲ စာရြတ္သလို ဆက္တိုက္ ရြတ္ေနေတာ့တာပဲ။ ဘယ္ရမလဲ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ရယ္ရင္းနဲ႔ နားက်ပ္ကက္ဆက္ယူ၊ အသံသြင္းထားလိုက္တာေပါ့။ မနက္ လင္းေတာ့ တစ္အိမ္လံုးကို လိုက္ဖြင့္ျပ၊ သူ စိတ္ေတြဆိုးတာ တအားေပါ့။ အဲဒီကက္ဆက္ေခြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ့္ ဆီက ဘယ္ေလာက္နဲ႔လဲမသိဘူး၊ သူ ၀ယ္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ပိုက္ဆံမလိုခ်င္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို အားနာလို႔....။ အဲဒီလို အဲဒီလိုေပါ့... ကြၽန္ေတာ့္အက်င့္ကို ေျပာပါတယ္။ အစမရွိ အဆံုးမရွိနဲ႔ ဒီမွာပဲ တံုးတိ ျဖတ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ ကြၽန္ေတာ္ အလုပ္သြားရေတာ့မယ္ဗ်။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6118722472716649843?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-16359169926564200472007-08-17T20:31:00.001-07:002007-08-17T20:31:49.656-07:00သိုးေလးတင္တဲ့ ပို႔စ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သိုးေလးရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ေတြ႕ရတာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္ကူးယဥ္တာေတြ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ခံစားမႈေတြမ်ားပါတယ္။ ပညာရစရာေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ ပထမဦးဆံုး ကိုဘုရင့္ေနာင္ tag တယ္ဆိုတာ စသိတဲ့အခ်ိန္ သိုးေလး ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာ ျဖစ္မိပါတယ္။ သိုးေလးကို သတိတရ tag တဲ့အတြက္ ၀မ္းသာသလို သိုးေလးေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေတြအေပၚ အားမရတာ၊ ဒါ သိုးေလးအႀကိဳက္ဆံုး ပို႔စ္ေတြပါလို႔ ခ်ျပရေလာက္ေအာင္ စိတ္တိုင္းမက်တာလည္း ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေတြ ေရးခဲ့တဲ့အတြက္ေတာ့ ေက်နပ္ပါတယ္။ သိုးေလးကို tag တဲ့ ကိုဘုရင့္ေနာင္၊ ကိုပုဂံသား၊ ကိုႏုိင္ တို႔ကို ေလးစားျခင္း၊ ေက်းဇူးတင္ျခင္းမ်ားျဖင့္ အေဟာင္းထဲက အေကာင္းလို႔ ထင္တာေလးေတြကိုပဲ သိုးေလး အႀကိဳက္ဆံုးအေနနဲ႔ တင္လိုက္ပါတယ္။ <br><br>- <span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဇၩတၱမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း</span><br>&nbsp; ခံစားခ်က္ေတြက တစ္ခါတစ္ခါ အဲဒီလိုပဲျဖစ္တတ္လို႔ပါ (ခုထိပါပဲ)<br><br><span style="color: rgb(0, 0, 102);">- အားေပးလို႔ကူလွည့္ၾက</span><br>&nbsp; ဘေလာက္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သိုးေလးရဲ႕ခံစားခ်က္ေလးပါ <br><br>-<span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ျပင္ဆင္ခြင့္</span><br>&nbsp; (လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လူပီပီ အက်င့္ကေလး၊ စိတ္ဓာတ္ကေလးကို အနီးစပ္ဆံုး ေရးထားတာပါ)<br><br><span style="color: rgb(0, 0, 102);">- ပံုရိပ္</span><br>&nbsp; (ဒါ တစ္ေယာက္ေသာသူရဲ႕ စစ္မွန္တဲ့ ခံစားခ်က္၊ အနီးစပ္ဆံုး ပုံရိပ္ပါ ) <br><br><span style="color: rgb(0, 0, 102);">- ထာ၀ရ</span><br>&nbsp; (အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ) <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-1635916992656420047?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-73029657716928588422007-08-16T04:59:00.000-07:002008-03-04T04:38:31.333-08:00အလြမ္း<br /><br />'အလြမ္း' တဲ့<br />စကားလံုးႏွစ္လံုးတည္းေပမဲ့<br />သူ႔ရဲ႕အင္အား<br />အရမ္းႀကီးမားတယ္<br />သူက<br />မီးေတာင္လို ေပါက္ကြဲေအာင္<br />စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သလို<br />ေရခဲျမစ္ ျဖစ္သြားဖို႔လည္း<br />၀န္မေလးဘူး<br />သူ႔မွာ<br />အခ်ိန္နာရီ<br />ရာသီဥတု<br />ဘာတစ္ခုမွ သတ္သတ္မွတ္မွတ္မရွိဘူး<br />လူပုဂၢိဳလ္<br />ေနရာေဒသ<br />ဘာပညတ္ခ်က္မွ မရွိဘူး<br />သူ႔ကို<br />ေခါင္းစဥ္တပ္ရင္လည္း<br />အလြမ္းရယ္လို႔ မမည္ေတာ့ဘူး<br />စူးစမ္းတတ္တဲ့အရြယ္မွာ<br />႐ူးႏွမ္းသြားေစတာလည္း<br />ဒီအလြမ္းပဲ<br />ဂႏၴ၀င္ကဗ်ာေတြမွာ<br />ရာႏႈန္းမ်ားမ်ားပါေနတာလည္း<br />ဒီအလြမ္းပဲ<br />ေနထိုးရင္လည္း လြမ္း<br />ေလတိုးရင္လည္း လြမ္း<br />မိုးတစ္ၿပိဳက္ႏွစ္ၿပိဳက္က်လည္း လြမ္း<br />လမိုက္ညလည္း လြမ္း<br />လြမ္း ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-7302965771692858842?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-81301955588412376542007-08-15T03:53:00.000-07:002008-03-04T04:38:27.180-08:00ထာ၀ရ<br /><br />သူငယ္ခ်င္း<br />မင္းနဲ႔ ငါ လက္တြဲခဲ့တာ သံုးႏွစ္မက<br />အခု ရင္ႏွင့္အမွ် ခံစားေနရတာလည္း<br />မင္းေၾကာင့္ပဲ<br />အမူအရာနဲ႔ေတာင္<br />ၾကင္ၾကင္နာနာ မျပဳတတ္ခဲ့တဲ့ ငါ<br />စကားလံုးေတြလည္း<br />ညင္ညင္သာသာ တစ္ခါမွ မထြက္ခဲ့ဘူး<br />နီးနီး ေ၀းေ၀း ငါ့ေဘးနား<br />မင္း အျမဲမေနႏိုင္ေတာ့တာ<br />ခု ေသခ်ာသြားၿပီေလ<br />မင္းဘ၀ ေလွခါးထစ္<br />တစ္ဆင့္ျမင့္တက္သြားတာ<br />အ႐ိုးခံစိတ္နဲ႔ ငါ၀မ္းသာတယ္<br />မိသားစုမွာ ငါဟာ<br />တစ္သီးပုဂၢလ ရွင္သန္ေနတဲ့လူ<br />မင္းေရွ႕ေရာက္ရင္ေတာ့<br />ပီဘိကေလးငယ္လို<br />ခြၽဲႏြဲ႕တတ္တဲ့လူ<br />ခု ငါ့ရင္ထဲမွာ အရမ္းမြန္းက်ပ္ေနတယ္<br />အသံတိတ္ ႀကိတ္ငိုရလြန္းလို႔<br />အာေခါင္ေတြေတာင္ ေျခာက္ကပ္လာတယ္<br />ခ်န္ရစ္ခဲ့တဲ့လူနဲ႔<br />က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့လူ<br />ဘယ္သူက ပိုရင္နာမယ္လို႔ မင္းထင္လဲ<br />ေနရာသစ္မွာ မိတ္ေဆြသစ္နဲ႔<br />မင္းေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္<br />ငါကေတာ့ မင္းအရိပ္ေတြနဲ႔<br />တိတ္တဆိတ္ပဲ လႈပ္ရွားေနမိမယ္ထင္ရဲ႕<br />အမူအရာေတြ မႏူးညံ့<br />စကားလံုးေတြ မသိမ္ေမြ႕ပါဘဲ<br />စိတ္တစ္ခုကို အရင္းျပဳလို႔<br />မင္းနဲ႔ ငါ လက္တြဲခဲ့တာ<br />လက္ထဲမွာ ေရမျပည့္လည္း<br />ဟန္အျပည့္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားခဲ့တာ<br />မင္းနဲ႔ ငါပဲ<br />တနဂၤေႏြေတြ ေလွ်ာက္သြားဖို႔<br />မင္းအဘြားလည္း အခါခါေသခဲ့ရတယ္<br />မင္းကိုေျပာျပရင္<br />ေနာက္တစ္ပတ္အတြက္<br />ေနာက္တစ္ေယာက္ေပါ့လို႔<br />မင္းေျပာတတ္တယ္<br />ငါက အဲဒီလိုဆိုးတဲ့သူ<br />မသြယ္လ်တဲ့ ငါ့လက္တစ္စံုက<br />ႏူးညံ့တဲ့ မင္းဆံပင္ေတြနဲ႔<br />ခြဲခြာဖို႔ အသင့္မျဖစ္ေသးဘူး<br />မင္းသြားရာ ထာ၀ရလိုက္ပါႏုိင္ဖို႔<br />ငါ့နာမည္ေရးထိုးထားတဲ့ တိမ္တစ္စ<br />ခု ေကာင္းကင္ေပၚ လႊတ္တင္လိုက္ၿပီ<br />မင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္<br />ျမင္ရတဲ့ တိမ္တစ္စဟာ ငါပဲ<br />မင္းေရာက္ရာအရပ္မွာ ငါရွိေနမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-8130195558841237654?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-46795176315762506402007-08-12T01:36:00.000-07:002008-03-04T04:41:12.489-08:00ေန႔စဥ္ရြတ္ဖတ္သင့္ေသာ ဂါထာ<br /><br />ဣတိပိေသာ ဘဂ၀ါ<br />အရဟံ<br />သမၼာသမၺဳေဒၨါ<br />၀ိဇၨာစရဏသမၸေႏၷာ<br />သုဂေတာ<br />ေလာက၀ိဒူ<br />အႏုတၱေရာပုရိသဓမၼသာရထိ<br />သတၱာေဒ၀မႏုႆာနံ<br />ဗုေဒၨါ<br />ဘဂ၀ါ<br />ဗုဒၨံသရဏံ ဂစၦာမိ<br />ဓမၼံသရဏံ ဂစၦာမိ<br />သံဃံသရဏံ ဂစၦာမိ<br />လံုးစံုမ်ားစြာ သတၱ၀ါ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ ျမဲပါေစ။ ဥပဒ္ရန္ေဘး ကင္းစင္ေ၀း ၿငိမ္းေအးၾကပါေစ။<br /><br />လူတိုင္းရြတ္သင့္တဲ့ ဂါထာေလးကို သိုးေလးနည္းတူ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမမ်ားလည္း ရြတ္ေစခ်င္လို႔ တင္ျပလိုက္တာပါ။ ညာဏ္ေကာင္းေစတာ၊ လာဘ္ရႊင္ေစတာရယ္လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္မထားတဲ့ ဘုရားေဟာဂါထာေလးပါ။ ဒီဂါထာေလးကို ရြတ္တာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သရဏဂံုတင္ၿပီးသားျဖစ္သလို လူအမ်ားအတြက္လည္း ေမတၱာပို႔ၿပီးသား ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကလည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း ရၿပီးသားျဖစ္လို႔ ဒီဂါထာအတြက္ အခက္အခဲရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဂါထာေလးကို မနက္အိပ္ရာက ႏုိး၊ တစ္ကိုယ္ေရ သန႔ရွင္းၿပီးတာနဲ႔ ဘုရားရွိခိုးရင္းနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မအားလပ္လို႔ အလုပ္လုပ္ေနရင္း စိတ္ထဲက ျဖစ္ေစ သက္ေစ့ ရြတ္ဆုိေပးပါ။ ရြတ္ဆိုဖို႔အတြက္ အခ်ိန္အၾကာႀကီးလည္း မကုန္ပါဘူး။ အားလံုး အခက္အခဲမရွိ ရြတ္ဆိုႏုိင္ၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-4679517631576250640?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-64070031575909791262007-08-11T06:12:00.000-07:002007-08-11T06:15:02.837-07:00လူတစ္ေယာက္သည္ ပထမအရြယ္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအရြယ္တြင္ လစ္ဘရယ္ျဖစ္ကာ တတိယအရြယ္တြင္ ကြန္ဆာေဗးတစ္ ျဖစ္သြားသည္ဟု အဆိုရွိသည္။<br /><br />ဒီစာေၾကာင္းေလးကို အဂၤလိပ္စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ဖတ္ရတာပါ။ ဆိုလိုရင္းကို ထိထိမိမိ မသိဘူးျဖစ္ေနလို႔ မိတ္ေဆြတို႔ သိရင္ ရွင္းျပေပးပါဦးလို႔.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-6407003157590979126?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-80699088135344243882007-08-11T06:02:00.000-07:002008-03-04T04:39:15.732-08:00မွတ္တိုင္ေလး<br /><br />မွတ္တိုင္ေလးဆီကို<br />နိစၥဓူ၀ လူေပါင္းမ်ားစြာ<br />ေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္<br />မွတ္တိုင္ေလးကေတာ့<br />သူ႔ဆီေရာက္လာတဲ့လူေတြ<br />တစ္ခဏတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေအးခ်မ္းေစရေအာင္<br />သူ႔တာ၀န္ကို မပ်င္းမရိ ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ။<br /><br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေရာက္လာတတ္တဲ့<br />အလႊာမ်ဳိးစံု လူတန္းစားမ်ဳိးစံုကို<br />ေငးေငးေနရတာနဲ႔ မွတ္တိုင္ေလး<br />ပ်င္းဖို႔ေတာင္ အခိ်န္မရပါဘူး။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ လူေတြၾကည့္ရတာ ေအးခ်မ္းေပမဲ့<br />တခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ ပူေလာင္မႈေတြ မၿငိႇမ္းသတ္ေပးႏုိင္လို႔<br />မွတ္တိုင္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေသးတယ္။<br /><br />မွတ္တိုင္ေလးကို အရိပ္ခိုေနေပမဲ့<br />မသိတတ္သူ လူတခ်ဳိ႕က<br />ကြမ္းတံေတြး ေထြး ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္လုပ္လည္း<br />မွတ္တိုင္ေလး သည္းခံရွာတယ္<br />ဒီလုိလုပ္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာမႈရမယ္ဆို<br />မွတ္တိုင္ေလး အနစ္နာခံေပးမတဲ့။<br /><br />ခုတေလာ မွတ္တိုင္ေလး<br />ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိတယ္<br />အျမဲမျပံဳးမရယ္တတ္သလို<br />မွတ္တိုင္ေလးရဲ႕အရိပ္ကို မခိုတတ္တဲ့၊<br />ဘယ္ေတာ့မွလည္း ခံုေနရာမယူတတ္တဲ့<br />ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုေပါ့။<br /><br />မွတ္တိုင္ေလးကို တစ္ေန႔တာအတြက္<br />အခ်ိန္အၾကာဆံုး အေဖာ္လုပ္ေပးတာ<br />အဲဒီေကာင္မေလးပဲ ထင္ပါရဲ႕<br />ေကာင္မေလးစီးတတ္တဲ့ တစ္စီးတည္းေသာကားက<br />နာရီ၀က္ တစ္ခါေတာင္ မလာတတ္တဲ့ကားျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။<br /><br />မိုးဖြဲဖြဲရြာလို႔ေတာ့ ေကာင္မေလး<br />ဘယ္ေတာ့မွ ထီးမေဆာင္းတတ္ဘူး<br />တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ မိုးစက္ေတြေအာက္မွာ<br />မျဖဴ မညိဳ စိုျပည္တဲ့အသားအေရနဲ႔<br />မတို မရွည္ ဆံႏြယ္စေလးေတြ တ၀ဲ၀ဲလြင့္ေနတဲ့<br />ေကာင္မေလးကို ၾကည့္ရတာ<br />ကဗ်ာမမီ စာမမီ ပါပဲ။<br /><br />ခုတစ္ခါ မွတ္တိုင္ေလးဆီ<br />ပံုမွန္နီးပါး ေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ့<br />ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ထပ္တိုးလာတယ္<br />ေကာင္ေလးကလည္း ေကာင္မေလးလိုပဲ<br />မွတ္တိုင္ေလးရဲ႕ အရိပ္ကို မခိုသလို<br />ခံုေနရာလည္း မယူတတ္ဘူး<br />ပိုထူးျခားတာက<br />ေကာင္မေလးစီးတဲ့ကားကိုပဲ<br />ေကာင္ေလးလည္း ေစာင့္စီးရတယ္ေလ။<br /><br />အခ်ိန္ကိုက္ တိုက္ဆုိင္တတ္တဲ့<br />ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးကို<br />မွတ္တိုင္ေလး ေငးေငးေနရတာနဲ႔<br />မနက္ခင္းေလး ဘယ္လိုကုန္ဆံုးမွန္းမသိလိုက္တာ<br />ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။<br /><br />ေကာင္မေလး မွတ္တိုင္ေလးနဲ႔ အေဖာ္လုပ္ေပးတာ<br />၆ လ နီးပါးရွိခဲ့ၿပီ<br />ေကာင္မေလးမလာတဲ့ေန႔မ်ဳိးဆို<br />မွတ္တိုင္ေလးလည္း တစ္ခုခုလိုေနသလိုလို။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ<br />ေကာင္မေလးကို ေငးေငးေလးၾကည့္ေနတတ္တဲ့<br />ေကာင္ေလးကို ျမင္ရသလုိ<br />မ်က္၀န္းခ်င္း မဆံုႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတတ္တဲ့<br />ေကာင္မေလးကိုလည္း ျမင္ရတယ္<br />မွတ္တိုင္ေလးကေတာ့ အရာအားလံုးထက္<br />ေကာင္မေလး သူ႔ကို အေဖာ္လုပ္ေပးေနတာကိုပဲ<br />ေက်နပ္ေနေလတယ္။<br /><br />တစ္ခါတေလေတာ့လည္း မွတ္တိုင္ေလး ေတြးမိတယ္<br />တကယ္လို႔မ်ား တစ္ေန႔မွာ<br />မွတ္တိုင္ေလးဆီ ေကာင္မေလး ေရာက္မလာခဲ့ေတာ့ရင္...<br /><br />နိစၥဓူ၀ လူေပါင္းမ်ားစြာ<br />မွတ္တိုင္ေလးဆီ ေရာက္လာတတ္ေပမဲ့<br />ဒီေန႔နဲ႔ နက္ျဖန္ မတူတတ္ၾကဘူး<br />ပံုမွန္လာတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးကေရာ...<br />႐ုတ္တရက္ ေကာင္မေလးအတြက္<br />မွတ္တိုင္ေလး ဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္<br />ေကာင္မေလး က်န္းမာေစေၾကာင္းေပါ့။<br /><br />တစ္ေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား<br />ေကာင္ေလးက တျခားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔<br />မွတ္တိုင္ေလးဆီေရာက္လာတယ္<br />မျပံဳးမရယ္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးကေတာ့<br />ထံုးစံအတိုင္း မွတ္တိုင္ေလးရဲ႕အရိပ္ကို မခို<br />ခံုေနရာလည္း မယူဘဲ ရွိေနေပမဲ့<br />ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာ မရႊင္တာ<br />မွတ္တိုင္ေလး ျမင္ေနရတယ္။<br /><br />ေနာက္ေန႔ေတာ့ မွတ္တိုင္ေလး အေဖာ္မဲ့ေနေလရဲ႕<br />ေကာင္မေလးလည္းမလာသလို ေကာင္ေလးလည္း ေပၚမလာဘူး<br />တစ္ခုခုမွန္းေတာ့ မွတ္တိုင္ေလးလည္း သိေနပါရဲ႕<br />႐ုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရတဲ့သီခ်င္းကို<br />မွတ္တိုင္ေလး အမွတ္မထင္ နားစြင့္လိုက္မိတယ္။<br /><br />''မျမင္ႏိုင္ေအာင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားတဲ့ အၾကင္နာမ်က္၀န္းေတြ<br />ငါ့အခ်စ္ေတြ မင္းေလးမသိေအာင္ ဟန္ေဆာင္လိမ္ညာရင္း<br />မဆံုႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္း ငါ နာက်င္ေနပါၿပီ<br />ဘယ္သူမွမသိႏိုင္တဲ့ ငါ့အခ်စ္ေတြ မင္းလည္း မသိဖို႔ေလ<br /><br />မျမင္ကြယ္ရာ ငါ့ရဲ႕အခ်စ္ေတြ ရင္မွာသို၀ွက္ရင္း<br />အတူဆံုခ်ိန္ အိပ္မက္ထဲမွာ အၾကင္နာကိုရင္ဖြင့္<br />ေမွာင္မွာေရွွွွွွွွွာင္ပုန္းခဲ့ရတာ နာက်င္ေနပါၿပီ<br />ဟန္ေဆာင္မ်ဳိသိပ္ထားတဲ့အခ်စ္ေတြ မင္းမသိနဲ႔ေတာ့ေလ<br /><br />တကယ္ဆို မင္းနဲ႔တို႔ဟာ ဘယ္လိုမွဆံုစည္းဖို႔မျဖစ္ႏုိင္ခဲ့<br />ၾကင္နာ ရွိႏွင့္ထားသူ မင္းနဲ႔ေ၀းရာ ေရွာင္ဖယ္ေနပါမယ္<br />ဟုိအရင္ ငါ့ရဲ႕အခန္းမွာ လူေတြမသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ႀကိတ္ငိုမယ္<br />အိပ္မက္ထဲေတာ့ အျပစ္ယူ မရက္စက္ပါနဲ႔<br />တို႔ေတြ႕ခြင့္ေလး...''<br />..... ..... .....<br />.... ..... .....<br /><br />မွတ္တိုင္ေလး ေတြးမိတယ္<br />သီခ်င္းက ေကာင္မေလးကိုမ်ား ေစာင္းေျပာေနသလားလို႔။<br /><br />ေနာက္ေန႔ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း<br />ေကာင္မေလး ေပၚမလာေတာ့ဘူး<br />မွတ္တိုင္ေလးမွာေတာ့ အေဖာ္မဲ့ၿပီေပါ့...<br />တကယ္ေတာ့<br />မွတ္တိုင္ေလးအဖို႔ရာ မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး<br />မွတ္တိုင္ေလးအတြက္<br />ထာ၀ရအေဖာ္ဆိုတာ မရွိဘူးေလ။<br /><br />ဒီလိုမ်ဳိးေတြျဖစ္ေအာင္မ်ား<br />နာမည္က နိမတ္ျပသလားလို႔ေတာင္<br />မွတ္တိုင္ေလး ေတြးေနမိတယ္<br />ဘာလို႔ဆို<br />မွတ္တိုင္ေလးနာမည္က<br />အေ၀းေျပး ... တဲ့ ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8980671556858599714-8069908813534424388?l=ayechanthu.blogspot.com' alt='' /></div>hninhttp://www.blogger.com/profile/15796603116546795246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8980671556858599714.post-39158990472843717552007-08-08T04:34:00.000-07:002008-03-04T04:41:30.901-08:00မၿပီးဆံုးျခင္း<br /><br />ငါ့အေၾကာင္းကို ဖြင့္ေျပာရရင္<br />အားလံုး ေမာကုန္မွာေပါ့<br />ဒီေတာ့ နားနားၿပီး ေျပာမယ္<br />နားနားၿပီးလည္း ဖတ္ေပါ့။<br /><br />အခုတေလာ ႐ူးသြပ္မႈေတြက<br />မိုးထိျမင့္ေနတယ္<br />သန္းေခါင္ယံည အေတြးေတြဆိုေတာ့<br />အ႐ုဏ္ေပၚေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ<br />မဆန္းပါဘူး။<br /><br />ငါ့အိတ္ကပ္ကို ခဏေမ့သြားတယ္<br />စေကာလားရွစ္အတြက္ အြန္လုိင္းကေန ၀င္ခြင့္ေျဖဖို႔...<br />အန္ဂ်ီအိုမွာလည္း ဘာရာထူးဆိုလားပဲ<br />ေမွ်ာ္လင့္လုိက္ေသး။<br /><br />တစ္ညတစ္ည စာအုပ္လက္ကမခ်ဘဲ<br />စိတ္ကူးက ဟားဗတ္တကၠသုိလ္မွာ<br />Edgar Allan Poe အေၾကာင္း ဖတ္ေနတာ<br />ရက္ေပါင္း ၄၀ ၾကာၿပီ။<br /><br />Would you mind နဲ႔ Don't you mind ေတာင္<br />ကြဲျပားေအာင္မသိလုိ႔ အခုမွ<br />အေျခခံသဒၵါ ျပန္ေလ့လာေနရတုန္း။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အားေပးတယ္<br />မင္း နီးေတာ့ နီးလာပါၿပီတဲ့<br />သူရည္ရြယ္တာ မေမးေတာ့ဘူး<br />လိုရာဆြဲေတြးတာပဲ ေကာင္းတယ္။<br /><br />ေမာသြားၿပီဆို မိတ္ေဆြ<br />ေရေသာက္ႏုိင္တယ္ေနာ္<br />ေသာက္မ�