ကြၽန္မႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း  

December 09, 2007

ကြၽန္မႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း

ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္မႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြကို ေ၀မွ်ခံစားေပးခဲ့တဲ့ သူ႔ကို ကြၽန္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္း (အရင္းႏွီးဆံုး) အျဖစ္ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ေက်ာင္းသူျဖစ္စအခ်ိန္ကေန ယခုထက္တိုင္ ကြၽန္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ သူငယ္ခ်င္းဟာ သူပဲ။ အေပါင္းအသင္းဆိုရင္ စိတ္တူကိုယ္တူ ေရြးေပါင္းတတ္တဲ့ ကြၽန္မ သူႏွင့္သာ အတြဲမ်ားခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေျပာင္းလဲဆန္းသစ္ေနတဲ့ေလာကႀကီးမွာ ကြၽန္မအတြက္ သူဟာ အားေဆးတစ္ခြက္ပါ။ စာသင္ခန္းပရိ၀ုဏ္မွာသာမက ျပင္ပမွာပါ ကြၽန္မနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သူဟာ က်ားပဲ။ အရာရာကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ကြၽန္မအတြက္ ဆံုးျဖတ္ရခက္တာမွန္သမွ် ရွင္းျပတတ္တဲ့ သူက ကြၽန္မထက္ ၉ လပဲႀကီးတဲ့ အတန္းတူသူငယ္ခ်င္းေပါ့။ စာသင္ခန္းမွာ စာေမးတဲ့အခါတိုင္း ကြၽန္မရဲ႕သေဘာထားကို သူေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ကို သူ အျပည့္အ၀ နားလည္တယ္ေလ။ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြသာမက တန္းလံုးကြၽတ္လိုလိုကပါ သူ႔ကို ေခၚတတ္တယ္။ အန္းဆူလီဗန္ တဲ့။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ ကြၽန္မ သူ႔ကို အရမ္းအားနာရေပမဲ့ သူကေတာ့ နင့္အတြက္ ငါ အန္းဆူလီဗန္ ျဖစ္ခြင့္ရတာကိုပဲ ေက်နပ္တယ္လို႔ အျမဲေျပာတယ္။ ကြၽန္မ မသိတတ္ခဲ့တဲ့ အေသးအမႊားကအစ သူက ဂ႐ုတစိုက္ရွိတယ္။ ၄၅ မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္မွ ေရာက္ရတဲ့ ေက်ာင္းမို႔ အိမ္က စက္ဘီးနဲ႔လႊတ္တတ္ေပမဲ့ သူ႔အမိန္႔အရ သူ မပါတဲ့ေန႔ဆို လမ္းပဲေလွ်ာက္ရတယ္။ ကြၽန္မၾကံဳေတြ႕လာမယ့္ အခက္အခဲေတြကို သူက ႀကိဳေတြးၿပီး အျမဲပူပန္ေနတတ္တယ္။ မနက္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ အိမ္ကို သူ လာေခၚတိုင္း ေမေမက ေျပာတတ္တယ္။ ႀကီးလာလို႔ ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ ေလွ်ာက္ၾကရၿပီဆိုရင္ သမီးေလးမပါဘဲနဲ႔ ဘ၀ႀကီးကို မျဖတ္သန္းရဲတဲ့သူ ျဖစ္ေနဦးမယ္ သမီးရယ္ တဲ့။ အဲဒီတုန္းက စိတ္ထဲမွာ အလိုမက်ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ တကယ္ကိုက ကြၽန္မ အဲဒီလိုျဖစ္ခဲ့တာေလ။ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး ဂ်ီတီစီ တက္ဖို႔လုပ္ေတာ့ သူမပါဘဲ ကြၽန္မေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ခရီးကို ေတြးရင္းနဲ႔တင္ ရင္ေမာရတယ္။ ကြၽန္မအေပၚ နားလည္မႈေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ရဲ႕ေက်းဇူးနဲ႔ သူနဲ႔ ကြၽန္မ ေမဂ်ာတူ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူေတြခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ ဆိုသလို ကြၽန္မတို႔မိသားစု အိမ္ေျပာင္းေတာ့လည္း သူ အိမ္ကိုလိုက္လာၿပီး အိပ္တတ္တယ္။ ကြၽန္မ တကယ္ကို႐ူးသြပ္ခဲ့တာပါ။ ေသဆံုးခ်ိန္ထိ ခြဲျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ခံယူထားခဲ့တာ။ ေလာကႀကီးရဲ႕ မျမဲျခင္းေတြ ခဏေမ့သြားတယ္။ နာမည္ဆိုတာ ပညတ္ခ်က္တစ္ခုပဲ။ ဒါေပမဲ့ နင့္အတြက္ေတာ့ အဲဒီပညတ္ခ်က္လိုပဲ နင့္ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ေအးခ်မ္းေစခ်င္တယ္ တဲ့။ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ သူဟာ အျဖဴသက္သက္ သူငယ္ခ်င္း၊ နားလည္မႈအေပးႏုိင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း လို႔ပဲ ႏွလံုးသားထဲ စြဲေနပါတယ္။ ခုေတာ့ ကြၽန္မတို႔ တကယ့္ကို ေ၀းသြားခဲ့ၾကပါၿပီ။

AddThis Social Bookmark Button


5 comments: to “ ကြၽန္မႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း

  • မိုးခ်စ္သူ
    December 9, 2007 at 8:56 PM  

    ညီမေလးေရ
    အရမ္းလြမ္းေနျပီလားဟင္
    မမေတာင္ ဖတ္ျပီးလြမ္းတယ္
    ေရးေပးတာ ေက်းဇူးပါကြာ။

    ညီမေလး ရဲ႔ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေလးနဲ႔
    ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ႏိုင္ပါေစ
    ညီမေလးကို သူလဲလြမ္းေနမွာပါ

  • မွ်ားျပာ
    December 10, 2007 at 9:31 AM  

    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ အဲလိုသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာ
    ဘ၀မွာ အမွတ္တရေပါ့။

  • စိုးထက္ - Soe Htet !
    December 10, 2007 at 8:23 PM  

    ေကာင္းတယ္ ဖတ္သြားပါတယ္ ခင္ဗ်ာ :D

  • hninhnin
    December 11, 2007 at 8:31 PM  

    မမ... မဆံုေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူး မမရဲ႕... ဒီဘ၀အတြက္ေတာ့။
    ဟုတ္တကယ္ ကိုမွ်ားျပာႀ၊ တစ္သက္အတြက္ အမွတ္တရပါပဲ။
    ကိုစိုးထက္ေရ... သိုးေလးေတာ့ ႀကိဳးစားေနတယ္၊ စာ ဟုတ္ဘူး၊ ဘေလာ့အတြက္ ဟားဟား။

  • KhunMoung
    December 12, 2007 at 7:11 PM  

    ဒီလုိပါပဲ။ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္ လူတိုင္းၾကံဳဖူးၾကတာပဲ။ ေတြ႔ဆံုၾကံဳကြဲေပါ႔ မဟုတ္ဘူးလား။ <<<< အဲလိုေျပာရင္ေကာင္းမလားဆိုေပမယ္႔ ေျပာမထြက္ပါဘူး။
    :(

 

© 2007 - Aye Chan Thu | Design by Amanda @ Blogger Buster